logo-reworks-rgb.jpg

Με τον Κ. μετά τα μεσάνυχτα στο λιμάνι. Γνωριμία επιτέλους με την Κατερίνα (PR for Reworks) που σκάει μύτη ντυμένη στα λευκά για να την ξεχωρίζεις απο ένα χιλιόμετρο και παρά την κούραση έχει χαμόγελο κολγκέιτ . Μας βάζει κίτρινα βραχιολάκια, σαν αυτά των τροφίμων στα ιδρύματα και τα νοσοκομεία και κολιέ με τις διαπιστεύσεις, ρωτάω αν έχει και κάτι σε σκουλαρίκια, δεν έχει. Αργήσατε, λέει. Εχμ. Στον Θερμαικό έπαιζε καρέκλες και εξαιρετική νάιντις χιπ χοπ, δε το χάναμε. Ε, μετά να μην περάσουμε απο Έλβις να πάρουμε απουσίες απο Reworks να ‘χουμε να καρφώνουμε μετά; Εχμ. Ήρθαμε.

Ζεστή βραδιά, με μια βότκα στο χέρι, πάλι καλοκαίρι.

Αποθήκες 8 και 1Α. Ατελείωτο line up. Δίπλα στο φέρι της ΣΑΟΣ που φορτώνει οχήματα για Χίο και Μυτιλήνη.

Γνωρίσαμε το χαρούμενο γαλλάκι, το Νιλ, έπαιζε λίγο πριν στην 1Α, με μια τεκίλα στο χέρι μας ακολούθησε απο τον έναν χώρο στον άλλον. Ενθουσιασμένος, αν τον άφηναν να παίξει κι άλλο θα πήγαινε μέχρι το άλλο πρωί δυο μέρες μετά (έτσι κολλήσαμε τη γαλλική προφορά για κανένα μισάωρο και μιλούσαμε σαν τον Κλουζό σε όλον τον κόσμο).

reworks-06_ison-with-solar.JPG

Χάσαμε τους Ison & Solar που τελικά ήταν την προηγουμένη (ξανθιά λέμε) και τον Mixmaster Morris (που τον περίμενα πως και πως μετά απο όσα μου είχε πει για την πάρτη του ο Τάσος/ison πριν λίγες μέρες) στην 1Α, γιατί η επόμενη φορά που κοιτάξαμε ρολόι στην 8, ήταν όταν πια έδειχνε ήδη 7 και η πείνα μας είχε φτάσει ως τη γη Χαναάν.

Ακούσαμε όμως το γερμανικό μπλοκ Ellen Allien, Anja Schneider, Modeselektor και τους εξαιρετικούς Whignomy Bros (dj που να παίζει με χιούμορ έχεις ακούσει; ε, αυτοί). Στη δεύτερη συνειδητοποίησα, ότι δεν είχα τη φωτογραφική μηχανή μαζί. Φακ. [Η Ε. και ο Μ. ευτυχώς είχαν.]
Πολύ όμορφα τα video projections της δικιάς μας altervision και της γερμανικής pfandfiderei (κολεκτίβα βερολινέζων σχεδιαστών με vj πληρώματα) απο πίσω. Ήχος σούπερ. Καθαρά ποτά (το καταλαβαίνεις όταν μετά την πέμπτη βότκα είσαι ακόμα σε θέση να σχολιάσεις τα πάντα σε καθαρά ελληνικά χωρίς να μετατρέπεις το ρο σε σίγμα και το σίγμα σε ζήτα), καμία ουρά σε κανένα απο τα ομολογουμένως πολλά εξωτερικά ή εσωτερικά μπαρ, διοργάνωση πάνω σε ράγες, inter-city live.

Φουσκάλες στα πόδια. Ξημερώνει χωρίς να ξημερώνει. Άρα μπήκε φθινόπωρο, τι καλά που έχει σκοτάδι ακόμα στις 7. Η βέσπα αφημένη μακριά (μετά απο κάποια ώρα όλα φαίνονται μακριά), στην 1Α. Περπάτημα με σαντουιτσάκι στο χέρι, σερνόμαστε, ακούγεται ο ήχος ακόμα, μέχρι που μπροστά απο το απέναντι μπαρ σκάνε οι Guns ‘n Roses με το Sweet Child of Mine τσίτα. Με Κ. θυμόμαστε ακόμα τα λόγια τελικά. Όλα.

Μπράβο στους ΝΟΝ, εξαιρετική δουλειά. Αυτό έχεις όταν κάνεις αυτό που αγαπάς (θενκ γκαντ που πέταξε δηλαδή τα κοστούμια και τους χαρτοφύλακες πριν τέσσερα χρόνια ο Τάσος), τίποτε λιγότερο. Μπράβο και στο Δήμο που έβαλε τη σφραγίδα του σε μια απο τις καλύτερες έβερ διοργανώσεις. Άντε και του χρόνου. Με ακόμη περισσότερο κόσμο (τώρα που μετακόμισε στο λιμάνι η διοργάνωση σα να ‘χε λιγότερο κόσμο φαινόταν, τέτοια άνεση) και ακόμη μεγαλύτερα ονόματα. Και να πάμε κι εμείς στην ώρα μας νεξτ τάιμ, να δούμε και βίντεο αρτ (στις 1 και μετά απο τρεις βότκες δε βλέπεις βίντεο αρτ σε νταρκ ρουμ).

Μεθυσμένο -ακόμα και τελικά- φιλί.

Advertisements