Μεταφερθήκαμε εδώ.

Με τα νεύρα ένα κουβάρι απο ωμές, σχεδόν πλαστικές, ταλλιατέλες.

Φρόντισε ο αγαπητός blogger γι’αυτό. Ένα τρίμηνο (και βάλε) ανέχτηκα τα καπρίτσια του, τις παραξενιές του, τα βίτσια του, τα φετίχ του. Αν ήταν γκόμενος, αυτή θα ήταν σήμερα η στιγμή που θα τον έστελνα πίσω στη μάνα του. Και θα ήταν απο το είδος εκείνο των συστημένων, που σπάζει το φράγμα του ήχου κατά την αποστολή.

Κάθε καινούρια αρχή, έτσι έμαθα κάποτε κι ας μην το δέχτηκα με τη μία, κι ένα μεγάλο τέλος ΠΑΝτων.

φιλί στα μουτράκια σας