playmobile.JPG

Χαζεύω περίεργες φωτογραφίες των McCoy (Jennifer & Kevin) απο τη Νέα Υόρκη.

Και θυμάμαι τον Μπεν με τη μανία του να φωτογραφίζει παντού έναν μικρό νάνο κήπου που έσερνε μαζί του όπου κι αν πήγαινε. Με κόκκινο σκούφο, πράσινο κοντό παντελονάκι και κατακόκκινα μάγουλα (απο το μηλόκρασο, μου έλεγε ο Μπεν, το αγαπημένο ποτό των νάνων στα γερμανικά παραμύθια). Απο Παρίσι – Λονδίνο, κι απο κει Μπαλί και Μοζαμβίκη. Και πάλι πίσω. Άμμος και νάνος, βάλτος και νάνος.

Μέχρι που στο τελευταίο ταξίδι του για Μόναχο, η αεροσυνοδός τον έσπασε κατά λάθος, όταν στη διάρκεια της πτήσης άνοιξε το ντουλάπι να πάρει τα μαξιλάρια επιβατών που ήταν δίπλα του και κατά λάθος τον παρέσυρε.

Επέζησε δεκάδες ταξίδια, εκατοντάδες ώρες πτήσεις, για να τα τινάξει λίγα πόδια ψηλότερα απο το εργοστάσιο που φτιάχτηκε, μου είπε μετά απο καιρό ο Μπεν, εκστασιασμένος ακόμη απο τις συμπτώσεις της ζωής, όταν τον ρώτησα τι κάνει ο Τόμας (έτσι τον έλεγαν τον νάνο Τσόκλη).

Φαίνεται, ότι η ζωή και των νάνων ακόμη, κάνει υπέροχους κύκλους, όταν και όποτε χρειάζεται (κατά τον Σ. γράφεται σε ελικοειδείς σπείρες, αν το δεις πιο 3D το θέμα). Εις την νιοστήν.

Στη φωτό ο Ούγκο, το πρώτο μου playmobile. Τι «μου» δηλαδή. Εγώ ήμουν η ανάδοχή του μάνα, όταν ο Γ. τον παράτησε τα Χριστούγεννα του ’86, αν θυμάμαι καλά (με αυτά που του πήραν εκείνη τη χρονιά δώρο, κι εγώ θα τον παρατούσα). Πέθανε ένδοξα (για την ακρίβεια φημολογείται ότι πνίγηκε) σε μια παραλία της Βορείου Ελλάδος, ονόματι Τούζλα, όταν εγώ με τον Γ. είχαμε τη φαεινή ιδέα να τον τοποθετήσουμε στην άκρη του βράχου, όπου και έσκαζαν αφηνιασμένα τα κύμματα, για να δούμε πόση ώρα θα σταθεί ακίνητος εκεί να αγναντεύει το μπλε, Σεπτέμβρη μήνα, στα τελευταία μεγάλα μελτέμια. Ήρωας ο Ούγκο.
LCD Soundsystem ‘Get Innocuous’

Advertisements