Υπέροχη τεμπελιά. Μες στα χρώματα και τις μυρωδιές.

Και νιώθω πεταλούδες. Αλλά όχι ακριβώς πεταλούδες. Κάτι άλλο. Ξαφνικά.

Η αίσθηση του να νομίζεις για λίγο, ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο χορεύοντας. Κι αν όχι να τον αλλάξεις, τότε να γίνεις όντως [στ’ αλήθεια] ευτυχισμένος. Και μετά πάλι να μένει μόνο αυτό το θέλω του χορού. Και να στροβιλίζεσαι σαν το κοριτσάκι με τα κόκκινα παπούτσια ασταμάτητα και τα πόδια να πονάνε πια, μα να μη μπορείς να σταματήσεις, ούτε για ένα λεπτό. Απο φόβο μη φύγουν.

Και οι μυρωδιές και τα χρώματα και οι πεταλούδες.

Advertisements