Archives for the month of: Δεκέμβριος, 2007

massive-attack.jpg

Δεκέμβριος 1999, Αμβούργο, αίθουσα H2O, 120 άτομα. Και λάιβ. Να λιώνεις. Η στρουμπουλή κούκλα τραγουδίστρια ξυπόλητη με κλειστά μάτια. Καπνοί, τσιγάρα.

deborah-miller-for-massive-attack.jpg

Though you may not drive a great big Cadillac
Gangster whitewalls, TV antennas in the back
You may not have a car at all
But just remember, brothers and sisters
You can still stand tall

Just be thankful for what you’ve got.

Ο Σ. να με ρωτάει στο αφτί τσιρίζοντας για να ακουστεί. Είσαι;

Όχι, όχι ακόμα.

Diamond in the back, sunroof top.Οκτώ χρόνια μετά και ώρες πριν την αλλαγή χρόνου. Ελληνικός ζεστός να συνέλθω απο τα μεσημεριανά και να αρχίσω να ντύνομαι για τα βραδινά.

Και απολογισμός. Ότι σιχαίνομαι.

Thankful για το άνω κάτω. Το ξεμπέρδεμα. Το φευγιό των δύο. Που νόμιζα πως θα γεράσω μαζί τους. Και του άλλου. Που δεν έφταιγα, αλλά έφταιγα. Υπερφυσικά, σε κάποια άλλη διάσταση. Χωρίς λόγο. Ευχαριστώ.

Για τον Κ.Τ. και το τηλεφώνημά του τον Φλεβάρη. «Έχουμε δουλειές». Για το π τον Μάη που ξεφύτρωσε και μου άλλαξε τα πάντα. Για τα παιδιά που ήρθαν σα σε βαλίτσα μέσα μαζί του. Την Ο.,τη Λ.,τη Β., την Α., τον Ν., τη Λ., τη Μ.. Για το καινούριο αφεντικό που δε δαγκώνει, αλλά χαμογελάει με στραβό δοντάκι και το νιώθει. Και εμπιστοσύνη, κοίτα να δεις, εμπιστοσύνη.Είμαι δίπλα σου, και να είναι.Και όταν κάνεις λάθος λέει, οκέι, την επόμενη φορά καλύτερα.

Για το άλλο τηλεφώνημα, τέλη Αυγούστου απο τη Λάιφο. Που χοροπηδούσα επί μια εβδομάδα. Και ο Τ. το ένιωθε και αυτός, χωρίς στραβό δοντάκι, να γελάνε και τα δικά του αφτιά και τα δικά μου μέσα απο το ακουστικό στέρεο. Όπως ακριβώς είναι. Και μετά η συνάντηση. Και το βλέμμα του Σ. Τ., του Δάσκαλου, ακτινογραφία και εγώ που να κρυφτώ και τελικά πουθενά. Για την Μ. που μαζεύει την ύλη και τα γελάκια της, να ψαρώνω κάθε φορά.

Για τη μαμά και το Παπαγεωργίου. Που έφερε πίσω τη Λ. και τώρα δε φεύγει, είναι εδώ. Και μια μπουνιά όλοι.

Και ο Θ. με ένα κινητό δίπλα μας και όλα θα πάνε καλά. Κανένας άλλος. Ο Θ.

Και το βράδυ αργά, δες, ένα πακέτο ήρθε, και μέσα δέκα μικρές βέσπες. Και γέλια. Πότε θα μεγαλώσω μωρέ. Και ποτέ. Είπαμε, σα να είσαι ο Κόλιν στο Λονδίνο για τα μάτια μιας Σουζέτ.

Για το καινούριο Δ. που κατάφερε το ακατόρθωτο. Το γράφω και γελάω. Σκιά της σκιάς. Τσίχλα και τατουάζ. Και όλα όσα μόνο οι λέξεις μπορούν.Μαζεμένα. Και ζήλειες. Και όλο το σετ. Κοίτα να δεις. Το νι έφυγε.

Για τα υπέροχα τριήμερα στη Βιέννη με τον Φλο. Μοχίτο, μάθημα, μοχίτο, μπουγέλο, στρούντελ, μοχίτο, άλλο μάθημα, μοχίτο, με αυτή τη σειρά.

Για το καινούριο μικρό σπιτάκι στο χωριό, δύο επί τρία που ο μπαμπάς γελάει σα παιδί όταν ανοίγουμε την πόρτα.

Για το Δεσποινάκι και το Σαλαμάκι, ξέρουν αυτά. Η μέρα με το τασάκι στο μίτινγκ και ποιος το κρατάει και πάμε για καφέ μετά, έχεις ωραίο μουτρί. Και η άλλη με το τηλεφώνημα και ναι, εγώ φτιάχνω αυτά τα σχέδια και τα έχω ξαναδεί. Υπάρχει ρε. Υπάρχει. Άστους να τρώγονται, οι δυστυχισμένοι μόνο δεν ξέρουν.

Καλοκαίρι και άπειρα εμ εμ ες με τον Α., δες με. Εδώ είμαι. Που. Εδώ.

Η ωραιότερη χρονιά της ζωής μου. Αυτή που όταν ξεκίνησε ήμουν σπίτι, στον καναπέ και έβλεπα θρίλερ με τη μικρή να την εξοστρακίσω. Και μετά στο απαίσιο Βουαλά, να κάνω πως πίνω και πως χορεύω και πως γελάω. Χωρίς να είμαι εκεί, παρούσα. Και δάκρυα μετά σπίτι. Και τι κάνω, που πάω. Τι πρέπει να κάνω. Κάτι πρέπει να κάνω. Αλλά τι.

Φαίνεται πως κάποιοι σαν εμένα χάνουν κάποτε για λίγο τον εαυτό τους, όπως εγώ. Και θέλει τότε ξέρω γω, να είσαι τυχερός, λίγα, λίγους, κάτι, κάποιον, κάποιους να έχουν το θάρρος χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο, απλά να είναι εκεί και να τεντώσουν το χέρι. Να σε σηκώσουν. Όταν ακόμα και τα μαλλιά σου φωνάζουν βοήθεια, αλλά οι πολλοί δεν το ακούνε.

Φιλί. Καλή μας συνέχεια. Καλή χρονιά. Μαζί. Έπρεπε να φύγουν αυτές οι 365 μέρες για να καταλάβω ότι σημασία δεν έχει το «πολλά», ούτε καν το «πολύ», αλλά το «μαζί¨. Και μόνο. Ευχαριστώ.

christmas-pop.jpg

Μέηλ. Σε παρακαλώ, Ν., διάβασέ το.

«auto to mail exei 4 k1 apodektes
einai mia xari pou thelw apo sas:
xwro,
poly i elaxisto,
zitaw tin eleutheria opote mou rthei na steilw se kapoion apo sas me mail ena post me to subject:

n.ποστ στο aunderscorelive.blogspot.com kai na to dimosieusete, tha bgei sto diko sou i sto diko sou i sto diko sou i sto diko sou ktl blog diladi k oxi sto palio diko mou

o titlos tha nai to pio panw subject.

mporei na min yparksoun pote 5 oloklira post na ftasoun mexri k ton pempto mporei k nai».

Το παρακάτω ποστ. Δεν είναι δικό μου, αλλά δικό του. Και αυτό ένα παιχνίδι. Και παίζουμε. Δεν αλλάζω τελικά ούτε τόνο, ούτε λέξη. κατανικώ την επιθυμία. Έχει πλάκα να είσαι εντελώς διακοσμητικός σε ένα post. Για ένα βράδυ που δεν έζησα. Αλλά έζησε ο Κρύπτον μου.

Naughty Christmas and a kinky New Year, to you all;)

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΟΙ ΣΩΣΤΕΣ ΜΕΡΕΣ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΡΑ ΒΙΝΥΛΙΑ

clip_image00247.jpg

Η φίλη μου η ντόγια όταν βγαίνει έξω τα βράδια κ περνάει πολύ καλά με τους φίλους της, θέλω να γράψω κι άλλα για το μπιτ, το ρυθμό.

EIGHTBAL
Τίμος: ΣΑΒΒΑΤΟ Η ΚΥΡΙΑΚΗ?
στεφανος καρακατσανης: ποιο σαββατο κ ποια κυριακη, την ωρα που στο στειλα. η πιστα του γαμαει

 

κανονικός άνθρωπος, αρχίζω τι γίνομαι
κοιμάμαι πάντα απ την αριστερή, εγω νίκο κοιμάμαι πάντα απ την αριστερή

το 2εύτερο [μάλλον το 3τρίτο βιβλίο μου θα λ]έγετε DANCE.
το σερβιτοράκι του σοδάδε μου λέει είσαι πολύ καλό. είσαι πολύ καλός λέμε οι φίλοι ο ένας στον άλλο. Η Kylie είναι μια πριγκίπισσα απόψε κ μου τραγουδάει απόψε confide in me, we all have a cross to bear κ γω τη χορεύω tango τάνγκο ενώ φοράει κρεμ γοβάκι κ βεραμάν τούλι με χρυσά στέμματα κ απόψε μοιάζει στη σκάρλετ γιόχανσον

Ανοίγω το στόμα μου κ i mouth my friend: «μωρό μου». Πηγαίνω σαυτόν τον τύπο που κάναμε ακριβώς τα ίδια κ κανουμε ακριβώς τα ίδια μόνο που αυτή τη φορά του λέω τα πάντα / του τα λέω όλα όσα έγιναν όλα όσα θα γίνουν ολασα θα μπορούσαν να γίνουν. Πίπα στην τουαλέτα κ αν θέλω θα με κεράσει ποτό αλλά δε πίνω καθόλου απ τα υγρά σου δε μου δινεις καθόλου απ τα υγρά σου, όπως κ την άλλη φορα. είναι επικίνδυνος θυμάμαι. ο πούτσοσου

κοιτώντας την καινούργια οθόνη του η/υ εγώ η μάνα μου κ ο αδερφός μου ανοίγω μια φωτογραφία κ είναι ο πούτσος του νίκο εγώ η μάνα μου κ ο αδερφός μου αλλά μπορώ να το κάνω και αυτό

 

στε κατσ: χορεψε τον, βρε
στε κατσ: τον παναγιώτη, χορέψέ τον
νίκος: είναι ok, μια χαρά είναι κ μόνος του
στε κατσ: αλλα ενας χορος ρε ειναι, χόρεψτον

αργότερα, στα λαϊκά
τον χορεύει κ
όταν φεύγει πιο μετά είναι σα γκομενός σου που φεύγει κ σαφήνει στο μαγαζί να μείνεις σου λέω στον παναγιώτη

στην πίστα εγώ κ όλοι η φίλοι μου είμαστε πολύ καλοί, στο χορό στην πίστα με μερικούς μεταμφιζεμένους γιατί αυτοί που μεταμφιέζονται είναι τέχνη όπως ο χορός είναι απ’ τα σημαντικότερα πράματα στον κόσμο.

ακούω μουσική που η μάνα μου δεν αντέχει ν’ ακούσει. η ραίει ραίη shake it to the ground, μετά μόνος μου, όταν δεν ακούει η μαμα ακούω στ ακουστικά το calabi yau space των dopplerefect

καθαρό μυαλό
όταν έχεις δει την αλήθεια το μαύρο σε καταστρέφει ξέρεις κ ξέρω ξέρουμε τέτοια άτομα, όμως ο θάνατος είναι μια όμορφη γυναίκα που πια βάφει μόνο τα μάτια της ένα μπλε με πράσινο κ ακούει μουσική στακουστικά της στο αστικό. Μετά Φοράει Πάντα Μαύρα Γυαλιά

Στο τέλος της περιόδου αυτής, στη διάρκεια της οποίας δεν τον είδα καθόλου, παρουσιάστηκε στο δωμάτιο μου την ώρα του μεσημεριανού ύπνου και με οδήγησε από την πύλη σ’ ένα μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα. Χρειάστηκε να πλησιάσουμε πολύ την καλύβα μέχρι να τη διακρίνω: ήταν χτισμένη μέσα σε μια συστάδα από δέντρα και θάμνους, βαμμένη πράσινη και ένα με το περιβάλλον της. Το σπίτι είχε χτιστεί με κομμάτια από ναυαγισμένα πλοία.

Μέσα είναι δροσερό και σκοτεινό, με μια μυρουδιά πίσσας. Το σπίτι αποτελείται από ένα μόνο δωμάτιο επιπλωμένο σαν καμπίνα πλοίου, μ’ ένα σεντούκι, ένα τυλιγμένο στρώμα και δύο χαμηλά σκαμνιά από πελαγίσια ξύλα. Βγάζουμε τα ρούχα μας, τα κρεμάμε από ξύλινα καρφιά και μου δείχνει να καθίσω απέναντί του σ’ ένα από τα σκαμνιά, με τα γόνατα μας να ακουμπάνε. Με κοιτάει σιωπηλός στα μάτια και αισθάνομαι σφίξιμο και αδυναμία στο στήθος.

Του σηκώνεται και το ίδιο και εμένα, το αίσθημα της αδυναμίας τώρα σαν θάνατος στο λαρύγγι καθώς έχουμε φτάσει κι οι δύο σε πλήρη στύση. Ασημένιες κηλίδες αναβλύζουν μπρος στα μάτια μου και έχω την αίσθηση πως ζουλιέμαι μες στ’ αρχίδια του και την ψωλή του καθώς είμαι πεσμένος στο στρώμα και ο Ντινκ με γαμάει.

Μετά ξαπλώνουμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Μιλάει με την καθαρή σοβαρή νεανική φωνή του. Δε χαμογελάει συχνά και υπάρχει κάτι το πολύ θλιμμένο και απόμακρο πάνω του σαν αδύναμο σήμα ή σινιάλο από κάποιο μακρινό αστέρι.

΄΄Το Μίντλταουν δεν είναι σαν την πόλη που γεννήθηκες. Δεν υπάρχουν εκεί κυρίες Νόρτον που νομίζουν πως μυρίζονται παντού ουίσκι και αμαρτία. Άνθρωποι σαν κι αυτή δε μπορούν να σταθούν στο Μίντλταουν. Για έναν ξένο, το Μίντλταουν είναι απλώς ένα μικρό χαριτωμένο μέρος, με πέτρινα σπίτια στις όχθες ενός καθαρού ποταμού. Ευγενικοί φιλικοί άνθρωποι. Όμως οι ξένοι δεν μπορούν να μείνουν αν δεν τους προσαρμόσουμε στον τρόπο ζωής μας. Αυτοί που δεν μπορούν ν’ αφομοιωθούν δε βρίσκουν ούτε γη ν’ αγοράσουν ούτε δουλειά.

Το Μίντλταουν διευθύνεται από μια μαγική αδελφότητα. Θ’ ακούσεις να γίνεται λόγος για λευκές και μαύρες στοές, το δεξί μονοπάτι και το αριστερό μονοπάτι. Πίστεψέ με, δεν υπάρχουν τόσο αυστηρά όρια. Όπως και να ‘ναι, οι Αδελφοί του Μίντλταουν δε θα επέτρεπαν πότε στον εαυτό τους να βρεθεί σε μια κατάσταση που θα τους ανάγκαζε να χρησιμοποιήσουν τις συνηθισμένες μεθόδους της μαύρης μαγείας. Έτσι και αποκτήσεις τον έλεγχο του σώματος, δεν τα χρειάζεσαι αυτά.

Δεν υπάρχει επίσημη μύηση στην αδελφότητα. Η μύηση έρχεται μεσ’ από όνειρα-οδηγούς. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, όταν άρχισα να βλέπω όνειρα που καταλήγουν σ’ εκσπερμάτωση, αποφάσισα να μάθω πώς να ελέγχω τη σεξουαλική ενέργεια. Αν αποκτούσα την ικανότητα να φτάνω ξύπνιος σε οργασμό όποια στιγμή ήθελα, θα μπορούσα να κάνω το ίδιο στα όνειρα μου και να τα ελέγχω αντί να με ελέγχουν αυτά.

Για να πετύχω το σεξουαλικό έλεγχο, έπαψα ν’ αυνανίζομαι. Για να φτάσεις σε οργασμό, χρειάζεται απλώς να ξαναζήσεις έναν προηγούμενο οργασμό. Έτσι, ενώ ήμουν ξύπνιος, προσπαθούσα να προβάλλω τον εαυτό μου μέσα σε ερωτικά όνειρα, που τώρα έβλεπα αρκετές φορές την εβδομάδα. Πέρασαν λίγοι μήνες πριν αποκτήσω την αυτοσυγκέντρωση εκείνη που τελικά θα έφερνε αποτελέσματα.

Μια μέρα ήμουν ξαπλωμένος γυμνός στο κρεβάτι μου· ένοιωθα το ζεστό ανοιξιάτικο αεράκι στο κορμί μου κι έβλεπα τις σκιές των φύλλων να χορεύουν στον τοίχο. Επαναλάμβανα στο μυαλό μου ένα ερωτικό όνειρο σαν να ‘λεγα την αλφαβήτα, όταν ξαφνικά ασημένιες κηλίδες ανάβλυσαν μπρος στα μάτια μου και δοκίμασα ένα αίσθημα αδυναμίας στο στήθος –το αίσθημα του θανάτου- και γλιστράω μες στον ονειρικό εαυτό μου και χύνω.

Αφού έθεσα υπό έλεγχο τη σεξουαλική ενέργεια, είχα πια το κλειδί του σωματικού ελέγχου. Τα λάθη, οι αδεξιότητες και οι διάφορες ανοησίες οφείλονται στην ανεξέλεγκτη σεξουαλική ενέργεια, που εκθέτει το άτομο σε κάθε είδους ψυχική ή σωματική προσβολή. Συνέχισα με σκοπό να θέσω υπό έλεγχο την ομιλία, για να τη χρησιμοποιώ όποτε θέλω εγώ, αντί να μου τρυπάει τ’ αυτιά όλη την ώρα ή να μπερδεύει σκοπούς και τραγουδάκια στο μυαλό μου.

Χρησιμοποίησα την ίδια μέθοδο προβολής του εαυτού μου μέσα σε χρονικές στιγμές που το μυαλό μου έμοιαζε άδειο από λέξεις. Αυτό το έκανα ενώ περπατούσα στο δάσος ή τράβαγα κουπί στη λίμνη. Για μια ακόμα φορά χρειάστηκε να περιμένω λίγο για να ‘χω αποτέλεσμα. Μια μέρα, καθώς κωπηλατούσα στη λίμνη και ήμουν έτοιμος να ρίξω πετονιά, ένιωσα την αδυναμία στο στήθος, ασημένιες κηλίδες εμφανίστηκαν μπρος στα μάτια μου μαζί με μια ιλιγγιώδη αίσθηση απορρόφησής μου από ένα τεράστιο κενό όπου δεν υπάρχουν λέξεις’’.

wουίλι μπάροουζ. αποσπασμα «Οι Πόλεις Της Κόκκινης Νύχτας» μεταφραση Νι. Ρέγκας & Δημ. Κουμανιώτης ΑΠΟΠΕΙΡΑ ’87, σελ. 139-141

χώνω ένα δαχτυλο στον κώλο μου κ κοιμάμαι, το σεξ, η βία κ ο χορός είναιανεξάντλητα. cool Δοκίμιο

[φωτο παρμένη απο το δικτυο πρι χρονια τιτλοφορουμενη untitled_ αγνώστων λοιπών στοιχείων]

img051.jpg

TinT Gallery

Χρυσοστόμου Σμύρνης 13, Τ: 2310 235689

Έως 5 Ιανουαρίου

Νο name

img052.jpg

40 περίπου εικαστικοί παρουσιάζουν στη γκαλερί έργα μικρών διαστάσεων. Τα έργα, φαινομενικά ανυπόγραφα, προκαλούν τον επισκέπτη να τα προσεγγίσει ανεπηρέαστος, καθώς ο δημιουργός τους δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμος. Το κάθε έργο επιφυλάσσει μια μικρή έκπληξη: μόνο αφού το επιλέξει κανείς, μαθαίνει το όνομα του καλλιτέχνη που το δημιούργησε.

___________________________________________

Αν ακόμη δεν πήρες δώρα για τα αγαπημένα σου πρόσωπα, πέρνα μια βόλτα απο εδώ. Κι αν καταφέρεις να αποφασίσεις επί τόπου τι θα αγοράσεις (χαμηλές τιμές, άι πρόμις), εμένα να μου τρυπήσεις την υπέροχή μου μύτη.

img069.jpg

Έπαθα μεγάλη πλάκα με τα έργα των 40 ανωνύμων καλλιτεχνών, που μόνο ανώνυμοι δεν είναι τελικά. Δίνω στον εαυτό μου περιθώριο τρεις μέρες ακόμη να αποφασίσει ποια θα πάω να πάρω.

img054.jpg

Κι αν δεν, θα βάλω τα κορίτσια να μου δέσουν τα μάτια και όποια ακουμπήσω, έρχονται μαζί.

Τρίβια: στην δίπλα αίθουσα εκθέτει η Ελένη Θεοφυλάκτου. Επίσης έως 5 Ιανουαρίου.

Darling, I’m clearing up.

Ζω στο 2008. Literally. Η κοπέλα δίπλα μιλάει στο τηλέφωνο για τραπέζια και γαλοπούλες και ταμπλ ντοτ κι εγώ βρίσκομαι στο νέο έτος. Τεύχος Γενάρη πάει καρφί τυπογραφείο αύριο κι εγώ κοιτάζω ακόμα τα εξώφυλλα. Αυτό που επιλέχτηκε και αυτό που τράβηξε το πιο κοντό ξυλάκι και βγήκε εκτός συναγωνισμού. Και λιώνω.

Το όγδοο μωρό.

cover-we-did-not-choose-for-the-january-issue.jpgcover-we-chose-january-issue.jpg

Με ρωτάει η Λ. απο το γραφείο αν θα χρειαστώ ξανά ζέβα σοφτ μαζί [μα κάθε φορά].

Ελένη Θεοφυλάκτου, Αχιλλέας Χεκίμογλου, Λίνα Στεφάνου (η φωνή του ράδιο π, εξαιρετική δημοσιογράφος, πρώτο ποτήρι και το δυνατότερο γέλιο του πλανήτη, μετά τον Ηλία Φραγκούλη). Και η φίλη Κατερίνα Πόντη που πρόσφατα μετακόμισε Αθήνα και μας λείπει πολύ. Και Μελίτα Μαντζαρίδου, το κορίτσι που άφησε πριν δυο μήνες εδώ ένα σχόλιο. Θέλω να μπω σε αυτή την ομάδα, είπε. Αυτό είναι το δεύτερό της κείμενο για το π και τώρα εμείς να θέλουμε να της γράψουμε σχόλιο. Έλα να σε γνωρίσουμε απο κοντά.

Με καινούριο γραφίστα / art director που μια μέρα θα παντρευτώ, αλλά δεν το ξέρει ακόμα (άστον να χαίρεται την ελευθερία του, όσο ακόμα μπορεί), τον Νίκο Αγάθο με το ωραίο μαλλί. Που μιλάμε με τα μάτια. Απο τηλεφώνου. Και τη Ματίνα Μαυρομάτη, που αφού δε μας μίσησε ακόμα (συντονισμός ύλης) είμαστε σε καλό δρόμο (βλέπε Εδέμ).
Αυτό το ποστ είναι η εκδίκηση. Στα παιδιά (Κώστας, Βέτη, Αρχοντή, Όλγα -το κολοκυθάκι- και οι προαναφερθέντες) κάτω στα γραφεία στην Αθήνα που σήμερα είχαν πάρτυ (μη μιλήσω, δε θα μιλήσω) και εμείς εδώ νέμα, νάντα. Οκέι, βγάζω στη φόρα το εξώφυλλο που απορρίψαμε ρε. Χα! Η εκδίκηση του γραφείου Θεσσαλονίκης.

Επίσης ένα έχω να πω: κι εμείς θα κάνουμε του νόου ας μπέττερ – σουαρέ πριβέ αύριο και θα είναι καλύτερο (aka θα το ρίξουμε στα τσουρέκια σοκολάτας με σως κάστανου να πάει η πίκρα κάτω).

Τσιμισκή vs. Μπουμπουλίνας: 4 – 2

[όσα ακριβώς φάγατε και απο τον ΠΑΟΚ το 2001 στον τελικό κυπέλλου]

polaroid-petal-fall-by-rockmenow48.jpg

Πρώτα ήρθε το sms.

«Είσαι κει να περάσω για πίπα και ΠΙΣΣ τώρα σε καμιά ώρα μαξ;»

Κι ενώ πασχίζω να να το αποκωδικοποιήσω επί τρία λεπτά (μα τι στο διάολο είναι το ΠΙΣΣ), σκάει το τηλεφώνημα. Ουπς, σόρρυ, λάθος, πήγαινε αλλού.

Και η πίπα και το ΠΙΣΣ.

Μετά κλείνω τη μουσική για να κάνω την απομαγνητοφώνηση.

[Πάντα ήξερα ότι ο τοίχος που είναι η βιβλιοθήκη είναι λεπτός σαν χαρτόνι, αλλά ποτέ στο παρελθόν δε με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα αυτό, μιας και το μόνο που άκουγα ήταν η τιβί του δίπλα ηλικωμένου ζεύγους. Το διαμέρισμα ωστόσο πουλήθηκε λίγους μήνες πριν. ]

Τα πρώτα βογγητά ήταν μακρόσυρτα, βραχνά. Μέχρι να σταματήσω το μαγνητοφωνάκι, έχουν ήδη γίνει  κοφτά, έντονα, λαχανιασμένα. Βάζω καφέ, ανάβω τσιγάρο. Κρατάω χρόνο. Δώδεκα λεπτά.

Πριν προλάβω να σηκωθώ απο την καρέκλα για το χειροκρότημα, ο SuperG apo Kalamaria στο MSN. Buzz. SuperG wants to start a webcam live session with you. Κοπελιά, έχεις κάμερα; Δεν είναι σούπερ. Είναι μπιγκ. Φορ μι; Χύνω τον καφέ στο πληκτολόγιο, φακ.

Δις ιζ ιτ. Ζω στην πιο ερωτική πόλη όλων. Γιέα μπέημπ.

kitt-sos1.jpg

The return of the Knight Rider.

Κι άλλο αυγό, κι άλλη έκπληξη. Ανεβάζω πυρετό. Και στο ντελίριο μέσα διαβάζω αυτό στη Yahoo. Την ultimate επιστροφή.
Η Pontiac Trans Am αντικαθίσταται πλέον απο μια μαύρη Ford Mustang Shelby GT500KR. Τα κόκκινα φωτάκια δε γουργουρίζουν πια. Η φωνή του William Daniels αντικαθίσταται απο αυτή του Will Arnett των Arrested Development.

Αλλά ο Michael Knight είναι ίδιος. Είκοσι χρόνια μετά και είναι σχεδόν ίδιος. Πλέον παίζοντας όμως τον μπαμπά του καινούριου Knight Rider, Justin Bruening. But still a come back.

Δε μένει λοιπόν, παρά να ξαναζωντανέψει κάποιος και τον Niels Holgersson. Σε νέες περιπέτειες. Αυτή τη φορά πάνω σε μία κότα. Ή περιστέρι. Ή καρδερίνα.

kitt2008.jpg

Και θυμάμαι το διαφημιστικό της Express Service. Με τον ολόμαυρο καλογυαλισμένο ΚΙΤΤ και λιώνω. (μετά το:»ε, να μην πιω κι εγώ έναν καφέ;» της Αλίκης). Που για το πρόμο τον έφεραν σε ειδικό κοντέινερ στη Θεσσαλονίκη για να τον δει ο κόσμος απο κοντά. Εγώ να χτυπιέμαι, μπαμπά εκεί να με πας, να τον δω, να τον πιάσω, να του μιλήσω.

Τι να κάνει ο δόλιος, με πήγε. Στριμώχτηκα μέσα στον κόσμο, έσπρωξα και μ’ έσπρωξαν πολύ εκείνο το απόγευμα. Αλλά τα κατάφερα και χώθηκα δίπλα του. Και μετά μέσα του.Και έκλαιγα απο τη χαρά μου.
Μάταια του μιλούσα. Του έλεγα ήρθα και σ’ αγαπώ και είσαι δικός μου, αλλά δεν το ξέρεις ακόμα. Να σε πάρω να φύγουμε απο εδώ;

Αλλά απάντηση δεν έπαιρνα.

Γελούσε ο υπάλληλος.

Εκείνο το βράδυ ο μπαμπάς μου ζήτησε συγνώμη. Που στο χάλασα, μου είπε.

Αλλά εγώ: μπαμπά, σουτ, μυστικό, δεν ήταν ο πραγματικός. Αυτός δεν γουργούριζε με κόκκινο. Ούτε μιλούσε, ούτε καν με καταλάβαινε. Και ήταν πλαστικός. Αχ ρε μπαμπά, διαφήμιση ήταν, όχι ο πραγματικός. Να βγάλουν λεφτάκια. Σιγά μη μπορούσαν να πληρώσουν τον πραγματικό να έρθει. Πφφ, χαζούλη μπαμπά.

pick-the-dark-one-for-grandma_by-mariah-de-marco.jpg

01.15

Στο τέταρτο μπουκάλι κάποιος λέει ότι χιονίζει. Τρέχουμε να δούμε. Μόλις πλησιάζουμε την τζαμαρία, το φωτοκύτταρο ανοίγει διάπλατα την είσοδο και ένας παγωμένος αέρας έρχεται πάνω μας. Ανατριχιάζουμε και οι τρεις. Κοκκινίζουν τα μάγουλά μας. Κλέβουμε δυο τρεις -σχεδόν ψεύτικους- μπεζέδες απο τη διακόσμηση και επιστρέφουμε πίσω στους άλλους. Αλλά απόψε δεν απαγορεύεται τίποτα. Η Ε. φοράει μποτάκια ίσια γούνινα κάτω απο το λευκό φόρεμα. Ο Σ. είναι σαν λοχαγός απο τη δεκαετία του εξήντα. Η Φ. είναι βαμπ απόψε, τη φωνάζω Ρίτα και γυρίζει νωχελικά το κεφάλι κάθε φορά. Τουρτοπόλεμος και μετά με το δάχτυλο το πάνω μέρος για γλύκα. Και μαλτ με κόκα κόλα. Μπερδεμένα ποτήρια, όλα μαζί. Και τεράστια κομμάτια κρέπας παραχωμένα στο στόμα, τάισέ με, πεινάω πάλι. Και ροζ σαντιγί στη μύτη. Δες, μπορώ. Και χορός μέχρι που δε νιώθω πια, συνεχίζω αυτόματα, σαν αντίδραση, αλλά δεν είναι αντίδραση, είναι λίγο σαν το χιόνι που έπρεπε να το δω.

03. 40

Στο ταξί με κλειστά μάτια. Δίπλα μου ο Σ.. Είναι ολοφάνερο ότι κάτι λείπει. Δεν τολμάω να σκεφτώ τι. Φοβάμαι το τι. Που είναι τελικά κάτι. Και με πιάνει αδιάβαστη, κάνοντάς με αδέξια. Τόσο μα τόσο απίστευτα αδέξια. Να ζητάω, ποια εγώ, εγώ που δεν έμαθα να ζητάω, να κάνω ευχές μέσα μου σαν πιτσιρίκα. Κάνε να γίνει αυτό, κάνε να γίνει εκείνο. Και μέσα σε όλα η ερώτηση. Η μοναδική μεγάλη ερώτηση. Δε μπορεί. Κι όμως μπορεί. Να που μπορεί. Δε μπορεί. Αλλά μπορεί. Κλείσε μάτια, στοπ.

Με κλειστά μάτια όλα αλλιώς. Έχει ζέστη και δε φοβάμαι πια. Και είναι το χέρι του Σ. στο χέρι μου μέσα και ο Κ. μπροστά, δε μιλάει κανείς, χουζουρεύουμε ήδη.

09.45

Ξυπνάω και τα μαλλιά μου μυρίζουν τούρτα βανίλια. Όπως και τα παρατημένα στην είσοδο ρούχα. Και τα δάχτυλά μου. Δε χιονίζει πια τόσο δυνατά. Το χιόνι εξαφανίστηκε απο το έδαφος.

166.jpg

Υπάρχει ζωή μακριά απο την wordpress.

Τα ασθενοφόρα πιάνουν μεγάλες ταχύτητες, ναι, αλλά απο ανάρτηση φακ ιτ. Οι συνοδοί όμως είναι εξαιρετικά παιδιά.

Η κυρία Κ. στο δεξί μπροστά παράθυρο με καρκίνο στον οισοφάγο. Συνέδεσαν το στομάχι της απευθείας με σακουλάκι που περιέχει τροφή αλεσμένη. Δεν θα γευτεί ποτέ ξανά. Καμία αίσθηση γλυκού ή αλμυρού. Η κυρία Τ., αριστερό κρεβάτι, δίπλα, είναι πέντε μήνες μέσα. Μπήκε για χολή και ακόμα σε κάθε εξέταση κάτι της βρίσκουν. Τις νύχτες κλαίει με λυγμούς, θέλει να πάει σπίτι της κι ας τελειώσουν όλα. Η κυρία Α. απέναντι δεξιά, δεν έχει τελικά τίποτε. Το βράδυ της εισαγωγής της όμως δεν κοιμήθηκε. Ήταν μόνη της και προσευχόταν δυνατά, της το είπα την επομένη και κοκκίνισε. Στις οκτώ μέρες την επισκέφτηκε μόνο δυο φορές ο ανιψιός της απο το χωριό. Δεν είχε καν κινητό. Πολύ γλυκιά, μιλούσε με όλους ασταμάτητα. Έλεγε απίστευτα ανέκδοτα. 86 ετών και 400. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η μεγάλη της αγάπη έφυγε για Γερμανία όταν εκείνη ήταν 24, είπε θα τον περιμένει, και ακόμα περιμένει. Εκείνος έκανε οικογένεια με Γερμανίδα. Της έγραψε να τον ξεχάσει, αλλά εκείνη ακόμα πιστεύει ότι δε μπορεί, κάποτε, έστω και πριν το τέλος, θα έρθει. Αν μη τι άλλο για το ένα χρωστούμενο φιλί.

Ο μπαμπάς είναι ένα μωρό. Ένα μεγάλο μωρό. Η μαμά είναι ανάγκη. Είναι το κέντρο του δικού μας σύμπαντος, ο αφαλός. Και η Λ., η μεγάλη μου αγάπη και το μεγάλο μου μίσος ταυτόχρονα, αυτή χωρίς την οποία δε μπορώ, είναι ο δικός μου δεύτερος αφαλός. Καλύτερες στιγμές εκείνες με το όρθιο τσιγάρο έξω απο τα επείγοντα και με τον δυνατό ελληνικό στο κυλικείο και με τα νευρικά γέλια με νευρικές αναγκαίες γκάφες. Και αυτό το λεωφορειάκι γράφει 211, δε καλείς δηλαδή το 166 αλλά 211 γι’ αυτό; Και τη λατρεύω.

Υπάρχουν άνθρωποι. Και άνθρωποι. Και μετά υπάρχουν άνθρωποι άγγελοι. Που ξεφυτρώνουν ξαφνικά απο το πουθενά και σου προσφέρουν βοήθεια, χωρίς καν να τη ζητήσεις. Έτσι απλά. Τέτοιος είναι και ο Θ.. Κι ο μπαμπάς του. Κι ο άλλος, ο Δ., με τα τρία μεταμεσονύχτια ποτά, εγώ άυπνη κι αλλού και τελικά πιο εκεί απο ποτέ. Και πουφ και όλα και τίποτε στο κεφάλι μου. Και καπάκι το πακέτο του Σ. απο Λονδίνο. Με τα δέκα μικρά πακετάκια μέσα. Αριθμημένα. Να τα ανοίγεις με τη σειρά. Και μέσα κίντερ έκπληξη, όλες οι βέσπες σχεδόν απο το 1948 μέχρι σήμερα σε μινιατούρες. Και «ειλικρινά, παντρέψου με τώρα, η Θ. θα με καταλάβει, εσύ με νιώθεις μόνο». Και γέλια και χαρές. Και τί ήταν τελικά πρώτα, το αυγό ή η έκπληξη; Έλεγε η γελοιογραφία στη Βιεννέζικη εφημερίδα στο λόμπυ.

Στη ζωή υπάρχουν επίσης γκράντε μαλάκες. Καλό είναι να κάνεις πως δεν τους βλέπεις, ούτε αυτούς αλλά ούτε τα χνάρια που αφήνουν πίσω τους. Αν δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, ίσως να συμφέρει να κάνεις ότι όλα όσα ζεις εκείνη τη στιγμή, ενδεχομένως απλώς τα ονειρεύεσαι. Σύντομα τελειώνουν. Ακόμη και η μαλακία έχει άλλωστε όριο. Όχι ποιοτικό, αλλά έστω χρονικό.

Σε μήνυμα: «Η αλήθεια είναι σοκ. Σαν την αγάπη. Την πετάς στους άλλους και δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Τόσο όμορφη». Και λίγο μετά: «Αυτό το κομμάτι είναι τόσο εσύ και σ’αγαπάω τόσο πολύ». Και όλα ξαφνικά τόσο, και τόσο απλά.

Η κοτόσουπα δε γίνεται με στήθος μόνο. Θέλει ή ολόκληρο κοτόπουλο ή έστω φτερούγες, μπούτι και σωθικά. Είπε η θεία Ν., όταν ανακοίνωσα ότι την πολεμάω. Τελικά και με το στήθος βγήκε τζετ. Πιο περήφανη απο ποτέ τάισα κόσμο. Όταν η Μ. μου ζήτησε δεύτερο πιάτο ήταν αιτία για πάρτυ. Ξέχασα για λίγο την αιτία που μαγείρευα εγώ.

Το πλαστρόν είναι κάτι σαν φλεγμονή στα σωθικά κοντά στο παχύ έντερο. Η κολονοσκόπηση δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο ακούγεται.

Εξαιρετική η αισθητική χρήση χρωμάτων της Κόππολα στη «Μαρία Αντουανέττα», αλλά πολύ λελές ο Λουδοβίκος που μας άφησε να περιμένουμε 63 λεπτά για το πολυπόθητο. Μετά ησύχασε και η Βασιλεία και εγώ. Η μαμά δίπλα να κοιμάται.

Facebook. Αν ήμουν ποτό θα ήμουν μπίρα Γκίνες, αν ήμουν ναρκωτικό θα ήμουν κοκαίνη, αν ήμουν πριγκίπισσα του Ντίσνευ θα ήμουν η Μπελ, επίσης η Ρέιτσελ απο τα Φιλαράκια, η Μαρτζ απο τους Σίμπσονς και η Κέιτ απο το Λοστ. Ατέλειωτες ώρες βαρεμάρας, καθιστική ζωή, έξω βρέχει, κάποιος με φίλησε να δω ποιος, να στείλω Αγάπη και Τύχη και τρεις χιονόμπαλες, και έξω ακόμα βρέχει, αλλά δεν έχει σημασία γιατί εγώ είμαι η Μπελ, τυλιγμένη με καρό κοκούνιγκ κουβερτάκι και πράσινο τσάι και αυτοκρατορικά μπισκότα που δεν τα τρώω αλλά κοσμούν το τσάι μου. Και ξεχνάς και η ώρα περνάει.

Υπάρχουν άνθρωποι που για να ερωτευτούν χρειάζονται -λέει- να νιώθουν ασφάλεια. Μου το είπε η Δ. με υπέροχο καφέ στην ανακαινισμένη Πασταφλώρα που τόσο αγαπάει. Αναιρώντας έτσι απλά θεωρίες εκατονταετιών, έργα τεράτων της Τέχνης και φιλοσόφων που θυσίασαν κάθε ανθρώπινή τους πλευρά σε ακριβώς αυτό. Και σχέσεις ετών και φλινγκς πολλών βραδιών. Για να συνέλθω ήθελα τουλάχιστον 15 μπισκοτάκια βουτύρου απο εκείνα που μισώ. Και δυο σφηνάκια βότκα, μετά στο σπίτι.

Θέλω ανθρώπους γύρω μου που είτε αγαπάω είτε έστω απλώς σέβομαι και εμπιστεύομαι. Κανέναν άλλον. Τους θέλω, τους έχω ανάγκη. Τους δοκιμασμένους μόνο. Τον Κρύπτον μου και μερικούς ακόμα που ίσως κατάγονται επίσης τελικά απο αυτόν.

Απο το φετινό Φεστιβάλ -που όπως ήρθαν τα πράγματα ούτε το κατάλαβα- δεν κρατάω ταινίες. Κρατάω φίλους καινούριους. Αμέτρητους καφέδες στην Αποθήκη και στο Κίτσεν, φαγάκι στο Κινέζικο της Καλλάρη και στο Τρε Μαρί, μυστικά και ψέματα, αντιπυρετικά και μπουγέλα, Έλβις και new cut lovers. Και συνομωτικά μηνύματα να πετύχει το ντέιτ. Και καπάκι να φεύγω και να είναι πρώτη φορά μετά απο καιρό έξι το πρωί, αλλά σκοτάδι και υγρασία και κρύο, χωμένη στο παλτό και τελικά μετά απο δυο μέτρα να λέω «όχι». Μπα, θα πάω σπίτι μου.

Και πήγα. Ακόμα εδώ είμαι. Και δε σκοπεύω να φύγω σύντομα.