book-to-buy.jpg

Τα μεγάλα και ζέοντα ζητήματα αλλά και τα ήσσονος σημασίας καθημερινά, βρίσκουν όλα τη θέση τους σ’ αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου. Με ένα προσωπικό στυλ που μαρτυράει επιρροές τόσο από Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Καρούζο όσο και από Ρίλκε, Τσβετάγεβα αλλά και Μπέκετ, το Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες μιλάει για τον έρωτα, τον θάνατο, το χρόνο, τις γυναίκες, την ίδια την ποίηση, με μια γλώσσα αφαιρετική, συχνά σκληρή, σαν μόνιμη απορία πως μπορεί »…κάτι να παραμένει σιωπηλό στα όρια του σκισίματός του».

[Η Λίνα Στεφάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 κι από το 1980 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Το 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Τσάρλυ από τις εκδόσεις Κέδρος. Το βιβλίο Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.]

_____________________________

Η Λίνα είναι και η φωνή του ράδιο π του Υπουργείου Πολιτισμού. Μας χαρίζει και κείμενά της για το π, όποτε βρει χρόνο.

Την διάβαζα χωρίς να το ξέρω χρόνια. Βήμα, Κλικ (των νάιντις φυσικά), Symbol, στου Λυμπέρη. Απο παντού και παντού χωμένη. Τα πιο κυμπάρικα και φεύγα κείμενα ήταν δικά της. Πένα σχεδόν αντρική. Στακάτη. Να σου πει ότι η γη είναι τριγωνική και να το καταπιείς αμάσητο. Αλλά δεν είχα ιδέα.

Την πρωτοείδα τον Σεπτέμβρη. Στα κλεφτά. Εγώ ξενυχτισμένη, με καμία διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο, όχι να γνωρίσω ξένο, με ένα μίτινγκ να εκκρεμεί μπροστά. Εκείνη ήταν σκυμμένη πάνω απο το γραφείο της. Δε μπορούσα να δω καν το πρόσωπό της καλά. Μόνο το αγορίστικο κεφάλι της, κοντά σκούρα μαλλιά. Έδειχνε να έχει φούριες, μπρίζωνε τους γύρω της, κατσάδες. Με ψάρωσε με τη μία. Παρόλο το νεύμα του Κώστα, ότι είναι κουλ, χαλάρωσε. Α ναι, και είχε ένα κάτι -σαν σάλι, σαν πασμίνα- ριγμένο στους ώμους.

Την ξαναείδα τον Δεκέμβρη που μας πέρασε. Πάλι κάποιον κατσάδιαζε όταν μπήκα στο γραφείο. Αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι είχε το πιο τεράστιο χαμόγελο που είδα ποτέ. Ξεκινήσαμε να πίνουμε καφέ εκεί και μετά ο καφές έγινε γεύμα αλλού και κρασί και μετά γλυκό και άλλος καφές. Και οι γλώσσες μας μαστιγώνονταν. Ποτέ δε πίστεψα ότι θα μπορούσε κοινός θνητός να παραβγεί τον Φραγκούλη στα ντεσιμπέλ γέλιου. Ε, αυτό το φοβερό τυπάκι μπορεί. Τυπάκι είναι η Λίνα και το λέω με σεβασμό αυτό, το ξέρει. Μαμά, φίλη, δημοσιογράφος with balls, σχεδόν βγαλμένη απο άλλη εποχή, τότε που υπήρχε στον κόσμο ακόμα τσίπα και αίσθηση δικαίου, αλλά πάλι μόνο τυπάκι μπορείς να την πεις. Για το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, εντός και εκτός και πάντα επί τα αυτά, όλα τα αυτά. Σαλαμάνδρα η ίδια. Τη μια στιγμή αν εκείνη το θέλει femme fatale και το άλλο δευτερόλεπτο τσαμπουκάς και αλητάκι. Ερωτευμένη με το γιο της, με τη δουλειά της, τον άντρα της, τους φίλους της, το αμάξι της, τα τσιγάρα της. Με μια έμφυτη ικανότητα -και ουχί επίκτητη- να οδηγεί μετά απο δυο μπουκάλια κρασί σαν τον Λάουντα και να κάνει εξαιρετικές καντάδες ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να τολμήσει να τη βρίσει κανείς, έτσι σε όλα, ακόμα και στα τυφλά να σου δίνει την αίσθηση ότι μόνο αυτή θα βρει τον δρόμο, τέτοια εμπιστοσύνη μαγνήτης πάνω της. Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, μπορεί να σου πει δεκάδες ιστορίες. Με φωνή ενέσιμη καφείνη, να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να ακούσεις πιστά.

______________________________

Sms. Είσαι ποταμός κι εγώ πρέπει να μάθω κολύμπι απο την αρχή για να ακολουθήσω. Τα λέμε το απόγευμα. Θα είμαι σε παιδικό πάρτι. Ταιριάζει γάντι η ώρα και ο τόπος να μιλήσουμε.

Φιλί, φίλη.

Advertisements