Συμμετέχοντας στο παιχνίδι, πρέπει κι εγώ λοιπόν με τη σειρά μου, να αποκαλύψω πέντε αλήθειες για μένα, γνωστές στους φίλους, μάλλον άγνωστες στους υπόλοιπους, αν και κάποιοι ίσως τις ψυλλιάζονται ήδη. Η έκτη -bonus truth- μπήκε απο κεκτημένη. Διαβάζοντας την αλήθεια νούμερο 4 θα καταλάβεις γιατί.

Και να φανταστείς φίλε, ότι ξέρω καλά πως τίποτα δεν αντιπαθεί ο άνθρωπος πιο πολύ, απο το να βαδίσει στον δρόμο που τον οδηγεί στον εαυτό του.

Klein mein fraeulein.

1. Το πείσμα μου σπάει πέτρα, εκκενώνει ωκεανό, πλημμυρίζει Σαχάρα, ισοπεδώνει Έβερεστ και Κ2. Όταν θέλω κάτι και το θέλω πολύ, γίνεται το Es muss sein της ύπαρξής μου. Φυσικά δεν αποκτώ πάντα αυτό που θέλω. Έχω σε πόλεμο το νόμο του Μέρφι να μου κλείνει μονίμως το μάτι απο απέναντι. Κι όταν ενίοτε συναντώ αντίστοιχο πείσμα στον στόχο ή στο δρόμο μου, μπορεί στιγμιαία να θέλω να τα κάνω γυαλιά καρφιά όλα, μέσα μου όμως χαίρομαι σα σαδίστρια. Στοιχηματίζω πως σε προηγούμενη ζωή υπήρξα ο Κολόμβος. Τη στιγμή που κοπάνησε το περίφημο αυγό του μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Μοναρχίας πάνω στο τραπέζι.

2. Όταν βαριέμαι, βαριέμαι. Δεν παίζω. Είμαι σε θέση τότε να κοιτάω την οθόνη του πισί, ή τη θέα απο το παράθυρο για ώρες. Μπορεί να πεινάω, αλλά κάνω πως δε το νιώθω. Μπορεί να κοντεύω να τα κάνω πάνω μου επί τόπου, αλλά το παίζω Βουδίστρια της αυτοσυγκέντρωσης. Κι αν τύχει να χτυπήσει το τηλέφωνο, καμώνομαι πως είμαι εξαιρετικά απασχολημένη με κάτι υπερβολικά σοβαρό, που δεν παίρνει άλλη αναβολή. Ιερή, λέμε, της βαρεμάρας η πολύτιμη στιγμή. Προσμένω την ώρα που θα καταφέρω κι εγώ να μετακινώ αντικείμενα, να φτιάχνω πραγματικότητες, να επηρεάζω ανθρώπους και κινήσεις, μέσω τηλεπάθειας. Ανάσταση.

3. Έκλεψα κάποτε λεφτά απο το πορτοφόλι της γιαγιάς μου. Μία και μοναδική φορά. Μετά ντράπηκα τόσο, που δεν το ξανάκανα ποτέ. Γιατί δεν μπορούσα να της τα ζητήσω. Απο παιδί δε μπορούσα ποτέ να ζητάω πράγματα. Απλά δε μπορούσα. Προτιμούσα να μη τα αποκτήσω ποτέ απο το να τα ζητήσω. Ήθελα ο άλλος να καταλάβει και να προσφέρει απο μόνος του. Μετά μεγάλωσα. Έφυγα στο εξωτερικό για πολλά χρόνια, έπρεπε να μάθω να ζω μόνη, ακούγοντας καλά μέσα μου τη φωνή, που μου λεγε πάντα με εξαιρετική ακρίβεια, τι ακριβώς χρειαζόμουν ή ήθελα. Κι έπρεπε επιτέλους μόνη μου πια να την ικανοποιήσω. Και τότε άρχισα να γίνομαι ανυπόμονη με τους άλλους. Επιλεκτική. Καμιά φορά ακόμη και κακιά.

4. Πάντα ήθελα να έχω τον τελευταίο λόγο. Στα πάντα. Άσπρο εσύ, μαύρο εγώ, στο μαύρο έπρεπε η κουβέντα να μείνει. Άπαξ κι έλεγε κάποιος καπάκι ριγέ, έπρεπε εγώ να ανταπαντήσω καρό. Καμιά φορά απόλυτη. Ούτε μύγα στο σπαθί μου, ούτε ελέφαντας στο παπούτσι μου. Και δεν είχε ποτέ να κάνει με πείσμα. Αν και υπήρχε κι απο αυτό μπόλικο. Είχε να κάνει με μια έμφυτη αίσθηση δικαίου που είχα απο πιτσιρίκι. Ήξερα πως κάπου είχα δίκιο, ergo έπρεπε όλη η υφήλιος να μου το αναγνωρίσει. Κορύφωση, όταν το Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε να με σουτάρει απο τη Σχολή, μη δίνοντάς μου άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, πρόλαβα σε χρόνο ντε τε να τους στείλω επιστολή παραίτησης και να κάνω μεταγραφή σε άλλη αντίστοιχη Σχολή. Στο υστερόγραφο της επιστολής κατάφερα μάλιστα να τους μάθω και την πρώτη τους φράση στα ελληνικά.

5. Όποιο κι αν ήταν το υποθετικό αντίτιμο, δε θα άλλαζα και δε θα αρνιόμουν ποτέ τη θάλασσα και τη βέσπα μου. Όσες φορές το δοκίμασα, διεπίστωσα με τρόμο σχεδόν, ότι απλά δε μπορώ χωρίς. Για να το καταλάβω, χρειάστηκαν ένας δερματολόγος, ένας φυσιοθεραπευτής, ένας μηχανικός και ένας ψυχολόγος.

6. Όλα τα παραπάνω αναιρέθηκαν ταυτόχρονα και οικειοθελώς μία φορά. Και αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, πάλι θα τα αρνιόμουν. Αβέκ πλεζίρ και χωρίς ίχνος τύψεων. Για κάποιο σημείο, στο οποίο συναντήθηκε το φαινόμενο του κόσμου με τον τρόπο αυτό που συναντήθηκε και όχι με άλλον, για μία και μόνο φορά, αλλά με περίεργη αχρονικότητα.

Στο παιχνίδι με έμπασε απο την πίσω πόρτα η Composition Doll, η οποία και πλέον φέρει ακεραία την ευθύνη. Τα παράπονά σας σε εκείνη. Ή στον Ύψιστο. Ή στον Πρωθυπουργό. Ή στον Paul Smith.

Για τη συνέχεια προτείνω τους εκλεκτούς:

CrazyMonkey

Isms end schisms

Kalamesygxwreis

Αμβρόσιος

Kopoloso