Για τους:

Στεφ, Κώστα, Αμβρόσιο και Αχιλλέα Χεκίμογλου.

Για τα βράδια μπροστά στους ραδιοφωνικούς δέκτες, τότε που ακόμα είχαν αξία. Κι εμείς πιτσιρίκια, να γράφουμε σε εξηντάρες ολόκληρες εκπομπές. Και να παίρνουμε τηλέφωνα στους σταθμούς (εγώ: 101, Πορτοκαλί Πορτοκάλι να προσκυνάω Πορτοκάλογλου Χρήστο) να ζητήσουμε Soul II Soul στο καπάκι.

Να ονειρευόμαστε (εγώ: κάτω απο τις κουβέρτες διαβάζοντας νεαρή Diva -με εξαιρετικά εντιτό του Κωστόπουλου- με φακό κάμπινγκ, φυσικά της αδερφής μου) ρούχα του Rifat Ozbek, της Martine Sitbon και του Azzedine Alaia απο το Mohnbluemchen, τη Bettina και το Sotris (μαγαζιά που δεν είχα δει παρά μόνο να φιγουράρουν σαν ονόματα σε εντιτόριαλ μόδας, αλλά λιγωνόμουν και μόνο προφέροντάς τα, τρελαίνοντας το μπαμπά που δεν καταλάβαινε τι λέω), νύχτες δίπλα στη Λάουρα Ντε Νίγκρις, τη Φιλίππα και τον Πέτρο και μια ζωή αλλιώς, όπως στα κάβερ στόριζ των σελίδων, όπου όλα μπορούν να συμβούν με μερικά σφηνάκια Β52. Ακόμα και να σε πάει βόλτα με την κούκλα Harley ο Εμμανουήλ -τότε ένας Θεός στις φώτος, το ορκίζομαι- ή να σου πιάσει κουβέντα ο Thierry ένα βράδυ τυχαία, δίπλα στον Αλέκο με το χαβανέζικο πουκάμισο. Φθινόπωρο 1990, εγώ δώδεκα.

Μεγαλώσαμε ρε γαμώτο, μου είπε η Λ., η αδερφή μου, χτες. Things will never be the same. And it’s a cryin’ shame, λέει κάπου το κομμάτι.

Αυτή πρέπει να είναι και η απόλυτη διαγαλαξιακή φάρσα. No doubt. Λέω εγώ.

υ.γ. Έψαξα τα άλμπουμ της οικογένειας για φώτος εκείνης της εποχής. Να δω πως ήμουν, τι κάναμε. Εκείνο τον Σεπτέμβρη ταξιδέψαμε με το Φολκσβάγκεν για ένα μήνα όλη την Ευρώπη. Κάτι δηλαδή που κάναμε κάθε χρόνο, αλλά εκείνη τη φορά τη θυμάμαι τώρα ακόμα.

Γιατί ήταν το φθινόπωρο που ήθελα όσο τίποτε στον κόσμο να μεγαλώσω. Και το γεγονός ότι τα μαλλιά μου έπαιρναν να σκουραίνουν ήταν για μένα θεόσταλτο σημάδι. Με εγκατέλειπαν τα άσπρα μωρουδίστικα μπουκλάκια. Γουάου, γινόμουν στα δικά μου μάτια γυναίκα. Τινάζοντας φυσικά το νευρικό σύστημα της μάνας μου στον αέρα. Τη ρωτούσα πότε θα μου αγοράσει γόβες και φορέματα στρετς, πέντε φορές τη μέρα.

[Και ναι, για μένα έκπληξη, τελικά είχα κάτι κόκκινο. Αυτό το μπουφάν.]

[Η φωτό είναι τραβηγμένη λίγο έξω απο το Σάλτσμπουργκ, μπροστά απο ένα κάστρο-πανδοχείο.]

Advertisements