yatzermyspace.jpg

www.yatzer.com

myspace.com/kostasvoyatzis

Τον ανακάλυψα πριν λίγες μέρες και μετά σαφώς απο όση καθυστέρηση θα μπορούσε ένας κάποιος Μέρφυ να μου προσφέρει, εντ χι όλγουειζ νταζ.

Design is to share, το concept. Και ο Βογιατζής ένα αγόρι παλιάς κοπής και σούπερ μοντέρνο μαζί, με τέλεια μαλλιά κοντά που συνεχώς ανακατεύει ενώ μιλάει και που thank God παράτησε το Φυσικό για το interior design. Αγόρι, όχι άντρας, απο πεποίθεση (ο δεύτερος που γνωρίζω σε ένα τρίμηνο, σπάνιο πολύ απο μόνο του), που κάθεται απέναντί μου στο Ginger Ale στα Εξάρχεια.Υπεύθυνος για όσα βλέπουμε κάθε μήνα στις φωτογραφίες του Maison Decoration και λιώνουμε.Που πίνει βότκα με κόλα λάιτ, μπορεί να μεταφέρει δέκα σακούλες με βεσπάκι,γεμάτες εύθραυστα και να μη σπάσει τίποτα. Που δεν είναι κλειστό βιβλίο, αλλά πολύ ευγενικός και  με δυνατό γέλιο. Νιου ρέκορντ: μου πήρε έναν καφέ, έναν χυμό και δυο βότκες για να καταλάβω πόσο κρίμα είναι που οι άνθρωποι σήμερα είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό μίζεροι, κλειστοί και κατσούφηδες. Δε σε αφήνουν να πλησιάσεις πέραν των όσων ορίζει το αόρατο δικό τους πρωτόκολλο. Αυτοί είναι και που θα τον χάσουν.Θα περάσει απο δίπλα τους όπως ο χαρακτήρας στο σποτάκι της Epuron με τον mr. Wind που τόσο λατρεύει.

__________________________________________________________

Στέλιος Κούλογλου. Γωνία Κατεχάκη και Μεσογείων, μία ώρα πριν την εκπομπή. Με πουράκια. Χωρίς καφέ. Πτώμα απο κούραση και οι δυο και γέλιο δυνατό. Σα να ήρθαμε απο κηδεία είμαστε, στα μαύρα. Αναμαλλιασμένοι επίσης. Χωνόμαστε στις πολυθρόνες. Και πρώτη φορά σε συνέντευξη ο άλλος με κοιτάζει μόνο και συνέχεια στα μάτια. Μέσα μέσα. Ακτινογραφία. Νιώθω ντροπή. Στην αρχή. Ξεχνάω τις ερωτήσεις. Μετά συνηθίζω. Διάφανα καθαρός σα νερό. Γοητευτικός τόσο, όσο μόνο όσοι δε δίνουν μία για την εμφάνισή τους μπορούν να είναι. Έκπληξη.

Μετανιώνετε για κάτι;

Για τίποτε. Και ένας Θεός ξέρει πόσα λάθη έκανα.

_________________________________________________________

Πρώτο βράδυ. Απο τη Μεσογείων ψάχνω ταξί για Αχαρνών. Αδύνατο. Καλώ ραδιοταξί. Έχω παγώσει, απο την κούραση δε νιώθω τίποτε, πεινάω, νυστάζω, όλα. Θέλω να γκρινιάξω και δεν ξέρω σε ποιον και πως. Περιμένω μαζί με τον φρουρό της ΕΡΤ, χωμένη στο παλτό, κατεβάζω μέσα μου καντήλια χίλια.

Το ταξί φτάνει δέκα λεπτά αργότερα, στο τέλος του δεύτερου τσιγάρου. Ανοίγω πόρτα, μπαίνω μέσα. Και γεμίζω ζέστη. Όχι απο το καλοριφέρ που είναι τέρμα, αλλά απο τη μουσική. Παίζει τη Νόρμα του Μπελλίνι, ακούγεται η Casta Diva. Προς στιγμήν νιώθω σε λάθος χωροχρόνο. Τσιμπάω το χέρι μου, δεν ονειρεύομαι, δεν έχω παραισθήσεις απο τη νύστα. Σε ολόκληρη τη διαδρομή των δέκα λεπτών δε βγάζει λέξη. Ακούμε την κρυστάλλινη φωνή της Κάλλας μόνο. Νιώθω να κλείσω μάτια. Σα να βυθίζομαι είναι. Φτάνουμε, δε θέλω. Και τότε λέει: «η καλύτερη Νόρμα, δε γεννήθηκε άλλη».

Πληρώνω και φεύγω. Ακόμη με το στόμα σε σχήμα όμικρον απο έκπληξη.

_______________________________________________________

Επόμενο βράδυ. Και ο Rob Birch των Stereo MC’s σε dj set στο Barouge. Μπαίνουμε μετά τη μία. Βγαίνουμε μετά τις πέντε. Πιο κατεστραμμένος απο ποτέ, πιο στον κόσμο του απο ποτέ. Αλλά εξαιρετικός. Μέσα σε όλα παίζει και αυτό. Το κομμάτι που λύσσαξε ο Στεφ να μου μιλάει γι’ αυτό πριν ένα μήνα.

Ελαφρώς μεθυσμένη, προσπαθώ να του τηλεφωνήσω αρχικά μέσα απο το μαγαζί, ανάμεσα σε σφηνάκια και ημίγυμνο κόσμο και μετά απο την είσοδο. Να του βάλω να ακούσει. Τελικά τον ξυπνάω. «Παίζει remix Blaqstarr! Με Rye Rye!». Γελάει, shaken to the ground, I bet.
______________________________________________________

Advertisements