Επιτέλους μπορούμε πλέον να μιλάμε επί ώρες για συναισθήματα. Χωρίς να χρειάζεται να τα νιώθουμε καν.

Επιτέλους άλλαξα τη ζωή μου. Τόσο πολύ που το μοναδικό πια εμπόδιο, μπορώ να είμαι μόνο εγώ η ίδια.

Επιτέλους μια μέρα που όλα τα φανάρια είναι πράσινα, μόλις τα πλησιάσω. Με γεμίζει με κάτι που μοιάζει με ευτυχία.Τέλεια.

Επιτέλους δε χρειάζεται να διαβάζω αυτά που δεν θέλω, να κάνω αυτά που άλλοι προσχεδίασαν και χάραξαν. Μπορώ να μην κάνω τίποτα απολύτως και να περιμένω αυτό που θα σκάσει μόνο του μύτη ακάλεστο. Αυτό που θα πρέπει αμέσως μετά να μάθω να αντέχω. Απο το οποίο θα πασχίζω έπειτα να ξεφύγω μια ζωή.