352-by-moxiee.jpg

*Να βλέπω παλιές ταινίες, οι μισές ασπρόμαυρες, οι άλλες μισές έγχρωμες με χρώματα της παλιάς technicolor. Τσινετσιτά και Χόλιγουντ. Cary Grant, Gary Cooper, Gregory Peck, Rock Hudson, Steve Mc Queen, Frank Sinatra, Grace Kelly, Doris Day, Sofia Loren, Giulietta Masina, Peter Sellers, Rita Pavone, Audrey & Katherine Hepburn, Elvis. Να έχει πάντα χάπι εντ. Οι πρωταγωνιστές να κλείνουν το μάτι στην κάμερα και ο φακός να κλείνει σαν κύκλος στο the end, σαν τρύπα πάνω τους, ενώ απο πίσω ακούγεται υπέροχη μουσική. Με λίγη βότκα, χουζούρι στον καναπέ.

*Να διαβάζω αντρικά περιοδικά όπως το Ιταλικό Slurp, το Ολλανδικό Fantastic Man, το Βρετανικό Arena Homme+, το Βερολινέζικο High Life, το Παριζιάνικο L’ Officiel Homme. Και να βλέπω Ελληνικά ονόματα μέσα, όπως του Μίλτου Μανέτα και του Πάνου Γιαπάνη. Και τον Michael Stipe να διαφημίζει Marc Jacobs, όπως και τον Alice Cooper να ποζάρει με φίδια να καλύπτουν το μισό του πρόσωπο για τον John Varvatos. Οι δυο ωραιότερες ads της εποχής. [Μετά τον Michail Gorbatschow για την Louis Vuitton τίποτε δε μοιάζει πια περίεργο].

*Μετά απο καιρό να κρατάμε οικογενειακώς ο καθένας απο έναν κατάλογο της ΙΚΕΑ και να σημειώνουμε σε κύκλο τι θέλουμε για το μικρό σπιτάκι στο χωριό. Και να μαλώνουμε επί ώρες για το πάτωμα: να είναι σανίδι, όχι, κότο πλακάκι, όχι, πέτρα. Και της σοφίτας; Και του μπάνιου; Και να λέει ο μπαμπάς μετά: Φαντάζεστε; Να πίνουμε λεμονάδα φρέσκια στη βεράντα και να κόβει η μαμά κεράσια απο τον κήπο. Ούτε τηλεόραση, ούτε τίποτα. Και να μονιάζουμε σε χρόνο ντε τε.

*Την καινούρια ασημένια μου τσάντα που χωράει άνθρωπο μέσα και μάλιστα ούτε καν διπλωμένο στα τρία. Και τα ασορτί φουξ καστόρινα μποτίνια. Σταγόνα βροχής και άγχος.

*Να φτιάχνουμε εσπρέσσο στη μικρή χειροκίνητη εσπρεσσιέρα που ξεθάψαμε απο το πατάρι. Και να μοσχομυρίζει η κουζίνα. Μου την είχε χαρίσει ο Μιγκέλ απο το Οxymoron. Το 2000. Το Σαββατοκύριακο που είχαμε περάσει μαζί στο [πρώην] Ανατολικό Βερολίνο, με το πάρτυ δίπλα στο ποτάμι και τα ρεσό να επιπλέουν στο νερό. Που ήθελε σύνθημα στην πόρτα για να μπεις. Αλλά ο Μιγκέλ το ήξερε. Όλα τα ήξερε. Δίπλα στο ποτάμι, με ένα μπουκάλι ρούμι και bossa nova, μέσα στο Πορτογαλοβραζιλιάνικο γκέττο. Παράδεισος. Και ο ταξιτζής μετά να ρωτάει. Γιατί γελάτε. Γιατί δεν έπρεπε να φύγω, αλλά το αεροπλάνο φεύγει σε μία ώρα. Και τότε γιατί; Γιατί θα ξανάρθω. Αλλά δεν γύρισα ποτέ.

*Χουζούρι νωρίς το πρωί με τον σκύλο -μέχρι να γίνει ο καφές- και στο παιχνίδι να μπαίνει και η μαμά. Να ακους την Πασταφλώρα να ξεκαρδίζεται. Χορογραφημένα ξυπνήματα. Στα πέντε λεπτά έτοιμος ο φίλτρου, στα έξι πρώτο τσιγάρο.

*Να κατεβαίνω στο γραφείο με το ποδήλατο ξανά. Να βλέπω πόσο προχώρησαν τα θεματικά πάρκα του Παπαγεωργόπουλου και να καταριέμαι πότε επιτέλους θα ανοίξει και το τμήμα του Μεγάρου Μουσικής κι αν δεν σε μία εβδομάδα, να του καεί το ντιβιντί του αρχιτέκτονα. Να απορώ και να τρομάζω. Και να με προσπερνούν κι άλλοι με ποδήλατα, αλλά να κάνω σπάσιμο στους τζόγκερ με τις σινιέ φόρμες και τα γυαλιά ηλίου. Με υπόσχεση, στις Ομπρέλες του Ζογγό θα κάνω στάση, και μόλις φτάνω να λέω μπορείς, συνέχισε, σπάσε τα δεκατέσσερα λεπτά. Να φτάνω Τσιμισκή 62 -ούτε ένα λεπτό νωρίτερα- με κατακόκκινα μάγουλα, χωρίς ανάσα και να νιώθω κάθε μυ. Και που στο διάλο κλειδώνω το ποδήλατο τώρα; Και αγκαλιά επάνω στο γραφείο. Και μαύρα χέρια. Κιουρία με μαύρες παλάμες.

*Χορογραφημένη καληνύχτα. Κάθε βράδυ, η Πασταφλώρα ως αργά στην τιβί μπροστά. Να θέλει να μάθει τι έγινε με τα 5 εκ. ευρώ του Θέμου και αλίμονό του όποιον πάει να μπλέξει τον αγαπημένο της Μάκη, «θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο να κατέβω να τον βρω και να στον κάνω φιόγκο». Και αγωνία. Και ο μπαμπάς να της κλείνει την τιβί με το ζόρι, κάθε βράδυ στις μία ακριβώς. «Αυτή η χώρα αποτελείται απο αυτούς που κάποτε έφαγαν κι απο αυτούς που ακόμη δεν τα κατάφεραν και φθονούν τους άλλους μισούς. 50 -50. Πάμε μωρό μου να αγκαλιαστούμε, εμείς μόνο μου φαίνεται περισσεύουμε».

*plus one: Fiat 500 wants you, λέει το σποτάκι. Θέλω, θέλω, θέλω κι εγώ το καινούριο 500αράκι (1200 κυβικά) που μόλις ήρθε στην Ελλάδα με ήδη 5 αστέρια πάνω του. Σε κόκκινο χρώμα με την Ιταλική σημαία σε αυτοκόλλητο στον ουρανό. Λιώνω. [ Lapo Elkann, marry me, really].

*plus another one: Μικρές ιστορίες με μικρά διδάγματα απο πίσω (όπου συνήθως το δίδαγμα είναι ότι ως όντα κουβαλάμε μια άλφα μαλάκυνση εκ φύσεως ή πεποιθήσεως), έτειναν απο παιδικής ηλικίας να μου προκαλούν ένα δέος. Πρόσφατα τα ξαναθυμήθηκα. Όπως και η παρακάτω μίνι ιστορία:

Όταν η NASA ξεκίνησε την εκτόξευση αστροναυτών στο διάστημα, ανακάλυψαν ότι τα στυλό δεν δούλευαν σε μηδενική βαρύτητα καθώς το μελάνι δεν κυλούσε στην επιφάνεια γραφής. Για να λύσουν αυτό το πρόβλημα, προσέλαβαν την Andersen Consulting (Accenture σήμερα). Τους πήρε μια δεκαετία και 12 εκατομμύρια δολάρια. Έφτιαξαν ένα στυλό που δούλευε σε μηδενική βαρύτητα, ανάποδα, μέσα σε νερό, σε κάθε είδους επιφάνεια συμπεριλαμβανομένου και του κρυστάλλου και σε θερμοκρασίες από πάγο μέχρι πάνω από 300 βαθμούς Κελσίου.

Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν μολύβι…

Advertisements