the 6 million dollar story

Απο πιτσιρίκα έτρεχα πάνω κάτω με ένα διαβατήριο ανάμεσα στα δόντια.

Και πάντα κατάφερνα το ακατόρθωτο. Να φτάνω τελευταία και καταϊδρωμένη στον προορισμό μου, ακόμα κι αν ξεκινούσα μέρες πιο πριν. Σχέση με την έννοια «χρόνος» ανύπαρκτη. Για μένα είναι ρευστός σα μέλι.Κι ο χρόνος και ο χώρος μαζί. Όπως στη νεραϊδοχώρα.

Ονομάζομαι Κοκκινομποτίτσα και η σκούφια μου κρατάει απο τα καταπράσινα βοσκοτόπια του Τιρόλου της Μίλκα.

Για τους φίλους discolata.

Όποιος βιαστεί να με χαρακτηρίσει «Βαυαρέζα» είναι βαθιά νυχτωμένος.

Οι Βαυαροί είναι άξεστοι αγελαδάρηδες, εμείς σέρνουμε ακόμα στο αίμα μας τη λατρεμένη Σίσσυ και τον διαφανή Φραντς, τους φρικτά μπλαζέ γαλαζοαίματους που κάποτε λικνίζονταν οληνυχτίς υπό τη μελωδία του «Γαλάζιου Δούναβη»,τον Κλιμτ και τον Φρόυντ με τις ταλαίπωρες θεωρίες του που του ρούφηξαν τελικά τα σωθικά.

Μισώ θανάσιμα την υστερικά μη ντελικάτ Άντριους στη «Μελωδία της ευτυχίας» και δεν συνηθίζω να κυνηγάω έντελβαϊς στα κατσάβραχα. Λατρεύω όμως τα σοκολατάκια με τη φάτσα του Μότσαρτ επάνω και λιώνω με τα χαζοβαλσάκια του Στράους. Εϊμαι σε θέση να πίνω καφέ κομποζαρισμένο με μπισκοτάκια βουτύρου, διαβάζοντας παραμύθια με πριγκίπισσες, ξωτικά και νεράϊδες επί πέντε ώρες σερί κι αν κάποιος τολμήσει να διακόψει την ιεροτελεστία μου, γίνομαι ο Εκδικητής αυτοπροσώπως. Όποιος τολμήσει να με πειράξει βρίσκει εαυτόν αυτόματα κάτω απο τις ρόδες της μικρής μου αυτοκρατορικής, στο ιταλικό Τιρόλο φτιαγμένης βέσπας.

Με ρωτάνε, αν έχω εμμονές. Μία, με τον απαγωγέα του αγαπημένου μου μικρού βατράχου, ονόματι Ντέμιαν (αν και το συγκεκριμένο αγαπημένο πετ, μαθαίνω πως ζει με τριγύρω χρυσόσκονη σαν Βασιλιάς και μάλιστα δίπλα σε μια νεράϊδα, ονόματι Τζουν που τον λατρεύει, έτερον εκάτερον, δικός μου είναι και ΖΗΛΕΥΩ και μια μέρα θα εκδικηθώ πάραυτα, σκέφτομαι κάτι σε θάνατο, όχι φυσικά του ιδίου του πετ, αλλά του απαγωγέος του,και μάλιστα θάνατο συγκλονιστικό, καθόλου μπρουτάλ, απο υπερβολική δόση μελιού και σοκολάτας και λιώνω απο χαρά).

Πείσμα έχω. Πιάνεται;

υ.γ. Λένε πως το παρελθόν καλό είναι να μένει κάπου πίσω στον χωροχρόνο κι εσύ Κινέζος, σα να μην ξέρεις απο που φυσάει. Δε μπορώ όμως παρά να τσοντάρω εδώ το δικό μου μίνι μερτικό.

Με θυμάσαι;

dkarolini@gmail.com

[the wonderful central theme - pic is by chasing parades on flickr, plus -above- a print screen taken from the fabulous video clip of "une very stylish fille" by dimitri from paris]