Archives for the month of: Απρίλιος, 2008

Ο interior trend scout Κώστας Βογιατζής (among others for Maison & Decoration) πήγε Μιλάνο, γύρισε (χωρίς πόδια πια) και αυτά είναι τα best of της φετινής Salone Satellite, επιλογής του.

Enjoy.

www.yatzer.com | designistoshare

υ.γ. οτι αυτό το μπλογκ τον αγαπάει πολύ, φαίνεται;

Το τελευταίο ταξίδι με τον Πέτρο, πριν το γάμο. Στον Πύργο της τηλεοράσεως στη Στουτγκάρδη ο Πέτρος είπε, φίλε τελευταία ευκαιρία. Και άμα θέλεις δε γυρνάμε. Ο Νίκος γέλασε και του ζήτησε να γίνει κουμπάρος.

Μήνας του μέλιτος στη Βενετία. Η μαμά Μαρία να μετράει εποχές με φορέματα, τώρα τα λουλουδένια μίντι, κι ο μπαμπάς Νίκος με αυτοκίνητα, τώρα το Φίατ 500αράκι, κατακόκκινο με λευκές ζάντες και δερμάτινα.

Έρωτας οικογενειακός με την Ιταλία. Και λίγο μετά ξανά εκεί, Ρώμη. Με τον παππού και το Μπεμβεδάκι το μικρό, αερόψυκτο και ανά 100 χιλιόμετρα να σταματάνε να κρυώσει. Η μαμά μίνι.

Κυριακές στο σπίτι της κοκέτας γιαγιάς Ευαγγελίας (με τη λατρεία στις γόβες και τις δερμάτινες τσάντες) και του σούπερ κουλ παππού Μενέλαου (που λάτρευε το παναμά καπέλο και τα ψάθινα μοκασίνια του και τα έβγαζε μόνο όταν έμπαινε σπίτι) με τα ποπ έπιπλα, όλα σε έντονα χρώματα. Ιστορίες τραπεζάτες και εφημερίδες, τσιγάρα και ατέλειωτοι καφέδες. Να καταστρώνουν το επόμενο ταξίδι. Να είναι που. Να γελάει η γιαγιά, να είναι Ιταλία. Πάλι, ναι. Τριακοστή φορά, ναι.

Χρόνια μετά και ακόμα ερωτευμένοι. Να ντύνονται για το κλαμπ Waterlily και να βγαίνουν κρυφά έξω, ενώ η πρωτότοκη κοιμάται με τη γιαγιά στο δίπλα δωμάτιο. Μίνι μαύρα, εξώπλατα και σκαραβαίος γαλάζιος. Και ξημερώματα με γεύση ουίσκι και πίπερμαν στο στόμα, πίσω με τις γόβες και τα μοκασίνια στο χέρι, να μην ακούσει η πρωτότοκη και τους καταλάβει. Μήνες έτσι. Και μετά ένα βράδυ, αυτό της φωτογραφίας, η πρωτότοκη φάνηκε ότι απο καιρό τους είχε πάρει μυρωδιά. Γιατί εκείνο το ξημέρωμα τους περίμενε με έτοιμο καφέ. Και γελούσε.

Και μετά η πρωτότοκη μεγάλωσε και βγήκε και η δεύτερη. Με καθυστέρηση. Σαββατοκύριακο στην Αμμουλιανή, το πρώτο απο αμέτρητα. Να μάθει τη θάλασσα η μικρή. Πρέπει. Και μετά την Ιταλία. Με αυτή τη σειρά οπωσδήποτε. Πρώτο αλμυρό φιλί. Και τελικά η μικρή να μη βγαίνει απο το νερό. Εκεί με την πρωτότοκη μέχρι το βράδυ. Τώρα κράτα ανάσα και κλείσε μάτια και αγκαλιά σφιχτά, βουτιά μέσα στο νερό. Και κοίτα να δεις, η μικρή άξια απόγονος μαμά, κρατάει μάτια ανοιχτά και ξεκαρδίζεται κάτω απο το νερό.

___________________

Στιγμές που ο μπαμπάς λέει πως δε θα ξεχάσει ποτέ. Τον ρώτησα χτες. Κράτησα εδώ τις πρώτες που είπε. Και ακόμα κάθε μισή ώρα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει κι άλλες, κι άλλες. Αμέτρητες. Να γράψεις την Καινή και την Παλαιά Διαθήκη μαζί. Φτάνει ρε μπαμπά. Στο σπίτι ανοιχτά οχτώ άλμπουμ μεγάλα και δώδεκα μικρά.

«Τελικά πρέπει να είχα μια πολύ όμορφη ζωή. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και πριν και μετά απο εσένα και τη Λ.. Αν μπορούσα θα τα ξανάκανα όλα ίδια ακριβώς. Σας λατρεύω και τις τρεις, αλλά το μόνο που θα άλλαζα κι αυτό αν και μόνο αν κάποιος με ρωτούσε με πιστόλι στον κρόταφο, να θυσιάσω τι, εσάς ή τη μαμά, αν δεν είχα εναλλακτική, εσάς θα έδινα και δε ντρέπομαι που στο λέω. Εσένα και τη Λ.. Και θα έκανα τα πάντα ίδια μαζί της, ελπίζοντας απλώς ότι θα βγαίνατε πάλι εσείς».

__________________


[Το κομμάτι της Rita Pavone που έσκιζαν στην πίστα του Waterlily.]

Δεν έχω ιδέα γιατί κάποιες φορές κάνω κάποια πράγματα.

Απλά όταν έρθει η ώρα πρέπει. Δε γίνεται αλλιώς.

——————————-

2 και θέλω να φύγω. Έχει ζέστη. Μη ξυπνήσει. Δε θέλω να ξυπνήσει. Μη ξυπνήσει. Να φύγω, να προλάβω. Καμία κουβέντα, δεν είναι για κουβέντα.

Πάω να φύγω, τα έχω σχεδόν καταφέρει, είμαι στην πόρτα, λιγα βήματα πριν. Βάζω το φόρεμα. Ανάποδα, δε με νοιάζει μία.

Με προλαβαίνει, φακ, είναι ξύπνιος. Φακ.

«Μείνε εδώ». Με κλειστά μάτια. Το λέει σιγανά, δε πιστεύει οτι θα φύγω.

Αλλά έχω φύγει. Είμαι ήδη αλλού. Πάλι.

(Θα σταματήσει αυτό ποτέ; λίγο φοβάμαι οτι δεν.)

«Μείνε μέχρι να κοιμηθώ έστω».

Ίσως και να θέλω, λίγο, τόσο δα λίγο. Επειδή ξέρω αυτή την ατάκα κι εγώ, ίσως γι’ αυτό. Δεν την έχω πει ποτέ, αλλά την ξέρω. Κάνω συχνά δοκιμές. Και μια μέρα θα την πω και κοίτα να δεις, θα την εννοώ.

Αλλά δε μπορώ.

Και ρωτάει «φοβάσαι»;

Αυτά που φοβάμαι εγώ δε τα φαντάζεσαι καν.

Να φύγω μόνο. Με πιάνει το άσθμα. Δε παίρνω ανάσα.

Τίποτα. Σου λέω, τίποτα. Φιλί πεταχτό.

___________________

Έχω όρεξη για βόλτα, μακριά. Με τη βέσπα για Όρμο Παναγιάς ή και Κουφό. Πάλι. Ψύχρα, αλλά μ’ αρέσει. Να πιω καφέ στη δροσερή αμμουδιά, να έχει ησυχία. Ούτε ξύπνιος κανείς, ούτε κοιμισμένος. Ησυχία. Ασφάλεια. Εδώ ναι.

Για στιγμές ρωτούσα προχτές, το σκέφτομαι τώρα.

Τέτοιες. Όχι ακριβώς ευτυχία. Αλλά όλο δικό μου.

Και με το ξημέρωμα, πίσω. Άδειος δρόμος διακοπών, νωρίς. Πρώτες ακτίνες και «lately» απο massive. Στο Λακάρα τσιγάρο. Γωνία και κάτω απο τα πόδια μου όλα όσα χρειάζομαι. Να μία στιγμή.

Για τους:

Στεφ, Κώστα, Αμβρόσιο και Αχιλλέα Χεκίμογλου.

Για τα βράδια μπροστά στους ραδιοφωνικούς δέκτες, τότε που ακόμα είχαν αξία. Κι εμείς πιτσιρίκια, να γράφουμε σε εξηντάρες ολόκληρες εκπομπές. Και να παίρνουμε τηλέφωνα στους σταθμούς (εγώ: 101, Πορτοκαλί Πορτοκάλι να προσκυνάω Πορτοκάλογλου Χρήστο) να ζητήσουμε Soul II Soul στο καπάκι.

Να ονειρευόμαστε (εγώ: κάτω απο τις κουβέρτες διαβάζοντας νεαρή Diva -με εξαιρετικά εντιτό του Κωστόπουλου- με φακό κάμπινγκ, φυσικά της αδερφής μου) ρούχα του Rifat Ozbek, της Martine Sitbon και του Azzedine Alaia απο το Mohnbluemchen, τη Bettina και το Sotris (μαγαζιά που δεν είχα δει παρά μόνο να φιγουράρουν σαν ονόματα σε εντιτόριαλ μόδας, αλλά λιγωνόμουν και μόνο προφέροντάς τα, τρελαίνοντας το μπαμπά που δεν καταλάβαινε τι λέω), νύχτες δίπλα στη Λάουρα Ντε Νίγκρις, τη Φιλίππα και τον Πέτρο και μια ζωή αλλιώς, όπως στα κάβερ στόριζ των σελίδων, όπου όλα μπορούν να συμβούν με μερικά σφηνάκια Β52. Ακόμα και να σε πάει βόλτα με την κούκλα Harley ο Εμμανουήλ -τότε ένας Θεός στις φώτος, το ορκίζομαι- ή να σου πιάσει κουβέντα ο Thierry ένα βράδυ τυχαία, δίπλα στον Αλέκο με το χαβανέζικο πουκάμισο. Φθινόπωρο 1990, εγώ δώδεκα.

Μεγαλώσαμε ρε γαμώτο, μου είπε η Λ., η αδερφή μου, χτες. Things will never be the same. And it’s a cryin’ shame, λέει κάπου το κομμάτι.

Αυτή πρέπει να είναι και η απόλυτη διαγαλαξιακή φάρσα. No doubt. Λέω εγώ.

υ.γ. Έψαξα τα άλμπουμ της οικογένειας για φώτος εκείνης της εποχής. Να δω πως ήμουν, τι κάναμε. Εκείνο τον Σεπτέμβρη ταξιδέψαμε με το Φολκσβάγκεν για ένα μήνα όλη την Ευρώπη. Κάτι δηλαδή που κάναμε κάθε χρόνο, αλλά εκείνη τη φορά τη θυμάμαι τώρα ακόμα.

Γιατί ήταν το φθινόπωρο που ήθελα όσο τίποτε στον κόσμο να μεγαλώσω. Και το γεγονός ότι τα μαλλιά μου έπαιρναν να σκουραίνουν ήταν για μένα θεόσταλτο σημάδι. Με εγκατέλειπαν τα άσπρα μωρουδίστικα μπουκλάκια. Γουάου, γινόμουν στα δικά μου μάτια γυναίκα. Τινάζοντας φυσικά το νευρικό σύστημα της μάνας μου στον αέρα. Τη ρωτούσα πότε θα μου αγοράσει γόβες και φορέματα στρετς, πέντε φορές τη μέρα.

[Και ναι, για μένα έκπληξη, τελικά είχα κάτι κόκκινο. Αυτό το μπουφάν.]

[Η φωτό είναι τραβηγμένη λίγο έξω απο το Σάλτσμπουργκ, μπροστά απο ένα κάστρο-πανδοχείο.]

 logo-odigos-p.jpg

http://www.hch.culture.gr/p_guide/logo_p1.html

Το  π  γύρισε στο σπίτι του.

Training day today, οπότε be kind guys.

Και με το resolution των φωτογραφιών και με όλα:)

We are working on it all.

for-wordpress_april-issue-08.jpg

Χρώμα είναι η αίσθηση που δημιουργείται σε ένα κύτταρο του ματιού από το φως που εκπέμπουν τα διάφορα στοιχεία που μας περιβάλλουν. Βασικάπρωτογενή) ονομάζουμε αυτά που όταν συνδυαστούν μεταξύ τους μπορούν να παράγουν όλους τους δυνατούς χρωματισμούς. Τα χρώματα είναι μία κωδικοποίηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος για να διακρίνει τα μήκη κύματος (ή τις συχνότητες) του φωτός που προσπίπτουν στο αισθητήριο όργανο της όρασης. Τα μήκη κύματος του φωτός που διεγείρουν τον ανθρώπινο οφθαλμό κυμαίνονται από περίπου 4.000 Å (400 nm) μέχρι 7.000 Å (700 nm).

Το κόκκινο ή ερυθρό είναι μαζί με το πράσινο και το μπλε ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός και αντιστοιχεί σε μήκος κύματος 625-760 nm. Η ακτινοβολία που αντιστοιχεί σε χαμηλότερη συχνότητα δεν είναι ορατή γι’ αυτό και ονομάζεται υπέρυθρη.

Το κόκκινο είναι επίσης ένα από τα τρία βασικά χρώματα του συστήματος απεικόνισης RGB (Red – Green – Blue) που χρησιμοποιείται στις έγχρωμες οθόνες υπολογιστών*.

*Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

__________________________________

As usual, σήμερα θα ήταν η μέρα που με τα πακέτα της ζέβα θα κατεβαίναμε στο τυπογραφείο (εγώ και η Λένα Σαξώνη, η υπεύθυνη ύλης) (αλλά εδώ που τα λέμε, τώρα τελευταία πήγαινε η Λένα μόνη της, γιατί εγώ τρώω φοβερό δούλεμα απο τον τυπογράφο για τα πακέτα της ζέβα και δεν τολμάω πια να σκάσω μύτη) να πάρουμε τα πρώτα τεύχη. Η μέρα που τα δυο αγόρια με το λευκό Cangoo θα άρχιζαν μες στη γκρίνια τη διανομή στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Η μέρα των καβγάδων (δες πως βγήκε το χρώμα στο εξώφυλλο και σου λεγα εγώ για 5 καντόν δεν άκουγες, δες πόσο αργεί ο Διαμαντίδης, δες πόσο ηλίθια στήθηκε ο Νομός Δράμας, δες το τυπογραφικό εδώ, δες την πατάτα εκεί, δες που πρώτα θα δώσουν πάλι τεύχη στον Ιανό και όχι στο αεροδρόμιο). Πάντα έτσι μόνο και μόνο για να αγαπήσουμε πάλι την επομένη (έλα μωρέ, ούτε που φαίνεται το λάθος, έφταιγα κι εγώ, δηλαδή τι κι εγώ, μόνο εγώ, ναι είχες δίκιο).

Η συνήθης ρουτίνα.

Το προβλεπόμενο είναι όμως τελικά το απρόβλεπτο στη ζωή, μου έλεγε χτες βράδυ στο τηλέφωνο η Βένια Μπεχράκη, μια απο τις πολύ ταλαντούχες φωτογράφους που θα εκθέσει έργα της στη φετινή Φωτο-Μπιενάλε-Συγκυρία (Απρίλης-Μάης). Και μυρίζει σωστό.

Το π -προβλεπόμενα απρόβλεπτο απο τη μέρα που γεννήθηκε σαν ιδέα- δε θα ξαναβγεί τσάρκα στους δρόμους. Ούτε θα ξαναπιεί ποτό στο Έλβις και τον Θερμαικό.

Θα συνεχίσει ωστόσο να ταξιδεύει στη Βόρεια Ελλάδα, πάντα με βάση του τη Θεσσαλονίκη, απο άκρη σε άκρη, όπως ακριβώς και πριν, αυτή τη φορά μέσα όμως απο τα μόνιτορ που έτσι κι αλλιώς όλοι μας έχουμε όλη μέρα μπροστά μας.

Καμία τραγική αλλαγή.

Για ανθρώπους σαν εμάς, που ζήσαμε το διαδίκτυο απο τις πρώτες μέρες του, τα μπλογκς όπως ήταν πριν δυο και τρία χρόνια, τα τσατ ρουμς όπως ήταν πριν δέκα, για όλους εμάς που γνωριστήκαμε και αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον πίσω απο νικ νέιμς και αποφασίσαμε να κάνουμε μια ομάδα και να βγάλουμε μαζί κάτι όμορφο, ε, για εμάς είναι λίγο σαν το π να επιστρέφει σπίτι του. Εκεί όπου γεννήθηκε. Σαν εμείς, όλη η παρέα, να γυρίζουμε λιγάκι το χρόνο πίσω ή και μπροστά αλλά ελλειπτικά, και να βρισκόμαστε και πάλι στο σημείο εκείνο που οι πιθανότητες μας έλεγαν πως δεν παίζει να είναι κάτι πραγματικό αυτό που θέλουμε, αλλά που τελικά τις καταρρίψαμε. Δεν ξέρω πως ακριβώς, δε θα το μάθω ίσως ποτέ, αλλά τις διαψεύσαμε. Χημεία ίσως. Τι να πω.

Το Κόκκινο μας βγήκε λόγω Πάσχα. Συνειρμός. Classic. Αλλά τώρα γράφοντας αυτά όλα εδώ, συνειδητοποιώ πως αν εμείς ήμασταν χρώμα, όταν είμαστε μαζί, κόκκινο θα ήμασταν. Όπως οι χειμωνιάτικες κάλτσες μέχρι το γόνατο και τα εξτραβαγκάντ νεύρα της Αρχοντής, όπως το κραγιόν και το ινσέιν/ζενιάλ πάθος της Αργυρώς, όπως το φόρεμα και το άγχος της Βέτης, όπως το μυαλό και το ζιβάγκο του Κώστα, όπως η σκέψη της Λίνας, όπως τα αγαπημένα ποστ ιτ και τα χαχανητά της Λένας, όπως οι αναπτήρες, η ομάδα και τα σκριν σέιβερ του Νίκου, όπως τα μάγουλα και τα βρισίδια με το γάντι της Ματίνας (να με φωνάζει γλυκά «παπάρα» στις 9 το πρωί: ανεκτίμητο) όπως η φωνή και η κατσάδα του Ηλία.

Εγώ…. εγώ είμαι η μόνη χωρίς κάτι κόκκινο δικό μου. Το κατάλαβα τη μέρα που ρωτούσα τη μισή Ελλάδα τι σκέφτεται όταν ακούει τη λέξη κόκκινο, χωρίς να το δει σα χρώμα. Και μέσα στο μυαλό μου υπήρχε ένα περίεργο κενό. Γιατί ποτέ δεν αγάπησα αυτό το χρώμα, ούτε καν ως παιδί, το απέφευγα πάντα, ποτέ δε το φόρεσα, ποτέ δε το ζήτησα, ποτέ δε με σταμάτησε, ποτέ δε μου απαγόρεψε, ποτέ τίποτε. Σαν απο το δικό μου οπτικό φάσμα να πέρασε αόρατο μια ζωή.

Αλλά δανείστηκα κάθε ένα απο τα δικά τους. Και το έκανα και δικό μου. Και ίσως τελικά να έδωσα λίγο κι εγώ, γιατί μ’ αφήνουν ακόμα να δανειστώ.
Μέσα στις επόμενες ώρες θα ανακοινωθεί το επίσημο url.

Φιλιά σε όλους.

Ζουμερά και ηχηρά. Σαλονικιώτικα.

_______________________

Στο group που φτιάξαμε για το π στο Facebook γράψαμε:

04/08: π’s April issue is almost here. Only this time, it will not call the streets «home».
In only a few hours from now on a monitor in front of you.

Main story: RED: red stories, red thoughts, red emotions, red words, red lists.

Introducing: Soti Triantafyllou’s latest book and the mysterious grafic designer behind the most beloved flyers (a fantastic work for the club liebe!), Panagiotis Michaelides.

Face 2 Face: Alexia Xafopoulou.

Contributors: Elias Fragoulis, Arxonti Korka, Aris Dimokidis (enteka), Despina Polyxronidou, Alexandros Salames and all those who answered that weird sms we sent out last Friday.

_________________________________

Το κόκκινο λέει στις ανατολικές θρησκείες συμβολίζει τη νέα αρχή, την αναγέννηση. Άντε πάλι οι συμπτώσεις.

Καμία παραπάνω λέξη για συναισθήματα.

Συνεχίζουμε.