Archives for the month of: Νοέμβριος, 2007

moonlighting

Ψάχνω σαν τρελή εδώ και μέρες (όποτε το θυμάμαι) το περίφημο ομώνυμο κομμάτι του Al Jarreau που ακουγόταν στους τίτλους αρχής και τέλους της σειράς Moonlighting. Νερόβραστο ίσως, αλλά ψοφάω χωρίς τέλος. Για να το βάλω στο κινητό όταν θα μιλήσω με τον Στεφ. .Για να του κάνω καντάδα με το κομμάτι που ακούγαμε πιτσιρίκια και λιγωνόμασταν. Όταν το φιλί της Maddie Hayes και του David Addison αργούσε μήνες. Γιατί αργεί και το δικό μας κι ας είναι αλλιώτικο. Και μου λείπει θανατερά πολύ. Και αργεί να έρθει. Και κωλο-Βέροια.

Και μου το θυμίζει ο Monsieur Hulot σήμερα.

Το κατεβάζω και το ακούω στο repeat πάνω απο μισή ώρα σερί.

Και σα να μη φτάνει αυτό, διαβάζω στο βιβλίο του Άρη (για αυτόν ήταν άλλωστε και το ποστ του Hulot) για τους Στε.

Σνιφ, φακ, σνιφ. Στε. Πάλι να λείπει ο δικός μου Στεφ.

Και είναι σαν αυτόν εδώ του βιβλίου. Η ίδια απορία μικρούλης.

«Φαντάζεσαι να μπορούσαμε να μπούμε μέσα στην ταινία; Μέσα στον πίνακα του σαλονιού; Άψογο;;;»

_______________________________________________________

Με τον Κίτσο για Κατερίνη. Οικογενειακή εκδρομή.

Μπροστά η μαμά και ο μπαμπάς. Ο Στεφ μαζί μας. Πίσω, δίπλα μου. Έξι εκείνος, οκτώ εγώ. Ορ σάμθινγκ.

«Το είδες το χτεσινό επεισόδιο;»

» Όχι, θα μου πεις τι έγινε;»

Και τον παίρνει ο ύπνος μετά απο λίγο. Και πέφτει πάνω μου. Στην αγκαλιά μου, όπως κάθομαι οκλαδόν. Κι εγώ σηκώνω το κεφάλι του και βάζω μαξιλαράκι απο κάτω, το ριγέ μικρό του Κϊτσου.

Και όταν η μαμά μας παίρνει χαμπάρι, θέλει να βγάλει φωτογραφία, αλλά δεν την αφήνω.

«Θα τον ξυπνήσεις».

________________________________________________________

Βγαίνουν τα ντιβιντί στην αγορά. Εγώ έχω επιστρέψει απο Γερμανία οριστικά. Ψάχνω για δουλειά. Στενάχωρα. Ο Στεφ μαζεύει χαρτζιλίκι απο παντού.

«Φέτος θα σου κάνω δώρο, έχω λεφτά».

Και μου φέρνει τον πιλότο της σειράς σε ντιβιντί. Και το αφήνουμε όλη νύχτα Παραμονής Χριστουγέννων να παίζει στο Μενού για να ακούμε το κομμάτι.

Και «το χορεύουμε;» και «ναι» με κρασί στο χέρι. Και μετά στον επάνω όροφο με τα ποτήρια μισογεμάτα για «Χρόνια Πολλά» στη μαμά Ελένη.

Και «σε πόση ώρα φεύγουμε, θα είσαι έτοιμη;» για έξοδο μεγαλίστικη μετά.

________________________________________________________

Ζήτησα πριν μέρες κείμενα για Χριστούγεννα/Πρωτοχρονιά. Για το π. Απίστευτο πόσο διαφορετικά πράγματα φέρνουν στο νου του καθενός. Άλλος κι άλλα. Δε το περίμενα. Μεμέντο παζλ απο παγόβουνα, κάστανα, μανταρινόφλουδες, ΚΤΕΛ, μαδημένα στολίδια, αποβολές, παλιές TDK κασέτες (αγορασμένες απο συνοικιακό δισκάδικο) με χιτς. Και έλαβα σήμερα το τελευταίο. Απο το Δεσποινάκι.

Και γράφει στο τέλος της τελευταίας παραγράφου:

«Η δυνατότητα να έχεις ανθρώπους να αγαπάς. Και να τους έχεις μαζί σου την πρώτη ώρα της πρώτης μέρας του νέου χρόνου».

_______________________________________________________

Κάθε χρόνου. Φιλί.

Some walk by night
Some fly by day
Something is sweeter
When they meet along the way.

Advertisements

c-est-moi-oui.jpg

5 το πρωί σπίτι. Ησυχία. Ο Σ. φεύγει Βέροια για έναν μήνα -γαμώ τα ελληνικά στρατά μου γαμώ-. Και ο Κ. μένει πίσω μαζί μου. Περιμένουμε τον Π. για δώδεκα μέρες, πριν τον γάμο της Ε..

Τι θα ήθελες να ακούσεις τώρα;

Bryan Ferry, Slave to love. Γελάει. Κι εγώ.

Μ’ αρέσει ο μπάρμαν. Νοτ μπαντ. Έχει ένα κάτι. Αλλά Τζάρβις, ξέχασα πως παίζεται.

Ο Κ. γελάει. Πέφτει ο αναπτήρας, κλείνω μπούτια να πέσει μέσα. Με μαλλί σαν της Μανιάνι, αλλά ξανθό και άνω κάτω τελείως. Οι γόβες σπίτι, κοιμούνται, ο Σ. γκρινιάζει, αν δεν κάνεις μεσοβδόμαδα εξάσκηση που δεν έχει κόσμο, πότε θα κάνεις. Στο urban πίσω μου καθισμένη πανύψηλη γυναίκα, τεράστια σε όγκο, με κόκκινο φόρεμα και μαύρες υπέροχες γόβες. Ζηλεύω το περπάτημά της. Και όταν γυρίζει να με κοιτάξει διακρίνω το μήλο του Αδάμ της. Του.

Έξι καμικάζι αργότερα, άι έιντ νο σμάρτερ ον χιλς. Λες να…;

Ο Κ. με κρατάει αγκαλιά. Μπερδεύεις το σίγμα με το ζήτα, λέει.

Καλύτερα να φύγω. Όλα ανάποδα.

Πάνω στη βέσπα. Τρία φανάρια αργότερα. Και είναι δίπλα. Σε άλλη βέσπα. Τζάρβις, δις ιζ κισμέτ. Αλλά δε λέει τίποτε. Μόνο «καλό ξημέρωμα». Φακ.

Πόσος καιρός πάει που το άκουσα αυτό;

Δευτέρα, καπάκι τρίτη και τετάρτη, τσατισμένη και σπίτι. Βγάζω το σούπερ ντούπερ μου κράνος (Σούμπερτ Κιου Ουάν, αχά) και ανακατεύω μαλλλιά. Μακεδονία Παλλάς για ένα τσιγάρο στο πρώτο παγκάκι αριστερά.
Και Νοέμβρης. Μπήκε. Και ένας χρόνος το μπλογκ εδώ. Γουάτ δε φακ. Και το ipod παίζει Funky for you, Deadbeats. Λιώνω αυτοκρατορικά.

υ.γ. 1. Περιμένω Αρχοντή και Τάσο και Αλέξη και Ιλάιας να ανέβουν. Να αλλάξει πρόσωπο λίγο αυτό το κομμάτι. Να γίνει τουρίστας, όπως εκείνοι.

Θα έχω μάθει μέχρι τότε τι απαντάς; Γιέα.

2. Θέλω μια Triumph ή μια κούκλα Ducatti μαύρη Multistrada. τώρα. Είδα μία πριν και έφυγαν σαλάκια. Kι ας έφαγε καπνό στο φανάρι απο τη βέσπα. Σ. , μία εσύ και μία εγώ. Ντίαλ.

3. Δευτερόλεπτα αφού έγραψα την προηγούμενη παράγραφο, χτυπάει κινητό, χαράματα. Είναι ο Δ. απο το βέσπα κλαμπ, εκδρομή σε λίγες μέρες. Αν θέλεις, μικρή, έλα μαζί με τον Δ. με την Τriumph του για να μην οδηγείς (μα, οδηγώ τέλεια, γκρρρρρρ). Κι εγώ να σκέφτομαι αν οι μπαλούν φούστες πάνε με το κόκκινό της, ή όχι.