froh-2.JPG

Η συμβίωση με το τσουνάμι

Πάνε ακριβώς τρία χρόνια, δύο μήνες, τρεις εβδομάδες και πέντε μέρες από τη μέρα που ο Φρο έγινε συγκάτοικός μου.

Ένας σκύλος ράτσας Σαρπέι, εκπληκτικής ομοιότητας με χνουδωτή, διπλωμένη πετσέτα μπάνιου, που αν και μόλις τριών μηνών κουτάβι, ζύγιζε τη μέρα της αγοράς του ήδη δεκαεπτά κιλά ακριβώς.

 

Εκείνη την πρώτη νύχτα της συμβίωσής μας τη θυμάμαι ακόμα καθαρά, άλλωστε δεν είχα κλείσει μάτι. Όχι μόνο εξαιτίας του απίστευτου ροχαλητού του, αλλά κι επειδή από παιδί ονειρευόμουν αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Τον κοιτούσα και λιγωνόμουν.

 

Κι έτσι η ζωή μου άλλαξε. Όλα άλλαξαν. Σα να απέκτησα ένα μωρό.

 

Ένα ατρόμητο, αιώνιο μωρό που καμιά σφαλιάρα ή απειλή δεν έδειχνε εξ αρχής να το σκιάζει.

 

Ένα πλασματάκι που μέσα στους πρώτους έξι μήνες γέμισε όλο το σπίτι με λιμνούλες διαφόρων σχημάτων και σε κάθε πιθανή απόχρωση (ανάλογα με το τι σαβούριαζε πιο πριν).

 

Ένας μπέμπης που έφαγε έξι πόμολα ντουλάπας, δυο χαλάκια μπάνιου, δυο κρεβατάκια, ένα μαγιό, επτά κάλτσες (διαφορετικών ζευγαριών), τα πόδια μιας καρέκλας κουζίνας, δυο ριχτάρια, το ύφασμα και τα μπράτσα του καναπέ, τα μαξιλάρια (τρία τον αριθμό) επίσης του καναπέ, αμέτρητα μανταλάκια, ένα κινητό τηλέφωνο, τρεις παντόφλες (επίσης διαφορετικών ζευγαριών), ένα παπούτσι, δύο φυτά εσωτερικού χώρου (αλλά όχι τη γλάστρα) και μία μάσκα κατάδυσης.

 

«Είσαι υπερβολικά δεμένη με τα υλικά αντικείμενα» θα μου πεις, φίλε μου.

«Έχεις όμως σε αντιστάθμισμα, έναν πιστότατο φίλο».

 

Έναν πιστότατο φίλο, θα σου απαντήσω, που αφού σταμάτησε επιτέλους να καταβροχθίζει Α.Τ.Α.Α. (Αγνώστου Ταυτότητος Ακίνητα Αντικείμενα), άρχισε αμέσως μετά να κυνηγάει μέχρις σχεδόν εσχάτων, οτιδήποτε κινιόταν και ανέπνεε. Δηλαδή άλλα σκυλιά, γάτες, περιστέρια, μύγες, πεταλούδες, και ενίοτε ανθρώπους, κατά προτίμηση ένστολους (δεν τολμούσε να περάσει αστυνομικός μπροστά από το σπίτι εκείνο το διάστημα). Τότε ήταν επίσης η περίοδος που άρχισε να απλώνεται κατά μήκος στα κεκτημένα μου, συγκεκριμένα στον καναπέ και στο κρεβάτι μου. Αλλά εντωμεταξύ είχε μεγαλώσει και τα τριάντα πέντε κιλά έχουν, όπως και να το κάνουμε, ένα άλφα εκτόπισμα.

 

«Ψιλά γράμματα», σε ακούω να μου λες.

«Έχεις όμως σε αντιστάθμισμα, έναν καλό φύλακα».

 

Υπολογίζω ψύχραιμα, πως μέχρι σήμερα έχω βγάλει αυτόν τον δεινό φύλακα 3024 βόλτες (διάρκειας τριάντα λεπτών έκαστη).

Επίσης έχω αγοράσει και κουβαλήσει στο σπίτι 270 κιλά ζωοτροφής αξίας 820 ευρώ (δηλαδή 18 συσκευασίες των 15 κιλών). Διαφορετικών γεύσεων για να μη κουραστεί το στομάχι του εξαιρετικού φύλακα.

Φυσικά, έχω επίσης ξοδέψει:

α) σε εμβόλια: περίπου 240 ευρώ (έπρεπε να γίνω κτηνίατρος, όποια ώρα και μέρα να περάσεις από το ιατρείο υπάρχουν τουλάχιστον έξι σκυλιά σε αναμονή να εξεταστούν ή να εμβολιαστούν)

β) σε παιχνίδια (για να σταματήσει να καταπίνει το σύμπαν αμάσητο): περίπου 260 ευρώ και

γ) σε αξεσουάρ (σαμπουάν, πάμπερς, βούρτσες, στρωματάκια, κρεβατάκια, κουβερτάκια, πετσέτες, ψαλιδάκια, ειδικά σπρέι για τη μυρωδιά, λουράκια και περιλαίμια): τουλάχιστον 780 ευρώ (καταραμένε Σχολικέ Επαγγελματικέ Προσανατολισμέ, ποτέ δε μας είπαν πόσα βγάζουν οι ιδιοκτήτες pet shop).

 

Αναρωτιέμαι αν ένας υπάλληλος Security θα μου έβγαινε φθηνότερος.

Τουλάχιστον δε θα ήμουν αναγκασμένη να τρέχω από πίσω του για να μαζεύω τις σοκολατί χρώματος τούρτες του.

Συγκεκριμένα, εκτιμώ ότι έχω μαζέψει 2016 τέτοιες μέχρι τώρα. Αν σκεφτείς, ότι έκαστη ζυγίζει περί τα 300 γραμμάρια, έχουμε ένα σύνολο 604.800 γραμμαρίων, ποσότητα ικανή να λειτουργήσει ως λίπασμα για ένα χωράφι 100 στρεμμάτων.

 

Και δε μπορείς να μη το κάνεις. Αν πας να το παίξεις Κινέζος, κινδυνεύεις. Οι γείτονες θα σε λιντσάρουν, πριν σε βουτήξουν. Με ή χωρίς νάιλον σακουλάκι ακαθαρσιών.

 

Στους δεκαοχτώ μήνες, ο προσωπικός μου σεκιουριτάς και συγκάτοικος αποφάσισε πως ήθελε δικό του δωμάτιο. Ούτε κρεβατάκια, ούτε αηδίες με ζωγραφισμένα σκυλάκια επάνω. Δικό του δωμάτιο. Το απέκτησε λοιπόν και αυτό. Μετά από ολόκληρες νύχτες αγρύπνιας, εξαιτίας του ολοένα και δυνατότερου ροχαλητού του, θα έκανα τα πάντα για λίγο ύπνο. Μέχρι και διακοπές στο Μπαλί ήμουν σε θέση να του κλείσω, προκειμένου να κοιμηθώ.

 

Και στο καπάκι, πλακώσανε οι έρωτες.

Ο Φρο γνώρισε σε μια από τις πρωινές του βόλτες, ένα θηλυκό λυκόσκυλο που του γυάλισε αμέσως, παρότι του έριχνε τουλάχιστον ένα κεφάλι. Και να σου τα κλάματα και τα ουρλιαχτά, όταν περνούσε πάνω από δεκαπενθήμερο που είχε να τη δει. Τι να κάνω, την έβαλα την ερωμένη στο πρόγραμμα. Κάθε δεύτερη Δευτέρα πηγαίνουμε επίσκεψη στη Λίζα. Μέχρι σήμερα. Ανελλιπώς. Διότι αν δεν, θα πρέπει να βρω μέρος να κρύψω τα παπούτσια μου κι εμένα μαζί.

 

 

[δευτερόλεπτα πριν πατήσω enter διεπίστωσα με τρόμο ότι ξέμεινα απο τσιγάρα. πετάχτηκα να πάρω. μόλις μπήκα σπίτι κι έκανα να βγάλω τα παπούτσια, ο σεκιουριτάς μου έφερε τις παντόφλες μου. ιστορική πρωτιά. ενθουσιάστηκε δε τόσο πολύ με τη φάτσα μου -ούρλιαζα απο χαρά σα να μου έφερε πτυχίο ιατρικής με άριστα- που άρχισε να μου φέρνει σταδιακά το μισό νοικοκυριό και να το εναποθέτει στα πόδια μου. η χαρά μου μετριάστηκε δραματικά, όταν μόλις προ ολίγου μου έφερε και το τηλεχειριστήριο του στερεοφωνικού, αγνώριστο πια απο τα σημάδια των δοντιών του. ]

Advertisements