monkey-business-in-vienna.jpg

Vienna calling [monkey business]. Εννιά μήνες μετά και πάλι, τρεις μέρες και νύχτες.

Η Αθήνα σήμερα, μαθαίνω απο το Κρατικό Αυστριακό Ραδιόφωνο, ότι καίγεται. Λίβας απο την Αφρική, 46 βαθμοί. Ξυπνάει η Αφρικανή μέσα μου, ζηλεύω.

Στη Βιέννη συννεφιά, 26 βαθμοί. Της πάει όμως απίστευτα πολύ. Μολυβένια σύννεφα και που και που για λίγα λεπτά ήλιος που καίει.Δροσιά και ζέστη μαζί.

downtown-running.jpg

Εγώ να τρέχω να προλάβω. Απο γραφείο σε γραφείο, με το κινητό σκουλαρίκι και τον φορητό στην τσάντα. Αγωνία. Μόνο τα βράδια ησυχία, φαγητό, κρασί. Κάθε βράδυ και επόμενη δοκιμή. Άλλος δρόμος. Άλλο παντελόνι, άλλη σερβιτόρα.Δεν έχει πλάκα μετά απο μια ηλικία να ταξιδεύεις μόνος σου. Ακόμα κι όταν είναι για δουλειά. Ακόμα κι όταν πρέπει, όπως τώρα. Θέλω τον Κρύπτον μου κάθε βράδυ που γυρίζω στο ξενοδοχείο, τους κρυστάλλους μου, τους φίλους μου. Αντ’ αυτού μουλιάζω στη wannabe αυτοκρατορική μπανιέρα με αφρόλουτρα μπανάνα, να ξεγελάσω το δέρμα μου που άλλα θέλει.
volta.jpg

Βόλτες στην πόλη την τελευταία μέρα. Χωρίς ρολόι. Επιτέλους ασορτί με τους Βιεννέζους γύρω μου. Όλα αργά. Εδώ έγραψε τη Βραδύτητα ο Κούντερα, όλα τα άλλα ψέμα, είμαι σίγουρη. Εδώ που νομίζεις ότι ακόμα και το σπίρτο κάνει να ανάψει ολόκληρα λεπτά.

Ζεστός καφές στη Schottengasse, χυμός ρόδι στο Freyung. Μόνη, αλλά σήμερα δε με νοιάζει. Σήμερα βολτάρω σε κήπους καταπράσινους, ανάμεσα σε αγάλματα με όμορφα ονόματα και δε με νοιάζει τίποτα.
Αγοράζω κολιέ και βραχιόλια της εξαιρετικής Uli απο το Kaufhaus Schiepek. Μικρούς πορσελάνινους νάνους σε χρυσό και μεταλλικό χακί. Μαγνητάκια για το ψυγείο με τη φάτσα της Σίσσυ επάνω, καρφίτσες playmobil Μότσαρτ.

maria-theresia-platz.jpg

Τα σύννεφα απο πάνω να ακουλουθούν. Σε παγκάκι καθισμένη μπροστά στο συντριβάνι της καταπράσινης πλατείας με τα άλογα να χαζεύω, όσα μόνο ο Έρωτας μπορεί. «Αυτό το κτίριο χτίστηκε απο τον Αυτοκράτορα Franz Josef για την Αυτοκράτειρα Elisabeth». Στα σχήματα που εκείνη αγαπούσε. Με άλογα που εκείνη λάτρευε. Στα χρώματα που εκείνη ήθελε. Λιώνω αυτοκρατορικά.

leopold-cafe-inside-and-out.jpg

Και μετά γεύμα στο «Lebenwert».Τόφου ψητό με μπίλιες ολοστρόγγυλες καρπουζιού και πεπονιού, οργανικό ρύζι με κολοκυθάκια και υπέροχη αγνώστου ταυτότητος σάλτσα.

Νωρίς απόγευμα στο «Leopold Cafe». Και πεπόνι με προσούτο Βιεννέζικο και φυστίκια Αιγίνης σε σάλτσα πόρτο κόκκινη.

Απέναντί μου καθισμένο ζευγάρι. Άνω των εβδομήντα. Με όμορφα πρόσωπα, άσπρα μαλλιά και οι δυο. Ντυμένοι στην τρίχα να σιγοπίνουν τη ζεστή σοκολάτα τους με σαντιγύ όπως επιβάλει ο κώδικας.

Εκείνος να κάνει απότομη κίνηση, αναποδογυρίζει το τραπεζάκι μπροστά τους, ανεπίτρεπτος θόρυβος απο φλυτζάνια πορσελάνινα που σπάνε την ησυχία του Πρωτόκολλου.

Εκείνη,ατάραχη, νεύμα σε σερβιτόρο, και μετά σε ‘κείνον «Κάθε μέρα μαζί σου εδώ και σαράντα πέντε χρόνια μια περιπέτεια. Γι’ αυτό σ’ αγαπώ».

museumsquartier-legos.jpg

Και μετά ξαπλωμένη σε ένα απο τα δεκάδες γύψινα lego στην αυλή του Museums Quartier. Κλειστά μάτια, μαύρα γυαλιά, iPod. Αναμονή να αρχίσουν οι Vienna Scientists. Να έρθει ο Flo. Πόδια πονεμένα. Στο δίπλα αναποδογυρισμένο lego ένας κύριος με macbook, παραδίπλα ξανθά πιτσιρίκια να ανταλλάσουν φιλιά, δοκιμές, τώρα χωρίς γλώσσα, τώρα με. Πίσω μου μια κοπέλα διαβάζει το βιβλίο της, αρχίζει να ψιχαλίζει. Δεν κουνιέται κανείς. Σκέφτομαι, κάτι ξέρουν, θα σταματήσει αμέσως, φαίνεται. Όντως. Λαγοκοιμάμαι.

Με ξυπνάει εκείνος, αγκαλιές, φιλιά, έχει βγει ήλιος, δε πήρα χαμπάρι.

the-bar.jpg

Μεταφερόμαστε στο μπαρ, παγωμένα ντακίρι φράουλας και ροδάκινου, μοχίτο, μυρωδιά μέντας παντού. Σάντουιτς με τόνο και μαγιονέζα, σολωμό και τυρί. Δοκιμάζουμε την καινούρια ξανθιά μπίρα με γκρέιπφρουτ που κάνει θραύση αυτή την εποχή στην πόλη. Μούρλια. Ένας πιτσιρίκος παίρνει φόρα και πέφτει στο συντριβάνι. Είναι δεν είναι πέντε. Η μαμά του πάει να τον βγάλει, αυστηρή. Την τραβάει τελικά κι αυτήν μέσα. Ξεκαρδίζεται. Ο Flo ζηλεύει, με παίρνει αγκαλιά, να με βουτήξει κι εμένα. Ο πιτσιρίκος τσιρίζει ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ και χτυπάει με τα χεράκια του ρυθμικά. Δεν έχει βάθος μεγάλο, στη μέση της γάμπας φτάνει. Αλλά οι μπαλαρίνες μου μετά κάνουν κλιτς κλιτς με κάθε βήμα. Όπως το παντελόνι του Flo που στάζει για ώρες μετά.

leopold.jpg

Μεθυσμένοι θέλουμε να δούμε τους πίνακες του Egon Schiele. Για τριακοστή φορά. Μπαίνουμε στο Leopold με μοχίτο στο χέρι. Βγαίνουμε μισή ώρα αργότερα, αρχίζουν οι Thievery. Ο ήλιος πέφτει σε απελπιστικά αργή κίνηση, δε λέει να νυχτώσει με τίποτα. Κι εγώ είμαι betrunken / drank / drunk / drinkee dee drank drunk.

Shaolin Satellite και λιώνω σε αγαπημένο lego. Ο Flo λέει κάτι για την ακουστική στο χώρο, δεν καταλαβαίνω τίποτε. Όποτε πιει παραπάνω αρχίζει τα τιρολέζικα και δεν πιάνω Χριστό.

ilios-pefti_vienna-scientists.jpg

«Είσαι ένας αγελαδάρης», του λέω.

«Αυτοκρατορικός, όμως», απαντάει.

Και μετά ξενοδοχείο. Αποχαιρετισμός. Έχω αρχίσει να τους συνηθίζω. Αναρωτιέμαι, αν μπορεί όντως όμως να τους συνηθίσει κανείς. Λίγος ύπνος. Όλα λίγα. Και γρήγορα. Μια γουλιά καφέ, μια μπουκιά ψωμί μαύρο με μαρμελάδα βατόμουρο. Και ξαφνικά ρολόι. Και check out. Πάλι δε θα προλάβω. Run Lola, run. Και τι θα γινόταν άραγε, αν όντως αυτή τη φορά το έχανα το αεροπλάνο; Θα άλλαζε όλη μου η ζωή; Στο ταξί μέσα να φαντάζομαι επί είκοσι λεπτά το σενάριο. Σε κάθε εκδοχή. Εγώ και οι πιθανότητες μιας άλλης ζωής μετά. Όπου όλα θα έχουν γυρίσει ανάποδα.

wer.jpg

Αλλά τελικά στο τσαφ να περνάω την είσοδο του αεροδρομίου. Austrian και check in. Αεροπλάνο.

Κι εγώ να θέλω επειγόντως καφέ. Σκέτο.

Μαύρα γυαλιά πάλι. Κουβερτούλα και σσσςςςς.

Επιστροφή στην Αφρική.

Advertisements