1.jpg

Έξω στο τραπεζάκι που βλέπει παραλία. Για μία βότκα.

Απέναντι στο βάθος αστραπές.

Υγρασία και ζακετάκι, ξυπόλητες πατούσες παγωμένες. Όχι πολύ.

Λατρεμένη μπαργούμαν μετά, με άγρια χαρακτηριστικά, σχεδόν δανεικά. Κι άλλες βότκες. Πέντε τετράγωνα, δέκα λεπτά και δέκα χρόνια απόσταση.

Και ο dj να σκίζει απο τις τρεις και μετά Bucketheads, Basement Jaxx, Tori Amos σε remix απο Professional Widow, Armand van Helden και 2Unlimited. Στο αφτί «Σ’ ευχαριστώ για τα ninetees δίπλα μου», αγαπώ πολύ, φιλί.
Σε κάψουλα χρόνου μέσα οικειοθελώς, να μη σταματήσει σε καμιά χρονιά. Να τις περάσει όλες ξανά, όπως το ασπρόμαυρο λεωφορειάκι του Fletcher.

Το Α και το Ω σε τατού, λέει. Και ποιο είναι το Α και ποιο το Ω. Και τι κάνεις και που είσαι στο ενδιάμεσο. Που νιώθεις τοίχο σπιτιού, σε ποιο γράμμα. Στο Μι, λέει ένιωσε. Ο Σίγμα.

Αλλά να λείπει. Εκείνος με το αυτοκίνητο που στην αρχή απαγορευόταν το κάπνισμα εντός, αλλά μέσα σε λίγους μήνες έγινε τρυπητήρι. Που χόρευε απο τη θέση του οδηγού κι έπρεπε ο συνοδηγός να κρατάει το τιμόνι. Που αγαπούσε τον Dimitri from Paris. [αύριο παίζει στο Cloud Level 9, ακούς;]. Αυτός με το Μι στο Φρίσκο. Με τις προβολές βίντεο μέσα του. Με τα βράδια μπροστά απο το Λωτό σκυμμένοι και οι δυο τους, εγώ πιο κει να μετράω δίσκους οριζόντια και κάθετα απο βαρεμάρα. Αλλά ήταν όλα ακριβώς εκεί.

[δε θα έρθεις. το ξέρει, λέει]

Advertisements