Υπέροχη τεμπελιά. Μες στα χρώματα και τις μυρωδιές.
Και νιώθω πεταλούδες. Αλλά όχι ακριβώς πεταλούδες. Κάτι άλλο. Ξαφνικά.
Η αίσθηση του να νομίζεις για λίγο, ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο χορεύοντας. Κι αν όχι να τον αλλάξεις, τότε να γίνεις όντως [στ' αλήθεια] ευτυχισμένος. Και μετά πάλι να μένει μόνο αυτό το θέλω του χορού. Και να στροβιλίζεσαι σαν το κοριτσάκι με τα κόκκινα παπούτσια ασταμάτητα και τα πόδια να πονάνε πια, μα να μη μπορείς να σταματήσεις, ούτε για ένα λεπτό. Απο φόβο μη φύγουν.
Και οι μυρωδιές και τα χρώματα και οι πεταλούδες.
Δεν ξέρω αν θα τ’ αποερωτευτώ ποτέ..
By: οι σκιές μιλάν on Δεκεμβρίου 25, 2006
at 4:12 μμ
Η ψυχρή χορογραφία λανθάνοντος ερωτισμού. Ανεκδήλωτου.
Η στιγμή του αγγίγματος των μαλλιών της. Μόνο μια στιγμή. Ανεπαίσθητα. Φευγαλέα.
Μakes me feel tenderly sad.
Danke fuer alles (nochmal).
By: οι σκιές μιλάν on Δεκεμβρίου 25, 2006
at 4:24 μμ
Αυτό το ανεπαίσθητο και φευγαλέο πάντα με γοήτευε και μου κοβε τα γόνατα. Σαν παλιά ταινία σχεδόν. Η μεγάλη ανατριχίλα.
P.S. Ich danke Dir.
Wuerde nur zu gern Dich einfach mal treffen. Ehrrlich. Weil ich dich schon kenne, irgendwie. Komisch?
By: the6milliondollarstory on Δεκεμβρίου 25, 2006
at 5:55 μμ
Dieses Gefuehl hab’ ich auch…auch ohne Grund dafuer.
Zur Zeit ist es ein bischen schwer uns zu treffen.
Ab Fruehling, wenn ich wieder fuer wenige Monate G-land besuche, wird es viel einfacher sein.
Ich versuche dir etwas zu schreiben und zu deinem Mail schicken.
Bis spaeter.
By: οι σκιές μιλάν on Δεκεμβρίου 25, 2006
at 6:12 μμ
Η χαρά του Γκαίτε.
σμούτσεν χωρίς συνθηματικά -Ρ
By: the6milliondollarstory on Δεκεμβρίου 25, 2006
at 6:58 μμ