stam-baby.jpg

Έτσι λέει ο Σταμ.

Άσχημη μέρα, καπάκι σε άσχημη νύχτα. Δύσκολη. Σφιγμένα δόντια μη φανεί τίποτε. Αλλά άσχημα. Όλα άσχημα. Όλα τα δεδομένα ανάποδα. Με το depon να μη φεύγει τίποτα. Το κεφάλι μου να εκραγεί. Να φαντάζομαι να παγώνει ο κόσμος γύρω και να σταματούν για λίγο όλα, να προλάβω να συνηθίσω τα καινούρια.

Και μετά τηλέφωνο και Β., και γελάκια με σαχλά αστεία.
Και Δ. με Σ. στο άλλο γραφείο, δίπλα δίπλα. Να κάνουμε ένα τσιγάρο. Και δεύτερο. Και η Σ. να σιγοτραγουδάει ενώ χτυπάει γράμματα στο πληκτρολόγιο.

Απέναντι ο ασορτί στρουμπουλός μπέμπης του Σταμ, στην αφίσα με το καρπούζι. Με το χαμόγελο το γλυκό και το αυθάδικο.

Και η Σ.:

«Έλεγε η καρδιά, αν βρεις αγάπη χτύπα’
Στο ‘πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα».
Στο σπίτι διαβάζω στο εσωτερικό του cd:

«…με τον καιρό εξατμίζονται τα πρόσωπα και μένει…».

[δικό σου, Α., που ξέρω πως αγαπάς τον Σταμ πολύ,πάει κι αυτό μαζί με όλα, είμαι απόλυτη, ούτε αυτό αλλάζει, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, στο’χα πει, δεν αλλάζει, όταν πονάει φεύγει, είναι οι προδιαγραφές τέτοιες και η στιγμή δε γυρνάει να αλλάξει, και η επόμενη δεν έρχεται, και Χαλ Χάρτλει και τι’ ναι αγάπη τελικά, θυμάσαι; και είναι εμπιστοσύνη και περηφάνεια μόνο, αλλά μας τέλειωσαν τα αποθέματα, κοίτα να δεις, οπότε, οπότε, οπότε τι, φιλί, γεια μας, μέτρησα μέχρι το πέντε απελπιστικά αργά, μήπως, αλλά τελικά δεν]

Advertisements