Διάβασέ με.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Δημήτρη Ρηγόπουλο που υπογράφει. Απο όλα τα παιδιά. Δεν ξέρω αν συνηθίζεται να απαντάς σε τέτοια δημοσιεύματα, το νιώθω όμως να το πω το ευχαριστώ. Κάπου, έστω εδώ, αφού δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον εν λόγω δημοσιογράφο (αν και τον διαβάζω).

Με πέτυχε σε μια μέρα, εγώ μέσα σε κιβώτια, όχι με κιβώτια, μέσα σε κιβώτια, μες στις σκόνες και τα ξεσκονόπανα, μέσα στη γκρίνια, μια μέρα όπου τίποτε δεν καθόταν όπως έπρεπε. Η Αργυρώ το είπε πολύ ωραία: σα να σου παίρνει ο αέρας το καπέλο, κι εσύ σοκάρεσαι. Το ρεύμα κόπηκε, η βέσπα άργησε να φορτωθεί, το GPS δε δούλεψε και χάθηκα μέσα σε δρόμους για δυο ώρες σαν τον Κλουζό χωρίς όμως καμπαρντίνα, το ΙΚΕΑ δεν ξεφόρτωσε και κοιμήθηκα με υπνόσακο ανάμεσα σε κεριά πάνω στα σανίδια σα σε κάμπινγκ, όταν τελικά κατάφερα να κοιμηθώ με τον σκύλο δίπλα μου να έχει πλαντάξει στο κλάμα αναπάντεχα και να μη ηρεμεί με τίποτα.

Πρώτο βράδυ στο νέο σπίτι και όλα έδειχναν οτι δε με θέλει. Το κωλόσπιτο. Κι ας είναι όμορφο. κωλόσπιτο.

Και σκάει μύτη το κείμενο του Ρηγόπουλου, και δε μπορώ να σταματήσω να γελάω πάλι. Όπως είπε η Αργυρώ (ξανά) αργά τη νύχτα, «και μετά χωρίς καπέλο, βλέπεις τον ήλιο κι όλα στη θέση τους. αγαπώ ότι είσαι εδώ, φιλώ γλυκά, καλώς ήρθες στην πρώτη σου νύχτα εδώ». Και η Λίνα, «δεν είσαι μόνη, καληνύχτα πρώτη νύχτα, δίπλα σου όποτε το ζητήσεις». Και το Ολγάκι και ο Γκας Γκας.

Να ‘μαστε καλά, συνεχίζουμε. Έχω πέντε κεφάλια και δέκα χέρια. Σαν τη θεά Κάλι.

Advertisements