Archives for the month of: Μαρτίου, 2008

jumping-by-robyn-whitwham.jpg

Ασφάλεια. Ασφάλεια σε σχέση. Δεν ένιωσα ποτέ. Ψέμα. Ένιωσα, μία φορά, αλλά δεν ήμουν ερωτευμένη. Ίσως να είναι αυτό ακριβώς, ότι η ασφάλεια/εμπιστοσύνη και ο έρωτας είναι έννοιες αντίθετες, μαγνητικά αντίθετα φορτισμένες, ίσως, δεν έχω ιδέα. Η μαμά λέει ότι υπάρχει. Αν είσαι τυχερός, υπάρχει. Αφού το βρήκα εγώ ρε χαζή, πατ πατ στο κεφάλι. Δεν έχω ιδέα.

Τις μισές φορές δεν έχω καν ιδέα τι γράφω. Και το έκανα επάγγελμα.

Γνώρισα άλλου είδους ασφάλεια. Την οικογενειακή. Εντός των τοιχών του σπιτιού και του πλανήτη. Όπου κι αν είσαι, εκείνη η αίσθηση ότι η φωνή της μάνας σου είναι μόλις λίγα δεύτερα μακριά, έστω και στην άλλη μεριά ενός ακουστικού. Ή εκείνη της αδερφής σου. Του μπαμπά. Φρικτή ασφάλεια, ακόμη πιο φρικτή στην μη έλλειψή της. Να σε πνίγει και να μη μπορείς χωρίς. Όλα μαζί. Πραγματικά ελεύθερος, διάβασα κάποτε κάπου, είναι όποιος έμεινε ορφανός απο μωρό. Όλοι οι άλλοι δέσμιοι.

Και την άλλη. Εκείνη του παιδικού φίλου. Που αρκεί να σε κοιτάξει για να βγάλει τη διάγνωση και να σου δώσει ένα φιλί καπάκι. Ή να γελάσει μαζί σου. Όταν όλα είναι καλά. Είναι δυσκολότερο καμιά φορά να βρεις κάποιον να γελάσει μαζί σου, απο ότι να κλάψει. Το ξέρω γιατί αυτό ακριβώς τόσα χρόνια έκανα κι εγώ.

Και με τη θάλασσα (για κάποιο λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα). Ασφάλεια στην αλμύρα μέσα.

Τι σκατά σκέφτομαι. Στοπ, κόφτο. τεύχος κόκκινο. Αυτό σκέψου.

_____________________

Συμπτώσεις.

Η φωτό είναι της Robyn Whitwham. Είχα σκοντάψει πάνω της τον Ιούνιο, 40 βαθμοί εκτός γραφείου κι εμείς να ψάχνουμε για εξώφυλλο φορώντας εξαιρετικές σαγιονάρες. Και τη βρήκα, μου έμοιασε με ελληνικό τοπίο, αν και προφανώς θα ήταν Καναδάς. Προσπάθησα να έρθω τότε σε επαφή μαζί της για τα δικαιώματα, μάταια. Ίσως να μην ίσχυε το μέηλ της καν, να μη το έλαβε ποτέ. Επιλέξαμε μια άλλη, ενός επαγγελματία απο τη Νέα Υόρκη και το ζήτημα ξεχάστηκε. Σήμερα το πρωί βρίσκω στο facebook το όνομά της στα friend requests.

Απορημένη την προσθέτω. Μήνυμα μετά: «Σε είδα στους φίλους της Ζουζάνα (το κορίτσι πίσω απο την κάμερα του ντοκιμαντέρ Heaven Or Not που έπαιξε μαζί μας στο τεύχος Μαρτίου απο τον Καναδά) και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η δουλειά σας, μου έδειξε η Ζουζάνα τα pdf. Nice!»

Ironic, η φωτό που τότε ήθελα είχε τραβηχτεί στην Ελλάδα. Σε διακοπές.

___________________

Θέλω καλοκαίρι. Τώρα αμέσως. Ούτε λίγο μετά. Τίποτε δε μπορεί να πάει στραβά καλοκαίρι. Κόφτο, λέμε. Κόκκινο τεύχος, κόκκινο τεύχος.

___________________

Συμπτώσεις.

Μέηλ / δελτίο τύπου της Λήδας Παπαδοπούλου:

Ο ποιητής Μάρκος Μέσκος εκθέτει στο Ginger Oil (Π.Π. Γερμανού 23) μέχρι τις 6 Απριλίου μια σειρά προσφάτων έργων του σε μικρές διαστάσεις.

Πρόκειται για έργα με εσωτερικές δονήσεις, ψυχογραφικές αναπαραστάσεις τόπων και τοπίων με «ιμπρεσιονιστικές προθέσεις» και τολμηρή πολυχρωμία.

Ο ίδιος αναφέρει: « Παύσεις και διαλείμματα, πέραν της άλλης αγωνιώδους περιπέτειας των ποιημάτων, τα χρώματα στο χαρτί. Τα μπλε, τα κόκκινα οι ώχρες, τα καφέ και τα λαδιά άλλες στιγμές ζωής και νύξεις του μαύρου θανάτου.Την Άνοιξη πολιορκώντας και το Φθινόπωρο αντάμα και τις δυο άλλες κάθετες Εποχές, τη Χώρα και την Ενδοχώρα, τοπία και λουλούδια που κρύβουν μεταμορφώνοντας τους ανθρώπους. Τα σχέδια και τα σχήματα ελάχιστα συνειδητά, πλεονάζοντας (μάλλον) η διάθεσή της ψυχής που ευφρόσυνα παίζει με τα χρώματα της τέμπερας στο χαρτί…».

Βλέπω τις φωτό απο τις ζωγραφιές. Μου αρέσουν. Κάτι με τραβάει πάνω τους. Αποφασίζω στιγμιαία ότι θέλω να βρω αυτόν τον Μέσκο οπωσδήποτε. Για το π. Για κόκκινα χρώματα και επιθυμίες και για το καλοκαίρι και την άνοιξη και τον έρωτα και τη συγχώρεση και τη ζήλεια και τις αμαρτίες. Κόκκινο τεύχος μπροστά μου.

Η μαμά έρχεται να δει τι γράφω, σκύβει πάνω απο τον υπολογιστή. Απο το γραφείο της Παπαδοπούλου μου λένε πως είναι δύσκολο να δεχτεί για συνέντευξη, δεν του αρέσουν, θα προσπαθήσουν. Κλείνω.

Προσέχω τη μαμά. Έχει μείνει κοκκαλωμένη να κοιτάζει την οθόνη και κλαίει σα μωρό στα καλά καθούμενα.

Την αγκαλιάζω, τι έχεις μαμά.

«Δεν πίστευα ότι θα τον έβρισκα ξανά ποτέ. Τον είχα σχεδόν ξεχάσει. Αυτός είναι ο Κούλης μας. Στην Έδεσσα μέναμε δίπλα δίπλα, συμμαθητής του μπαμπά σου, τον φώναζε γαλανομάτη. Ψηλός πολύ ο Κούλης, θεόρατος. Τον είχε βαφτίσει ο παππούς σου. Και ο προπάππους σου είχε παντρέψει τους γονείς του. Πείραζε πάντα τη γιαγιά σου, όποτε την έβλεπε, δεν τον είδα ξανά ποτέ μετά την κηδεία, έφυγα κιόλας. Δεν ήθελα. Θύμιζε πολλά. Πόσες φορές αισθάνθηκα άσχημα που δεν τον έψαξα. Στο τέλος τον ξέχασα. Και τώρα τον έχεις εδώ».

Μαμά είσαι σίγουρη;

«Πάρε και ρώτα σε παρακαλώ, δε θα ησυχάσω αν δεν».

Ρε μαμά, πως. Ρε μαμά.

Παίρνω και ρωτάω. Να του αφήσουν μήνυμα. Είμαι η εγγονή της Ντόρας και του Γιώργου. Αυτό θέλει η μαμά. Ντρέπομαι. Αν η μαμά κάνει λάθος, ρεζίλι. Το καταπίνω.

Αλλά δεν κάνει. Στη μισή ώρα παίρνει τηλέφωνο. Συγκινημένος και εκείνος και η μαμά. Τόσα χρόνια, Κούλη, τόσα χρόνια, Μαρία. Παντρεύτηκα τον γαλανομάτη, αυτή είναι η κόρη μου, ναι έχω κι άλλη, όχι δε γνώρισαν τη Ντόρα. Ανιψιά μου δηλαδή, έχω δυο ανιψιές πιτσιρίκες. Ναι, έχεις, καλά δεν είναι και πολύ πιτσιρίκες, θα τις δεις.

______________________

Ραντεβού αύριο μαζί του σε μικρό καφέ, νωρίς το πρωί. Με τη μαμά. Που δε μπορεί να κοιμηθεί απο τη χαρά της και μουρμουρίζει συνέχεια ιστορίες απο την Έδεσσα. «Εγώ Ντόρα, Ντορίτσα θα σε λέω. Δεν τη γνώρισες, κρίμα. Ελπίζω να πήρες τα μάτια του πατέρα σου και το δέρμα εκείνης. Και τα μαλλιά της. Θα σε δω και θα σου πω. Θα σου πω ιστορίες που η μάνα σου δε θυμάται, ήταν μικρή. Για τη βρύση και τη βερυκοκιά. Στα γεράματα θα γνωρίσω συγγενείς. Κοίτα να δεις. Όποιος φτάσει πρώτος στο ραντεβού περιμένει τον άλλον. Καμιά φορά εγώ αργώ. Αν και οι γέροι δεν αργούν ποτέ, γιατί νιώθουν ότι δεν έχουν χρόνο πολύ, εγώ αργώ.»

Συμπτώσεις. Και πήρε να καλοκαιριάζει. Έτσι λέω.

book-to-buy.jpg

Τα μεγάλα και ζέοντα ζητήματα αλλά και τα ήσσονος σημασίας καθημερινά, βρίσκουν όλα τη θέση τους σ’ αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου. Με ένα προσωπικό στυλ που μαρτυράει επιρροές τόσο από Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Καρούζο όσο και από Ρίλκε, Τσβετάγεβα αλλά και Μπέκετ, το Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες μιλάει για τον έρωτα, τον θάνατο, το χρόνο, τις γυναίκες, την ίδια την ποίηση, με μια γλώσσα αφαιρετική, συχνά σκληρή, σαν μόνιμη απορία πως μπορεί »…κάτι να παραμένει σιωπηλό στα όρια του σκισίματός του».

[Η Λίνα Στεφάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 κι από το 1980 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Το 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Τσάρλυ από τις εκδόσεις Κέδρος. Το βιβλίο Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.]

_____________________________

Η Λίνα είναι και η φωνή του ράδιο π του Υπουργείου Πολιτισμού. Μας χαρίζει και κείμενά της για το π, όποτε βρει χρόνο.

Την διάβαζα χωρίς να το ξέρω χρόνια. Βήμα, Κλικ (των νάιντις φυσικά), Symbol, στου Λυμπέρη. Απο παντού και παντού χωμένη. Τα πιο κυμπάρικα και φεύγα κείμενα ήταν δικά της. Πένα σχεδόν αντρική. Στακάτη. Να σου πει ότι η γη είναι τριγωνική και να το καταπιείς αμάσητο. Αλλά δεν είχα ιδέα.

Την πρωτοείδα τον Σεπτέμβρη. Στα κλεφτά. Εγώ ξενυχτισμένη, με καμία διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο, όχι να γνωρίσω ξένο, με ένα μίτινγκ να εκκρεμεί μπροστά. Εκείνη ήταν σκυμμένη πάνω απο το γραφείο της. Δε μπορούσα να δω καν το πρόσωπό της καλά. Μόνο το αγορίστικο κεφάλι της, κοντά σκούρα μαλλιά. Έδειχνε να έχει φούριες, μπρίζωνε τους γύρω της, κατσάδες. Με ψάρωσε με τη μία. Παρόλο το νεύμα του Κώστα, ότι είναι κουλ, χαλάρωσε. Α ναι, και είχε ένα κάτι -σαν σάλι, σαν πασμίνα- ριγμένο στους ώμους.

Την ξαναείδα τον Δεκέμβρη που μας πέρασε. Πάλι κάποιον κατσάδιαζε όταν μπήκα στο γραφείο. Αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι είχε το πιο τεράστιο χαμόγελο που είδα ποτέ. Ξεκινήσαμε να πίνουμε καφέ εκεί και μετά ο καφές έγινε γεύμα αλλού και κρασί και μετά γλυκό και άλλος καφές. Και οι γλώσσες μας μαστιγώνονταν. Ποτέ δε πίστεψα ότι θα μπορούσε κοινός θνητός να παραβγεί τον Φραγκούλη στα ντεσιμπέλ γέλιου. Ε, αυτό το φοβερό τυπάκι μπορεί. Τυπάκι είναι η Λίνα και το λέω με σεβασμό αυτό, το ξέρει. Μαμά, φίλη, δημοσιογράφος with balls, σχεδόν βγαλμένη απο άλλη εποχή, τότε που υπήρχε στον κόσμο ακόμα τσίπα και αίσθηση δικαίου, αλλά πάλι μόνο τυπάκι μπορείς να την πεις. Για το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, εντός και εκτός και πάντα επί τα αυτά, όλα τα αυτά. Σαλαμάνδρα η ίδια. Τη μια στιγμή αν εκείνη το θέλει femme fatale και το άλλο δευτερόλεπτο τσαμπουκάς και αλητάκι. Ερωτευμένη με το γιο της, με τη δουλειά της, τον άντρα της, τους φίλους της, το αμάξι της, τα τσιγάρα της. Με μια έμφυτη ικανότητα -και ουχί επίκτητη- να οδηγεί μετά απο δυο μπουκάλια κρασί σαν τον Λάουντα και να κάνει εξαιρετικές καντάδες ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να τολμήσει να τη βρίσει κανείς, έτσι σε όλα, ακόμα και στα τυφλά να σου δίνει την αίσθηση ότι μόνο αυτή θα βρει τον δρόμο, τέτοια εμπιστοσύνη μαγνήτης πάνω της. Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, μπορεί να σου πει δεκάδες ιστορίες. Με φωνή ενέσιμη καφείνη, να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να ακούσεις πιστά.

______________________________

Sms. Είσαι ποταμός κι εγώ πρέπει να μάθω κολύμπι απο την αρχή για να ακολουθήσω. Τα λέμε το απόγευμα. Θα είμαι σε παιδικό πάρτι. Ταιριάζει γάντι η ώρα και ο τόπος να μιλήσουμε.

Φιλί, φίλη.

march-cover-p.jpg


 

Φαινομενολογική πραγματικότητα

Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.

Αλήθεια

Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας. Παράδειγμα: Δυο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να υποστηρίζουν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι είναι μπλε.

Γεγονός

Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.

Αξίωμα

Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία γίνονται περαιτέρω υποθέσεις. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1*.

*Απο την Ελληνική Wikipedia στην αναζήτηση ερμηνείας του όρου «αλήθεια».

 

 

 

 

Τεύχος αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Στην αλήθεια. Κι ας αυτή δαγκώνει.

Ο Στέλιος Κούλογλου και η Zuzana Hudackova σε πρώτο πλάνο, μας μιλούν για τις αλήθειες / τα γεγονότα / τα αξιώματα / τις φαινομενολογικές πραγματικότητές τους.

Η ζωή εκτός του Μάτριξ, όπως αυτή συνεχίζεται και καταγράφεται απο κάποιους θαρραλέους εκεί έξω.

_______________________________________________

 

Info Box

Επικοινωνία με το Φ.Ν.Θ.:


Πλατεία Αριστοτέλους 10
546 23 Θεσσαλονίκη

Τ: 2310 378 400
Φ: 2310 285 759
Ε: secretariat@filmfestival.gr

_____________________________________________