Δεν υπάρχει, είπε ο βελούδινος κύριος Τζούμας σήμερα το πρωί, λίγο πριν τις δώδεκα, σε καμία γλώσσα, τόσο περιγραφικά όσο στην αγγλική. Να το λες / ακούς και να ζωγραφίζεται σε εικόνα μέσα στο κεφάλι σου.

I fell in love.

Έπεσα μέσα. Μέσα στον άλλον, μέσα στο μέσα του, στο μέσα μου, καμιά φορά στο μας, καμιά φορά σε άδεια πισίνα μέσα (και γέμισα μώλωπες). Πάντως, έπεσα. Δεν μπήκα, δεν βρέθηκα, δεν ήρθα, δεν καλέστηκα. Έπεσα. Εμείς καταφέραμε το σ΄ αγαπάω και όχι σ΄ αγαπώ του μικρασιάτη ποιητή του Νόμπελ. Το άω, όπως στο πονάω.

Εγώ όμως, συνέχισε και μ΄έλιωσε, προτιμώ το I am in the mood for love και βάζει ασορτί θεό Bryan Ferry που είχα από καιρό ξεχάσει.

Θυμάμαι τώρα τον Larry Gus, όταν ετοιμάζαμε το τεύχος για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου -τέτοιες μέρες πριν ακριβώς έναν χρόνο- που μου είχε στείλει τη φωτογραφία από την ταινία του Kar Wai, οι δυο στο πίσω κάθισμα του αμαξιού, σημειώνοντας στο μέηλ, ¨χρόνια με στοίχειωνε αυτή η φωτογραφία, αυτό το κομμάτι, αυτή η ταινία, αυτή η φράση, μπορούσα να κλαίω ασταμάτητα¨.

Στο πάρκινγκ δυο κορίτσια -ούτε εικοσιπέντε- μέσα στο δίπλα γιαπωνέζικο αμάξι. Με τσιγάρα στα χέρια και γυαλιά ηλίου. Ανοιχτό το ράδιο. Υπνωτισμένες και εκείνες και εγώ μένουμε μέσα να τελειώσει το τελευταίο πεντάλεπτο. Να δούμε τι άλλο θα πει. Αλλά τι να πει.

Έχεις πέσει εσύ; ρώτησε η μια την άλλη τη στιγμή που έβγαινα. Και κούνησε το κεφάλι της σε όχι εκείνη. Αλλά είμαι σε τέτοια διάθεση, πρόσθεσε γελώντας χωρίς γέλιο, really.

Κι εγώ να έχω όρεξη. Να βρω εκείνο το έξυπνο αγόρι της χρωστούμενης παραγράφου που δε γράφτηκε ποτέ και δεν πρόκειται, να είναι αργά νύχτα στο βρώμικο, ανατριχιαστικό κέντρο που έχω ερωτευτεί. Ξένη μέσα σε ξένους, αδέσποτο πάλι, να του ζητήσω να μου δείξει την πόλη του, που δεν είναι ακόμα και ίσως ποτέ δε γίνει, μου. Πόσο πάει για το τουρ; Να τα δώσω. Χωρίς άω και ω.

Χωρίς καν χρόνο, κανείς αργοπορημένος και κανείς να μην εμφανιστεί νωρίς. Όλα just about.

Γιατί I´m in the mood.

[από το άλμπουμ του as time goes by]