delphic-inversions_rodgers.JPG

Πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας. Η Μ. είναι ακόμα στο Άμστερνταμ, μέσα σε ντελίριο. Θα επισκεφτεί απόψε την γκαλερί TORCH, εκθέτει ο Terry Rodgers την πολιτική του σώματος, την σινιέ κατάντια ενός μπουκαλιού Moet. Μοναξιά, βαρεμάρα και δυστυχία μέσα σε baccarat και πλατίνα, φορέματα Balenciaga αφημένα στην άκρη της πολυθρόνας να σκουπίζουν την κόκα πάνω απο το βικτωριανό τραπεζάκι, σχεδόν πορνογραφική σεξουαλικότητα -εκβιασμένη όπως τα γοβάκια του Roger Vivier για τη μέση Ελληνίδα-. Ψοφάω απο ζήλεια.

Της ζητάω να μου φέρει το «The Apotheosis of Pleasures» του Rodgers, ειδάλλως αρνούμαι να της ξαναμιλήσω για φέτος.

Ξεφυλλίζω το πρώτο τεύχος του ελληνικού L’ Officiel.

Επιτέλους ένα περιοδικό μόδας. Ένα πραγματικό περιοδικό μόδας. Ζουμερό, ορθώς αυστηρό, όσο ακριβώς πρέπει σνομπ, μυρίζει Παρίσι, ακόμα και στην αφή είναι διαφορετικό, λιώνω. Οι φωτογραφίες της Δεσύπρη πηδάνε. Το εξώφυλλο εξαιρετικό.

Δεύτερο τηλεφώνημα. Η Α. θέλει τριήμερο στη Βιέννη, να φάμε στρείδια στη Schottengasse μέχρι να σκάσουμε, να πιούμε φρεσκοαλεσμένο καφέ στο Stephan’s Dom μέχρι να γίνει το μάτι μας τάληρο, να πνιγούμε σε μια πισίνα σοκολάτας με 45% κακάο και δαμάσκηνα στο κρεβάτι του ξενοδοχείου Sacher που βρωμάει απο μακριά «Sissi»και τα σερβιτοράκια να μας ρωτάνε «Brauchen die Damen was noch?». Κι ας κάνουμε μετά έξι μήνες να ξαναχρησιμοποιήσουμε αυτήν την πιστωτική. «Θα έχουμε τις άλλες», μου λέει ναζιάρικα.

Φτιάχνω κι άλλο πράσινο τσάι. Κατεβάζω τα «remixed & reimagined» της Nina Simone.

Ανεβάζω πυρετό, σε θολούρα μέσα θυμάμαι ξαφνικά την τελευταία φορά που άκουσα Simone. Είχε ζέστη πολύ. Και μέσα και έξω. Την είχα ξεχάσει αυτή τη στιγμή. Πως μου ξέφυγε και ξετρύπωσε μέσα απο τόσα μπιπ στο κεφάλι μου…

Κλεμμένη και αυτή όπως τα στρείδια της Mastercard. Αλλά χαλάλι. Χϊλιες ζωές και πάλι αυτή.

Advertisements