Archives for the month of: Μαρτίου, 2007

blog-me-babe.JPG

Πέρασαν όμως 730.

Μάρτιος του 2005, ξεκίνημα του μπλογκ. Τότε στην Blogspot. Γελάω. Μέρα της Μαρμότας. Όλα ίδια. Βρέχει και σήμερα. Μόνο που η Rosie δεν απάντησε ποτέ. Αντίθετα, συνέχισε να μου κλείνει το μάτι με νάζι.

Για τον Nasso Kappa -αυτή τη φορά- που πάντα έβρισκε τρόπο να είναι δίπλα μου, όπου σκατά κι αν ήταν. Αγαπώ. Φιλί.

this, this, this, this, this, this, this, this, this, this

Μαύρες, χοντρές ξυπόλητες κυρίες με τουλπάνια πορτοκαλί και κόκκινα.
«Let’s get close, closer than close, closer than u ever have imagined», ζγουάου….

Η Rosie Gaines μου κλείνει κάπου μέσα απο το 1999 το μάτι με νάζι.
Is he the one Rosie?

Απόψε θέλω να γυρίσει ο χρόνος και να περάσω την πόρτα του Βάτραχου και του Σάκη στο Νανί και να με βρει το ξημέρωμα με τον Γιώργο και με μπόα στο Σόχο.
Could this be done, Rosie?

Και βρέχει.
Αλλά δεν έχω νιώσει πιο κοντά σου ποτέ πιο πριν μωρό μου και είναι η ευχή πάλι μπροστά μου, on cloud number 39 heading for 69.

Και η πόλη είναι μια κούκλα μουσκεμένη. Και η βέσπα πλύθηκε επιτέλους.
Μούρλια.
Απίστευτο πόσο το να βγάλεις απο μέσα σου οτι νιώθεις, σε γυρνάει χρόνια πίσω, χρόνια μπροστά, σε πάει μέχρι τον ουρανό και σε γυρνάει σβούρα σε τροχειά στο διάστημα, είμαι ο Γκαγκάριν, ενέργεια τρελή που βγαίνει με ορμή και χτυπιέμαι με Blaze όπως πιτσιρίκα, it’s a lovelee daeee…….and the sun is shining, everywhere I gooooo, I see you…

Σ’ αγαπάω μέχρι τον ουρανό και πιο πάνω, ακους;

Advertisements

pop-corn.JPG

Λύσσα κακιά πια με αυτά τα 5 επί 5 και 7 επί 7.

Αυτή τη φορά το ζητούμενο είναι -λέει- να ονομάσω τις 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Δεν ξέρω αν αυτές που αναφέρω πιο κάτω είναι όντως οι πιο αγαπημένες μου, για κάποιον λόγο όμως είναι οπωσδήποτε οι πρώτες που μου ήρθαν αυτόματα στο νου. Η πρόσκληση ήρθε απο ψηλά, πολύ ψηλά, απο τους αγαπητούς, διαβόητους κυρίους Switters και Fuzzy Burlesque.

[deja vu: Σου έχει τύχει να είναι καλοκαίρι, να έχει ζέστη, να είσαι σε ενα υπέροχο μέρος με υπέροχους ανθρώπους και υπέροχα εδέσματα μπροστά σου και την αλμύρα ακόμη πάνω στο δέρμα σου κι εσύ να πιάνεις τον εαυτό σου να συζητά για τις αγαπημένες του έβερ σκηνές απο κινηματογραφικές ταινίες με έναν άγνωστο που σου κλέβει τις ατάκες -και όχι μόνο- απο το στόμα, ξεχνώντας όλα τα άλλα;]

Πάμε ξανά λοιπόν με ρυθμό και παλμό το count down.

1. Carlito’s Way

carlitos-way.JPG

Λατρεμένος ο Pacino έτσι κι αλλιώς, δε θα ξεχάσω ωστόσο όσο ζω την σκηνή, όπου επισκέπτεται ως Carlito του Brian De Palma την Gail στο σπίτι της κι εκείνη δεν τον αφήνει να μπει μέσα, όμως αφήνει την εξώπορτά της μισάνοιχτη, αν και με περασμένο σύρτη, ενώ απομακρύνεται προς το εσωτερικό του δωματίου και σταδιακά γδύνεται, σκέτη τιμωρία. Δευτερόλεπτα εμείς μέσα στο βλέμμα του Carlito, που βασανίζεται, την τρώει με τα μάτια, ακούς μόνο την ανάσα του, μέχρι που σπάζει την πόρτα, τινάζοντας τον σύρτη και τρέχει πάνω της.

«Sorry baby, I tried the best I could, honest… Can’t come with me on this trip, Loaf. Getting the shakes now, last call for drinks, bars closing down… Sun’s out, where are we going for breakfast? Don’t wanna go far. Rough night, tired baby… Tired»…

2. Leon

leon.JPG

Luc Besson, Jean Reno, Natalie Portman.

Να πω κι άλλα;

«Can we try with real bullets now?»

3. Roman Holiday

roman-holiday.JPG

Για την λατρεμένη Paperina, τον τρίτο πρωταγωνιστή της ταινίας, αλλά και για την σκηνή του τέλους. Δεν έχω ξαναδεί γυναίκα να παίζει τόσο εύκολα επί πέντε ολόκληρα λεπτά μόνο με τα μάτια της, κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας σαν μπαλαρίνα τις οκτάβες των συναισθημάτων, όσο εδώ η Audrey μπροστά στον εξαιρετικό και άκρως ερωτεύσιμο Peck.

Princess Anna: Is this the elevator?
Joe Bradley: This is my ROOM!

4. Big Fish

big-fish.JPG

Χρώματα, γέμισαν τα μάτια μου εικόνες. Εξαιρετικό καστ, αλλά αγαπημένη παραμένει η σκηνή στο τσίρκο, όπου ο Edward (Ewan McGregor) βλέπει για πρώτη φορά την Sandra (Alison Lohman).

«Λένε, πως όταν αντικρύσεις τον μεγάλο έρωτα της ζωής σου, ο χρόνος σταματάει. Αυτό που δε σου λένε ποτέ όμως είναι, ότι όταν μετά ξαναρχίζει, κινείται ακόμη πιο γρήγορα για να ισοφαρίσει», λέει ο νεαρός, ενώ κινείται προς το μέρος της, παραμερίζοντας το πλήθος ανάμεσά τους, αλλά ακόμα και κάποια ποπ κορν που ξέμειναν στο πάγωμα του χρόνου να ίπτανται κάπου στον αέρα.

5. Terminator 2 -The Judgment Day

terminator-2.JPG

Εντάξει ρε φίλε, πες με ρηχή, αλλά ψοφάω. Που εκατό φορές ακόμη να το δω κάθε φορά θα λιώνω με τη σκηνή που μπαίνει το You Could Be Mine των Guns And Roses απο πίσω και ο Arnie, περπατώντας αγέρωχα και σταθερά, δίχως να βιάζεται καν, σα να μην τρέχει κάστανο κι ενώ γίνεται της πουτάνας γύρω του ήδη, ανοίγει ένα κλειστό πακέτο με τριαντάφυλλα βγάζοντας απο μέσα μια ημιαυτόματη καραμπίνα. Αλλά και με εκείνη στη συνέχεια, που είναι πάνω στην Harley, διασχίζοντας κόντρα κάθε δρόμο που διασταυρώνεται, δίχως να το προσέχει καν, κυνηγώντας ουσιαστικά τον πιτσιρικά που προπορεύεται με την μικρή Enduro έχοντας πίσω του μια McWhite νταλίκα που οδηγεί ο εξελιγμένος -μοντέλο Τ1000- κακός για να τον σώσει απο τα νύχια του, και ενώ παράλληλα -με το ένα πάντα χέρι- γεμίζει και αδειάζει την καραμπίνα στην νταλίκα του στριμμένου, κάνοντάς την στην κυριολεξία θερινή σταδιακά.

John Connor: Is it dead?

Terminator: Terminated.

6. Wings of Desire (Himmel ueber Berlin)

wigs-of-desire.JPG

Τι να λέμε τώρα….Wim Wenders, Bruno Ganz. Ένας άγγελος αρχίζει να βαριέται την αιώνια περιπλάνηση και τη μοναξιά του αόρατου προστάτη και κατεβαίνει ως κοινός θνητός στη γη για να ζήσει και να γευτεί μια φορά και αυτός όλα όσα οι θνητοί μόνο μπορούν, θυσιάζοντας έτσι την αιωνιότητά του για το ασπρόμαυρο Βερολίνο του 1987, όπου και ερωτεύεται την Marion, που δουλεύει ως ακροβάτιδα σε τσίρκο, φορώντας εκπληκτικά λευκά φτερά αγγέλου. Ο Nicolas Cage σε αντίστοιχο ρόλο χρόνια μετά φαίνεται έως και αστείος, αν έχεις δει πρώτα εδώ τον εκ-πλη-κτι-κό Ganz.

«Longing. Longing for a wave of love that would stir in me. That’s what makes me clumsy. The absence of pleasure. Desire for love. Desire to love».

Als das Kind Kind war….

7. Angel Heart

angel-heart.JPG

Ο Alan Parker στο τιμόνι, ο κούκλος Mickey Rourke ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Robert De Niro ως διάβολος και μάλιστα ο πιο επιτυχημένος όλων των εποχών και με διαφορά, η Θεά Lisa Bonet με το εκπληκτικό όνομα Epiphany. Η πιο ερωτική, σκοτεινή και μαγνητική ταινία που μπορώ να φέρω στο νου. Αξέχαστη και η σκηνή που ο De Niro καθαρίζει αργά και βασανιστικά με τα τεράστια νύχια του ένα αυγό. «Ήξερες ότι σε παλαιότερες θρησκείες το αυγό συμβόλιζε την ψυχή του ανθρώπου;», ψελλίζει αυστηρά και καπάκι καταβροχθίζει ολόκληρο το αυγό σε μια μπουκιά.

«They say there’s enough religion in the world to make men hate each other, but not enough to make them love».

_______________________________________________________________________________

Και το μπαλάκι πετάγεται με φόρα στους:

Cpil

Kalamesygxwreis

Prosperoishere

telson

still ill

Καπετάνισσα

omon.JPG
Θέλω να κατέβω Πειραιά.
Είμαι ήδη στην Πειραιώς, πόσο δύσκολο να’ ναι. Θέλω να δω θάλασσα απόψε.

Το αμάξι κάνει έναν περίεργο ήχο.
Αν ήταν μαζί μου ο Ν. θα μπορούσε τώρα να μου αναλύσει και τον ήχο και την αιτία ύπαρξής του. Αλλά εγώ γνωρίζω από αυτοκίνητα, όσο και από μαγειρική. Με το ζόρι ξεχωρίζω το γουώκ από το τηγάνι. Αλλά δε μ’ αρέσει αυτός ο ήχος.
Νιώθω στο ρελαντί, ότι πηδάει.
Τι σκατά, νυχτιάτικα.

Είμαι στην Πειραιώς. Αλλά δε ξέρω τίποτε παραπάνω.
Κωλοπόλη, δεν την έμαθα ποτέ.

«Η ιστορία της οδού Πειραιώς ξεκινά τον 5ο π.Χ. αιώνα, όταν οι Αθηναίοι, κατανοώντας τη σημασία του Πειραιά, οικοδόμησαν τα Μακρά Τείχη για την αμυντική σύνδεση των δύο πόλεων…», αυτό το θυμάμαι, απέξω κι ανακατωτά. Είχαμε στη γειτονιά έναν Γκάγκαρο, μας είχε γανώσει με την ιστορία κάθε δρόμου. Θυμάμαι τι έλεγε ο παλαβός, αλλά δεν ξέρω, πως διάολο φεύγω από δω. Δεν είναι ούτε ο Σ. εδώ.

Παρκάρω σε ένα σκοτεινό δρομάκι δίπλα. Βάζω συναγερμό. Από κεκτημένη πιο πολύ και κατεβαίνω.

Πρέπει να σταματήσω ένα ταξί. Στην Αθήνα μπορώ να χαθώ ακόμα και σήμερα μέσα σε λίγα λεπτά με απίστευτη ευκολία.

Θέλω να δω θάλασσα απόψε. Να μυρίσω αλμύρα. Έχει αέρα, θα είναι ότι πρέπει.

Ψάχνω τις τσέπες μου. Έχω ξεχάσει κάπου το πορτοφόλι μου. Μάλλον στο ξενοδοχείο.

Στην τσέπη του τζιν βρίσκω λίγα κέρματα. Δε μου φτάνουν να κατέβω στο λιμάνι. Είναι και η επιστροφή στη μέση. Σκατά. Το ήθελα πολύ.

Σταματάω ταξί. «Στο Αμαρυλλίς».
Με κοιτάζει στραβά.

Θα με κάνει γύρους πάλι. Αναθεματισμένη φάρα.

«Είμαι πολύ κουρασμένη κι έχω πέντε ευρώ μαζί. Αμαρυλλίς, να τελειώνουμε».

Με κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη τσατισμένος. Θα προτιμούσε μια κούρσα για Πειραιά. Κι εγώ θα την προτιμούσα.

Με αφήνει Βερανζέρου και Τρίτης Σεπτεμβρίου. Δίπλα στην Ομόνοια. Ξένη μέσα στους ξένους. Μυρίζει παστέλι και ξηρούς καρπούς. Προσπερνάω δυο πιτσιρίκες που κάνουν πεζοδρόμιο. Βγάζω τσιγάρο, μου δίνει φωτιά ένας Πακιστανός. Μου κάνει νόημα «πόσο πάει». Δαγκώνομαι να μην απαντήσω. Δε νυστάζω. Θα ανέβω να πάρω το πορτοφόλι και θα φύγω πάλι.

Hotel Memory [κοκκινομποτίτσα]

Ιδού μερικές ακόμα εξαιρετικές προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας

1. Το 1940 οι Γερμανοί χάρις στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού του Χίτλερ συνέρρεαν μαζικά στις Νότιες χώρες.

2. Την περίοδο 1940-1944 λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ελλάδα, οι Έλληνες Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων για να βρουν ένα μεταφορικό μέσο για τη Γερμανία για να βρουν καμιά δουλίτσα. Πολλοί πέθαναν από την ταλαιπωρία και το συνωστισμό.

3. Την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η παραπαιδεία είχε μεγάλη άνθιση. Ο Σουλτάνος ανέθεσε την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στην Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία άνοιξε με τη σειρά της ιδιωτικά φροντιστήρια. Το ονομαστότερο ήταν στη χαράδρα του Λούσιου πάνω στο γκρεμό λόγω της καταπληκτικής θέας. Τα παιδιά εκτός από Ελληνική γλώσσα παρακολουθούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδαγωγικού ινστιτούτου του Σουλτάνου και το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, του Βυζαντίου, θρησκευτικά και Ελληνική φιλοσοφία.

4. Λόγω της κακής εκπαίδευσης που υπήρχε στο Βυζάντιο, πολλοί έστελναν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Όταν επεκράτησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, οργάνωσε πολλά κολλέγια ανώτερης εκπαίδευσης, οι απόφοιτοι των οποίων έβρισκαν αμέσως δουλειά στο Δημόσιο. Πολλοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους σε αυτά τα κολέγια για να κάνουν καριέρα. Οι απόφοιτοί τους ονομάζονταν δε Γενίτσαροι.

5. Στις 15 Αυγούστου του 1940 όπου η Μύκονος δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί τουριστικά, ο κόσμος συνέρρεε στην Τήνο, για το πανηγύρι της Μεγαλόχαρης, μαζί και πολλοί τουρίστες. Μάλιστα έγινε και ένα ατύχημα εκείνη τη μέρα, όταν ένα Ιταλικό κρουαζιεροϋποβρύχιο έπεσε από αμέλεια του κυβερνήτη στο Ελληνικό πλοίο Έλλη.

6. Το 1940-44 είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα φοβερός ρατσισμός και ξενοφοβία σε βάρος των Γερμανών οικονομικών μεταναστών. Μόνο λίγοι Έλληνες είδαν τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους πολίτες, κρατώντας ταυτόχρονα την Ελληνική τους ταυτότητα. Ήταν οι γνωστοί Γερμανοτσολιάδες που εργάστηκαν για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

7. Όταν οι Τούρκοι ήλθαν στα Βαλκάνια οι λαοί των Βαλκανίων τους αντιμετώπισαν με προκατάληψη και τρομο-υστερία. Πολλοί ρατσιστές αντέδρασαν στις προθέσεις της Οθωμανικής κυβέρνησης να κτίσει και τζαμιά σε κεντρικά σημεία της χώρας. Οι μόνοι που έδειξαν ανωτερότητα ήταν μια μερίδα των βορείων Αλβανών που υποδέχτηκαν με τέτοια αγάπη τους Τούρκους, ώστε έγιναν και οι ίδιοι Μουσουλμάνοι, οι γνωστοί Τουρκαλβανοί. Οσοι Αλβανοί ήσαν ρατσιστές αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Νότια Ιταλία και την Ήπειρο.

8. Το 1941 είχε αναπτυχθεί ο φτηνός τουρισμός στην Κρήτη. Πολλοί μάλιστα Γερμανοί από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, έβρισκαν πάμφθηνες πτήσεις τσάρτερ, χωρίς κατάλυμα στο νησί. Για να γλυτώσουν δε και τους φόρους αεροδρομίου, έπεφταν στο νησί με αλεξίπτωτο. Σε πολλούς Κρητικούς δεν άρεσε ο τουρισμός αυτός, που δεν απέφερε συνάλλαγμα στο νησί και κακοδέχτηκαν τους Γερμανούς. Έτσι έγινε η περιβόητη μάχη της Κρήτης.

9. Ενα εορταστικό τριήμερο του 1826 συνέβη ένα τρομερό δυστύχημα, όταν κατά την μαζική έξοδο από την πόλη του Μεσολογγίου πολλοί κάτοικοι ποδοπατήθηκαν στο μεγάλο μποτιλιάρισμα, επειδή ένας αμελής Τούρκος υπάλληλος αμέλησε να ανοίξει το ένα φύλο της θύρας της εξόδου της πόλης. Ανάλογο περιστατικό έγινε όμως και το 1981 με τη θύρα 7 του Ολυμπιακού.

 

anonymous but multitalented blogger and historian