Paris Paris, Malcolm McLaren feat. Catherine Deneuve
1994
Μέσα απο το πρώτο σιντί που αγόρασα για να παίξω στο πρώτο δικό μου στερεοφωνικό, μέσα στο πρώτο δικό μου σπίτι χιλιόμετρα μακριά.
Απόψε στο Club Fuzz ο Malcolm McLaren.
Κι εγώ να ζηλεύω απο μακριά -πιο μακριά δε γίνεται- και να παίζω όλη μέρα κομμάτια του, της μετά πανκ εποχής.
Και να διαβάζω παλιές συνεντεύξεις του στο Face. Και να χαζεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που του τράβηξε τότε ο Jean Baptiste Mondino. Όλες με φόντο το Παρίσι κι ας μετανιώνει εκείνος σήμερα για το ότι κάποτε βρέθηκε για καιρό εκεί.
“It’s true, I don’t believe in love beyond the grave,
But then I listened to a trumpet play”.


sorry που στο λεω, αλλα θα ειμαι εκει. Εσεις εχετε πολλα καλυτερα πραγματα, μην βρισεις.Και δεν εννοω τις μπουγατσες…
By: switters on Φεβρουαρίου 23, 2007
at 2:23 μμ
θέλω φώτος!
By: discolata on Φεβρουαρίου 24, 2007
at 11:54 πμ
Mια από τις πεντέμιση εκατομμύρια εμμονές μου είναι η τρομπέτα του Chet Baker.
Χάλια με κάνατε με τα ασπρόμαυρα.
Ντροπή σας !
By: landlord 46 1/2 on Φεβρουαρίου 24, 2007
at 4:33 μμ