by-marie-c-cudraz_portrait-d-animaux.jpg

Μια εβδομάδα έλειψα απο το διαδίκτυο κι έχασα κι άλλο ενεργό κλινικό φαινόμενο σε δράση.Μαθαίνω για τον Κύπριο φοιτητή του τμήματος Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται (κρύβεται) στην Αγγλία. Για αυτόν τον ψυχάκια (ονόματι Παναγιώτης Κυριάκου) που βασάνισε το αδέσποτο πεινασμένο σκυλί μέχρι θανάτου με καυτό λάδι (και δόλωμα ένα λουκάνικο).

Διαβάζω πως τον κυνηγάνε οργισμένοι ιστολόγοι και ακόμη πιο οργισμένοι φιλόζωοι και κάτοικοι του νησιού για να του μάθουν το «γουέλκαμ» απο την ανάποδη. Ελπίζω να τον κυνηγάει και η Εισαγγελία. Αλλά συνήθως η ντίβα έρχεται τελευταία στη δεξίωση για πιο γκράντε σπετάκολο.

Έχω φρικάρει. Δε βρίσκω άλλη λέξη.

[Δεν είναι μόνο η τελική πράξη που με σοκάρει. Ακόμα και το δόλωμα που χρησιμοποίησε, τροφή σε πεινασμένο, όπως και το ότι τραβούσε το όλο σε βίντεο, σπαρταρώντας στο γέλιο,  συνιστά ενεργή κλινική περίπτωση. Το άτομο είναι επικίνδυνο για το κοινωνικό σύνολο.]

Δίπλα μου ξαπλωμένος ο Φρο. Έτσι μαζεμένος στο κρεβάτι του δείχνει σχεδόν κουτάβι. Τον κοιτάζω και θυμάμαι μια φορά που κατά λάθος του πάτησα την ουρά σε μια βίαιη κίνηση στο παιχνίδι μας. Θυμάμαι το ουρλιαχτό του. Είχα διπλωθεί αυτόματα στα δυο να τον αγκαλιάσω, να του ζητήσω συγνώμη με χάδια αφού λέξεις ίσως να μην καταλαβαίνει, να του δείξω ότι ήταν απο λάθος.

Θυμάμαι και τα δεκάδες γατάκια στη γειτονιά όταν ακόμη πήγαινα στο δημοτικό. Καλοκαίρια και μόνο νιαουρίσματα στην άδεια γειτονιά. Και μετά εν μια νυκτί όλα σφαγμένα. Δίχως μάτια. Με βγαλμένα τα σωθικά. Σε κάθε πιθανή γωνιά αφημένα μες το αίμα να τα βρίσκουμε εμείς το ‘να μετά το άλλο. Πριν συνέλθουμε απο το ένα σοκ καπάκι το επόμενο. Και μια της γειτονιάς, οι ενήλικες τη λέγανε τρελή, ακόμα έτσι τη λένε, να κλαίει και να χτυπιέται για εκείνα για εβδομάδες.

Θυμάμαι εκείνο το χειμώνα που ποντίκια εισέβαλαν στα περισσότερα διαμερίσματα της γειτονιάς. Τον πανικό των ενηλίκων. Τα γέλια τα δικά μας. Τις παγίδες με το τυράκι, τα ειδικά σπρέι και χάπια. Και μετά που εξαφανίστηκαν και εκείνα. Δόξα τω Θεώ, έλεγαν οι ενήλικες, τα ξεφορτωθήκαμε και αυτά.

Και την επόμενη χρονιά ήρθαν τα τρία μεγάλα σκυλιά. Όλα μπεζ καφετιά. Και ένα βράδυ θυμάμαι τον κύριο της τελευταίας πολυκατοικίας στη γωνία, με ένα μυτερό μεταλλικό μπαστούνι, που χτυπούσε το σώμα του ενός τους, μέχρι που του έσπασε όλα τα κόκκαλα. Κοιτούσαμε όλοι απο τα μπαλκόνια. Αμίλητοι. Η μαμά είχε δάκρυα στα μάτια. Η μαμά που πάντα μισούσε τα σκυλιά. Τα άλλα δυο δεν τα ξανάδαμε.

Θυμάμαι και εκείνο το καλοκαίρι, εγώ στα 16, με τη Λ. για μπάνιο στο Κριαρίτσι με το κόκκινο Ρενό 5, τη Ρένα, μέσα στο χωματόδρομο να πετιέται ένα γατί απο το πουθενά ξαφνικά. Δεν πρόλαβε να πατήσει φρένο. Και μετά τα κλάμματα. Γατίσια κλάμματα και να σπαρταράει. Και η Λ. να βάζει όπισθεν και μετά πρώτη ξανά. Για να μη βασανίζεται. Να τελειώσει πιο γρήγορα. Να κλαίμε και οι δυο, αλλά το γατί ακόμα να το παλεύει. Και τρίτη φορά. Και τέλος.

Και μετά απο πολλά χρόνια -πριν εννιά μήνες- εμφανίστηκε ένα μεσαίου μεγέθους σκυλί, μπάσταρδο και πανέμορφο, όπως όλα τα μπάσταρδα στη ζωή. Απο το πουθενά μια μέρα έσκασε μύτη και έκτοτε ζει εδώ. Με όλους μας. Κοιμάται στις εισόδους των πολυκατοικιών. Στα πατάκια επάνω. Τρώει απο πέντε κουπάκια, πίνει νερό απο άλλα πέντε, ένα σε κάθε δέντρο. Τα παιδιά την έβγαλαν Λίζα Παπασταύρου γιατί είναι τσαχπίνα και παιχνιδιάρα. Τη φωνάζουμε Λίζα. Πηγαίνει τα μικρά κάθε πρωί στο σχολείο και μετά γυρίζει, αλλά θαρρείς και έχει ρολόι, όταν έρθει η ώρα, πάει το μεσημέρι και τα φέρνει πάλι πίσω. Όταν κατεβαίνω να πάρω τσιγάρα αργά το βράδυ, έρχεται κάθε φορά μαζί. Μετά με γυρίζει μέχρι την είσοδο του σπιτιού, δίνει το ένα της πόδι σαν χειραψία και πάει στο πατάκι της, σε ένα απο όλα.

[Την τρίτη εβδομάδα της εμφάνισής της, μια νεαρή μαμά την είχε χτυπήσει με την τσάντα της στο κεφάλι επειδή έκανε να πλησιάσει στο καροτσάκι του μωρού της. Και ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε στα μπαλκόνια πολλοί, άλλοι -μαζί και η τρελή- κατέβηκαν κάτω τρέχοντας να αγκαλιάσουν το σκυλί και να λιντσάρουν τη γυναίκα. Ίσως χόρτασαν επιτέλους τα μάτια όλων βία και οι ψυχές μας τύψεις. Πρώτη φορά. Σε μία γειτονιά.]

Advertisements