for-wordpress_april-issue-08.jpg

Χρώμα είναι η αίσθηση που δημιουργείται σε ένα κύτταρο του ματιού από το φως που εκπέμπουν τα διάφορα στοιχεία που μας περιβάλλουν. Βασικάπρωτογενή) ονομάζουμε αυτά που όταν συνδυαστούν μεταξύ τους μπορούν να παράγουν όλους τους δυνατούς χρωματισμούς. Τα χρώματα είναι μία κωδικοποίηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος για να διακρίνει τα μήκη κύματος (ή τις συχνότητες) του φωτός που προσπίπτουν στο αισθητήριο όργανο της όρασης. Τα μήκη κύματος του φωτός που διεγείρουν τον ανθρώπινο οφθαλμό κυμαίνονται από περίπου 4.000 Å (400 nm) μέχρι 7.000 Å (700 nm).

Το κόκκινο ή ερυθρό είναι μαζί με το πράσινο και το μπλε ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός και αντιστοιχεί σε μήκος κύματος 625-760 nm. Η ακτινοβολία που αντιστοιχεί σε χαμηλότερη συχνότητα δεν είναι ορατή γι’ αυτό και ονομάζεται υπέρυθρη.

Το κόκκινο είναι επίσης ένα από τα τρία βασικά χρώματα του συστήματος απεικόνισης RGB (Red – Green – Blue) που χρησιμοποιείται στις έγχρωμες οθόνες υπολογιστών*.

*Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

__________________________________

As usual, σήμερα θα ήταν η μέρα που με τα πακέτα της ζέβα θα κατεβαίναμε στο τυπογραφείο (εγώ και η Λένα Σαξώνη, η υπεύθυνη ύλης) (αλλά εδώ που τα λέμε, τώρα τελευταία πήγαινε η Λένα μόνη της, γιατί εγώ τρώω φοβερό δούλεμα απο τον τυπογράφο για τα πακέτα της ζέβα και δεν τολμάω πια να σκάσω μύτη) να πάρουμε τα πρώτα τεύχη. Η μέρα που τα δυο αγόρια με το λευκό Cangoo θα άρχιζαν μες στη γκρίνια τη διανομή στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Η μέρα των καβγάδων (δες πως βγήκε το χρώμα στο εξώφυλλο και σου λεγα εγώ για 5 καντόν δεν άκουγες, δες πόσο αργεί ο Διαμαντίδης, δες πόσο ηλίθια στήθηκε ο Νομός Δράμας, δες το τυπογραφικό εδώ, δες την πατάτα εκεί, δες που πρώτα θα δώσουν πάλι τεύχη στον Ιανό και όχι στο αεροδρόμιο). Πάντα έτσι μόνο και μόνο για να αγαπήσουμε πάλι την επομένη (έλα μωρέ, ούτε που φαίνεται το λάθος, έφταιγα κι εγώ, δηλαδή τι κι εγώ, μόνο εγώ, ναι είχες δίκιο).

Η συνήθης ρουτίνα.

Το προβλεπόμενο είναι όμως τελικά το απρόβλεπτο στη ζωή, μου έλεγε χτες βράδυ στο τηλέφωνο η Βένια Μπεχράκη, μια απο τις πολύ ταλαντούχες φωτογράφους που θα εκθέσει έργα της στη φετινή Φωτο-Μπιενάλε-Συγκυρία (Απρίλης-Μάης). Και μυρίζει σωστό.

Το π -προβλεπόμενα απρόβλεπτο απο τη μέρα που γεννήθηκε σαν ιδέα- δε θα ξαναβγεί τσάρκα στους δρόμους. Ούτε θα ξαναπιεί ποτό στο Έλβις και τον Θερμαικό.

Θα συνεχίσει ωστόσο να ταξιδεύει στη Βόρεια Ελλάδα, πάντα με βάση του τη Θεσσαλονίκη, απο άκρη σε άκρη, όπως ακριβώς και πριν, αυτή τη φορά μέσα όμως απο τα μόνιτορ που έτσι κι αλλιώς όλοι μας έχουμε όλη μέρα μπροστά μας.

Καμία τραγική αλλαγή.

Για ανθρώπους σαν εμάς, που ζήσαμε το διαδίκτυο απο τις πρώτες μέρες του, τα μπλογκς όπως ήταν πριν δυο και τρία χρόνια, τα τσατ ρουμς όπως ήταν πριν δέκα, για όλους εμάς που γνωριστήκαμε και αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον πίσω απο νικ νέιμς και αποφασίσαμε να κάνουμε μια ομάδα και να βγάλουμε μαζί κάτι όμορφο, ε, για εμάς είναι λίγο σαν το π να επιστρέφει σπίτι του. Εκεί όπου γεννήθηκε. Σαν εμείς, όλη η παρέα, να γυρίζουμε λιγάκι το χρόνο πίσω ή και μπροστά αλλά ελλειπτικά, και να βρισκόμαστε και πάλι στο σημείο εκείνο που οι πιθανότητες μας έλεγαν πως δεν παίζει να είναι κάτι πραγματικό αυτό που θέλουμε, αλλά που τελικά τις καταρρίψαμε. Δεν ξέρω πως ακριβώς, δε θα το μάθω ίσως ποτέ, αλλά τις διαψεύσαμε. Χημεία ίσως. Τι να πω.

Το Κόκκινο μας βγήκε λόγω Πάσχα. Συνειρμός. Classic. Αλλά τώρα γράφοντας αυτά όλα εδώ, συνειδητοποιώ πως αν εμείς ήμασταν χρώμα, όταν είμαστε μαζί, κόκκινο θα ήμασταν. Όπως οι χειμωνιάτικες κάλτσες μέχρι το γόνατο και τα εξτραβαγκάντ νεύρα της Αρχοντής, όπως το κραγιόν και το ινσέιν/ζενιάλ πάθος της Αργυρώς, όπως το φόρεμα και το άγχος της Βέτης, όπως το μυαλό και το ζιβάγκο του Κώστα, όπως η σκέψη της Λίνας, όπως τα αγαπημένα ποστ ιτ και τα χαχανητά της Λένας, όπως οι αναπτήρες, η ομάδα και τα σκριν σέιβερ του Νίκου, όπως τα μάγουλα και τα βρισίδια με το γάντι της Ματίνας (να με φωνάζει γλυκά «παπάρα» στις 9 το πρωί: ανεκτίμητο) όπως η φωνή και η κατσάδα του Ηλία.

Εγώ…. εγώ είμαι η μόνη χωρίς κάτι κόκκινο δικό μου. Το κατάλαβα τη μέρα που ρωτούσα τη μισή Ελλάδα τι σκέφτεται όταν ακούει τη λέξη κόκκινο, χωρίς να το δει σα χρώμα. Και μέσα στο μυαλό μου υπήρχε ένα περίεργο κενό. Γιατί ποτέ δεν αγάπησα αυτό το χρώμα, ούτε καν ως παιδί, το απέφευγα πάντα, ποτέ δε το φόρεσα, ποτέ δε το ζήτησα, ποτέ δε με σταμάτησε, ποτέ δε μου απαγόρεψε, ποτέ τίποτε. Σαν απο το δικό μου οπτικό φάσμα να πέρασε αόρατο μια ζωή.

Αλλά δανείστηκα κάθε ένα απο τα δικά τους. Και το έκανα και δικό μου. Και ίσως τελικά να έδωσα λίγο κι εγώ, γιατί μ’ αφήνουν ακόμα να δανειστώ.
Μέσα στις επόμενες ώρες θα ανακοινωθεί το επίσημο url.

Φιλιά σε όλους.

Ζουμερά και ηχηρά. Σαλονικιώτικα.

_______________________

Στο group που φτιάξαμε για το π στο Facebook γράψαμε:

04/08: π’s April issue is almost here. Only this time, it will not call the streets «home».
In only a few hours from now on a monitor in front of you.

Main story: RED: red stories, red thoughts, red emotions, red words, red lists.

Introducing: Soti Triantafyllou’s latest book and the mysterious grafic designer behind the most beloved flyers (a fantastic work for the club liebe!), Panagiotis Michaelides.

Face 2 Face: Alexia Xafopoulou.

Contributors: Elias Fragoulis, Arxonti Korka, Aris Dimokidis (enteka), Despina Polyxronidou, Alexandros Salames and all those who answered that weird sms we sent out last Friday.

_________________________________

Το κόκκινο λέει στις ανατολικές θρησκείες συμβολίζει τη νέα αρχή, την αναγέννηση. Άντε πάλι οι συμπτώσεις.

Καμία παραπάνω λέξη για συναισθήματα.

Συνεχίζουμε.

Advertisements