Να ξυπνάς το πρωί και να φοράς πελώρια μαύρα γυαλιά ηλίου, ενώ σε βγάζει ο σκύλος χορογραφημένη βόλτα. Κι εσύ να σκέφτεσαι -ενώ σε σέρνει με δύναμη μια προς ανατολάς και μια προς δυσμάς- τι ακριβώς έχεις να κάνεις. Να προγραμματίζεις το κάθε τι με φοβερή και θαυμαστή σημασία στην κάθε λεπτομέρεια. Και ενώ ήδη υποσυνείδητα ξέρεις, ότι δε πρόκειται να κάνεις απολύτως τίποτα απο όλα όσα θα τσεκάρεις στο ακόμα χωρίς ίχνος καφείνης μυαλό σου. Η γειτονιά να ξυπνάει σιγά σιγά, εσύ να μοιράζεις καλημέρες αριστερά και δεξιά και να ακούς τη μουρμούρα της. Ακόμα και η γκρίνια με ήλιο είναι ζάχαρη.

Και μετά να γυρίζεις σπίτι, να βάζεις στην αγαπημένη σου κούπα τον πρώτο καφέ της ημέρας και μουσική. Απρίλη μήνα πάντα Brand New Heavies. Και παλιό Jamiroquai.

Και να μη μπορεί να σε πιάσει πάλι εκείνη η γνωστή ασπρόμαυρη χειμωνιάτικη τεμπελιά. Αντίθετα να πιάνεις τον εαυτό σου να μη μπορεί να μαζευτεί με τίποτα. Μάταια να παλεύεις μέχρι το μεσημέρι να συγκεντρώσεις την κάθε σου σκέψη σε ένα σημείο.

Κι αυτή να είναι σε άλλο. Συγκεκριμένα στο πότε επιτέλους το σημάδι απο το ρολόι στο δεξί χέρι θα γίνει πάλι, αντίθετα με το υπόλοιπο μπράτσο, τελείως -φωσφορούχο σχεδόν- λευκό.

Advertisements