erasers.JPG

Σινέ Τριανόν, 21 Γενάρη. Film C.

Ένα φιλμ παίζεται μόνο για ένα βράδυ και μετά καταστρέφεται. Σβήνεται. Για πάντα. Απίστευτο.

Υπολογιστές Mac, ενισχυτές, προτζέκτορες. Όμορφες εικόνες, δυνατές. Ενδιαφέροντα πρόσωπα πάνω στο πανί και κάτω στα καθίσματα. Αναμονή να αρχίσει. Τσιγάρο. Το τραγούδι της γυναίκας. Θλιμμένο βλέμμα.

Μένεις εδώ. Μόνο σε αυτό.

c.JPG

Περιμένεις πιο πολύ ήχο, και λιγότερο θόρυβο και απο τις εικόνες και απο τον ήχο. Περιμένεις τη μαγεία της σβήστρας πριν απο το σβήσιμο, αλλά δεν εμφανίζεται. Ούτε καν ως κομπάρσος.

Δε χρειάζεται να σπάσουν τα τύμπανά σου για να ακούσεις. Τίποτα πιο δυνατό απο έναν ψίθυρο, τίποτα πιο ανούσιο απο την ενόχληση.

df.JPG

Όπως και χρειάζεται να κοιτάξεις ένα σύνολο για να δεις.

Τέτοιο υλικό δεν το «καις» για το τίποτα, πριν το κάψεις. Παίζεις μαζί του. Δεν το σκίζεις.

Θέλεις κι άλλο;

Κι άλλο;

Θέλω κι εγώ. Αλλά κι άλλο απο αυτό το άλλο. Και λίγο αλλιώς. Να ακούσω. Για να νιώσω.

Οι θεατές δεν έχουν πεθάνει ακόμη και το ξέρουν. Θάνατος είναι τα όνειρά σου να μένουν στη μέση. Αυτό που περιμένεις. Να δεις, να ζήσεις. Και εδώ. Και παντού. Ελεεινά ταπεινή μέση.

Erase. And rewind. Next time.

Advertisements