Tρεις και μισή μετά τα μεσάνυχτα.

Απο «Μάμα» πηγαίνω με βέσπα στο «Έλβις». Στρίβω παράνομα στην Καρόλου Ντηλ για να κατέβω παραλία. 6 μέτρα δηλαδή, με χαμηλά φώτα και τέρμα αριστερά, για να παρκάρω εκεί.

Όπως πάντα. Όπως εδώ και δέκα χρόνια κάθε μέρα.

Στη γωνία, το Γερμανικό Προξενείο. Ο φρουρός γνωστή μούρη, τον βλέπω κάθε μέρα. Αστυνομικός, ειδικός φρουρός. Χαιρετάω με νεύμα. Ανταποδίδει. Με κράνος, φίλε. Και δίπλωμα. Και σέα και μέα. Και με γράφει. Όχι ο ίδιος, ο φίλος του. Ένας αστυνομικός με ξυρισμένο κεφάλι, φαλακρός εντελώς, νεαρός, το πολύ 29 με 30 ετών, ύψος περίπου 1,85, όχι ιδιαίτερα λεπτός, αρκετά μάλλον γυμνασμένος, με πολύ άγριο βλέμμα και ακόμη πιο άγριες διαθέσεις.

Το όνομα αυτού Λ.Κ.*

Ο οποίος τυχαία ήταν εκεί καθισμένος και έπινε φραπέ, προφανώς κάνοντας παρέα στον πρώτο που είχε βάρδια. Δεν επρόκειτο για μπλόκο. Επαναλαμβάνω για την ιστορία, ότι δεν επρόκειτο για μπλόκο. Απλώς δυο συνάδελφοι έπιναν καφέ παρέα, καθισμένοι δίπλα δίπλα. Το περιπολικό ήταν κανονικά παρκαρισμένο και με σβηστά φώτα και μηχανή.

Και με είπε «π…άνα», επειδή λέει, όταν μου σφύριξε, δε σταμάτησα.

Η πρώτη του λέξη. Αντί για «καλησπέρα».Εκμεταλλευόμενος, το γεγονός, ότι ο δεύτερος, ο φρουρός, μετά άνετα θα δήλωνε, ότι ντεμέκ δεν τον άκουσε. Όπως και έγινε.

«Δεν είμαι σκύλος, κύριε», του λέω. «Δεν συνηθίζω να απαντάω σε σφυρίγματα. Αλλάζω χρώματα, κάνω πως δεν άκουσα το «π…άνα». Λέω μέσα μου, δε σε παίρνει. Δε λέει. Άστο.

200 ευρώ και αφαίρεση αδείας, φίλε.

[Απο δίπλα μας πέρασαν, όσο έγραφε την κλήση ο αστυνομικός Λ.Κ., διαδοχικά μια μηχανή Varadero -της οποίας ο αναβάτης δε φορούσε καν κράνος- και μια Africa Twin -και οι δυο με απώτερο σκοπό να παρκάρουν εκεί, όπως κι εγώ λίγο νωρίτερα-, φυσικά όχι μόνο δεν έγραψε κανέναν τους, αλλά δε τους φώναξε με το γνωστό του σφύριγμα καν].

Δίκαιο, θα μου πεις. Μπήκα ανάποδα. Έξι μέτρα, όμως ανάποδα. Το δέχομαι. Το αναγνωρίζω. Δίκαιον.

Αλλά με είπε «π…άνα», ρε φίλε, επειδή δε σταμάτησα στο σφύριγμα (με τα χείλια, όχι με σφυρίχτρα), παρά μόνο δύο μέτρα μετά. Έπρεπε να κοκκαλώσω, όπως τότε παιδιά που παίζαμε αγαλματάκια. Να κοκκαλώσω ανάποδα στο δρόμο. Να παραμείνω κίνδυνος για λίγα λεπτά, μέχρι να μου πει εκείνος, πότε θα φύγω. Αντίθετος, περίεργος ζαμπουνισμός.

Ωραίο παιδί, πόσο κρίμα, αλήθεια.
Και φώναζε, νόμιζα ότι δε θα σταματήσει ποτέ τις φωνές, φώναζε. Ότι καλά να πάθω. Πάντα στον ενικό σα να με γνώριζε χρόνια. Ούτε ο ίδιος μου ο πατέρας δε μου έχει μιλήσει έτσι ποτέ. Ειρωνικός. Και κάθε φορά που ρωτούσα κάτι, για την κλήση, η απάντησή του να με αγριοκοιτάζει μόνο.

«Ας πρόσεχες», λέει δίνοντάς μου την κλήση με το γνωστό υφάκι, στο τέλος.

Δεν άντεξα, φίλε. Λέω μέσα μου, ας με γράψει για εξύβριση, χαλάλι.

«Είσαι όμορφος στην πραγματικότητα. Αλλά είσαι τόσο αναιδέστατος. Και τόσο ανόητο το όλο αυτό. Τόσο άσχημος τελικά…κρίμα».Μπατσάκι στο μάγουλό του. «Τόσο κρίμα».

Να ζήσει η Ελληνική Αστυνομία, λοιπόν, να τη χαιρόμαστε.

Αυτή που αφήνει μαλάκες να χτυπάνε μηχανές και καπάκι να φεύγουν, αφήνοντας τους αναβάτες τους στο έδαφος μες στα αίματα. Ακόμα κι αν έχεις συγκρατήσει την πινακίδα τους. Αυτή που αφήνει διαρρήκτες να την κάνουν πρώτα, γιατί δε τολμάει να επέμβει έγκαιρα. Ακόμα κι αν εσύ τους έχεις δει κατά πρόσωπο. Αυτή που αφήνει τον Ψωμιάδη να κυκλοφορεί δώδεκα χρόνια τώρα χωρίς κράνος και δεν τον έχει γράψει μία φορά έστω, έτσι για την ιστορία. Γιατί λέει δε γίνεται αλλιώς. Αυτή που προ τριών εβδομάδων έλαβε ειδικά μαθήματα καλής συμπεριφοράς προς γυναίκες οδηγούς, κατόπιν ειδικής παρέμβασης (και πολύ σωστής) του κυρίου Πολύδωρα, όπως τόσο όμορφα μας έδειξε η τιβί. Αυτή που έμπρακτα δείχνει ότι τα εμπέδωσε τόσο καλά. Αυτή ακριβώς.

Να μου ζήσουν.

Party Zone.

υ.γ.  Αυτά τα γράφει άνθρωπος που πάντα είχε άριστες σχέσεις με τα εν λόγω στρουμφάκια της αυτής φυλής. Πάντα. Ίσως επειδή η μισή οικογένεια σχεδόν, ανήκει στο είδος τους. Ίσως επειδή δεν αντιμετώπισα ουδέποτε πρόβλημα μαζί τους. Ίσως πάλι επειδή έμαθα τα χούγια τους απο μικρή. Εντάξει, δεν είναι όλοι ίδιοι.

Αλλά αν δεν πετύχει η συνταγή, τότε είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί. Η χαρά των αποτυχημένων G.I. Joe. Με αγάπη τα λέω αυτά. Για τη μία στο τρις που κάποιος απο δαύτους διαβάζει αυτές τις γράμμες. Συνέλθετε. Τον κόσμο προστατεύετε και υπηρετείτε. Αυτή είναι όλη κι όλη η δουλειά σας. Έργο σπουδαίο. Απο τον ίδιο του τον εαυτό καμιά φορά πρέπει τον κοσμάκη να τον προστατέψετε, όπως εμένα σήμερα ξημερώματα. Μη ξεχνάτε όμως ότι για εκείνον και μόνο το κάνετε. Και η δύναμή σας, απο εκείνον σας δόθηκε κάποτε. Όχι απο τον Ουρανό.

Και από πότε, τέλος πάντων, είναι η ευγένεια αδυναμία και η εξύβριση δύναμη; Εγώ αν ανταπαντούσα στην εξύβριση θα πλήρωνα το μερτικό μου αυτόματα. Εκείνος; Θα το βρει καρμικά στην επόμενη ζωή;

Μαζέψτε τη γλώσσα σας λοιπόν. Έχει βγει τρία μέτρα έξω και αυτομαστιγώνεται, χωρίς κανέναν απολύτως εμφανή λόγο.

*Φυσικά το όνομα του εν λόγω ευγενέστατου αστυνομικού μπορεί να δοθεί σε όποιον αρμόδιο το ζητήσει.Αν μη τι άλλο μήπως και τελικά του γίνει έστω επίπληξη. Για μια φορά έστω, να αποδοθεί προς πάσα κατεύθυνση δικαιοσύνη, είναι άραγε σχήμα οξύμωρον απο μόνο του?

Advertisements