Archives for category: group therapy

fawcett68

fawcett74

fawcett73

fawcett77

fawcett233

Πάει και η τελευταία ξανθιά  των σέβεντις με ενδιαφέρον.

Που φυσικά και δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ όπως έπρεπε (Jill Munroe / Charlie’s Angel’s) ούτε έδωσε πολύ παραπάνω απο μερικά λεπτά διασκέδασης στα -κλεισμένα στο μπάνιο- Αμερικανάκια μιας ολόκληρης γενιάς της Κλεραζίλ, μέσα από σελίδες ενός περιοδικού (ρεκόρ πωλήσεων του Playboy, 4 εκ. τεύχη, με εξώφυλλο εκείνη).

Αλλά είχε κάτι αυτή η Farrah Fawcett. Ίσως επειδή το πρόσωπό της -εν αντιθέσει με το σίγουρο και αλαζονικό σώμα της-  δε μπορούσε να αποφασίσει αν ήθελε να έχει την παγωμάρα της Kelly ή το κόκκινο της Monroe. Γιατί μαζί τους μεγάλωσε. No doubt.

Φάτε στη μάπα Lindsay Lohan τώρα.

Advertisements

pict0017

Της μαύρης πέτρας πάντα. Και να μου λείπει.

Και αυτός (ο πορτοκαλής παππούς) και όλα. Όλα όπως κάποτε ήταν.

Εγώ όπως κάποτε ήμουνα.

Γιατί δε γράφεις πια στο μπλογκ, ρώτησε η Λ.. Γιατί έχω εσάς. Δε νιου φάμιλι. Γιατί όλη μέρα γράφω κι όταν δε γράφω μιλάω, μου έλειψε λίγο η σιωπή.  Γιατί βλέπω την άδεια σελίδα και κολλάω. Πώς στο διάλο θα γεμίσει. Κάθε μέρα αυτό το άγχος, πώς στο διάλο θα γεμίσει αυτό και εκείνο, όλα.

Έχεις άλυτα, μου λέει, μέσα σου. Να γράφεις, να βγούνε έξω. Να πάρουν μορφή και να τα δεις γι’ αυτό που είναι και τίποτε παραπάνω.

Λέει.

Και σκέφτομαι ξανά μετά απο πολύ καιρό, ότι ξέρω τι είμαι, όπως ξέρω και τι είναι αυτά.

Ούτε καλή ούτε κακιά, ούτε ειλικρινής ούτε ψεύτρα. Επιπόλαιη και σίφουνας, το είπε και ο Μ. και ο Γ., όταν θέλω τα δίνω όλα και όταν δεν, ούτε σκόνη, αγαπάω και μισώ, ημίτρελη όταν το επιλέγω, δένομαι με πράγματα πιο πολύ απο ότι με ανθρώπους, εκτός αν προσπαθήσουν πια. Καμιά φορά νομίζω πως έχω τίτλους ιδιοκτησίας που είναι άφαντοι.  Καμία σχέση με ρολόι και κάθε με ρόδες.  Κουρασμένη απο τα ίδια και θέλοντας ταυτόχρονα κι άλλο.

Στο σημείο που πάντα ήθελα να είμαι, όμως κάπως αλλιώς, χρόνια πριν.

Όχι πια ερωτευμένη, αν και υπάρχει ένας συγκεκριμένος που μπορεί να με κάνει μέσα σε λεπτά. Αλλά το ελέγχω.

Όλα τα ελέγχω.

Ξέρω ποιο παντελόνι δείχνει τον πισινό μου τέλειο, ποιες γόβες μπορώ να περπατήσω σα να γεννήθηκα με αυτές, ποιο φόρεμα είναι ιδανικό για οτιδήποτε πρέπει, όταν πρέπει, που δε θέλω τα πρέπει, αλλά καμια φορά δε μπορώ να κάνω αλλιώς.

Ξέρω πως αν πιω 4 βότκες θα αφήσω να με αγγίξουν, μέσα ή έξω. Στις 5 δε θα το νιώσω καν, ίδερ γουέι.

Συνήθως είναι 3.

Γιατί μου αρέσει να ξυπνάω μόνη και να έχει ησυχία με τον πρώτο καφέ. Και το φοβάμαι. Ελεγχόμενο και αυτό.

Τρώω όσα βγάζω και τίποτε λιγότερο, απο ένα ιδιόμορφο σύμπλεγμα. Επειδή  έμαθα να εκτιμώ το χρήμα και ακόμη περισσότερο την έλλειψή του.

Φοβάμαι για τη δουλειά μου,  τα κεκτημένα μου, πως μια μέρα θα ξυπνήσω και όλα θα είναι πραγματικά για πάντα ίδια και την άλλη βραδιά ο ίδιος εφιάλτης αλλιώς, ότι όλα θα λείπουν και τρομάζω το ίδιο.

Κατά βάθος είμαι ακόμη εκείνη η πιτσιρίκα που δεν έμαθε να ζητάει, γιατί δεν έπρεπε και όταν της βγήκε, της βγήκε με φόρα και άτσαλα και έκτοτε δε μπορεί να σταματήσει. Αυτή που θέλει να κάνει τατού μια ζυγαριά και να έχει σημασία, μόνο που η ζυγαριά θα είναι μια μικρή καρδιά. Γιατί το να είσαι δίκαιος είναι τελικά ίσο του να εμπιστεύεσαι και να νιώθεις περηφάνεια, άρα να αγαπάς.

Εσένα με τα σκατά σου και τους άλλους με τα δικά τους. Και έναν για πολύ καιρό, γιατί δε μπορείς αλλιώς, ψιλοελεγχόμενο.

Πλένω με μαλακτικό με άρωμα πράσινου μήλου γιατί θυμίζει γιαγιά. Λούζω τα μαλλιά κάθε μέρα γιατί έλεγε πως αν είναι να σε πατήσει αυτοκίνητο, δε θα προλάβεις να τραβηχτείς, θα γίνεις χάλια, αλλά τουλάχιστον θα έχεις λαμπερή και καθαρή κόμμωση. Εκείνη έφυγε, δε χρησιμοποιούμε πια συχνά την λέξη «κόμμωση» ,αλλά υποθέτω πως όπου είναι, έχει υπέροχα μαύρα κοντά μαλλιά.

Έχω έναν σκύλο που λατρεύω γιατί μ αγαπάει γατίσια, με νάζι και ζήλειες και καθόλου παρακάλι. Επίσης έχω όλα τα διαθέσιμα οιδιπόδεια με τον όμορφο μπαμπά και νιώθοντας όλη την εξαιρετική ζηλιοαγάπη της μαμάς. Προσπαθώντας να αποφύγω τα πατήματά τους και κάνοντας τελικά ακριβώς τα ίδια. Με τόση στεντ μπάι αγάπη μέσα που καμιά φορά γίνεται παράνοια και μπαλόνι να σκάσει στα μούτρα του κάθε ταλαίπωρου. Και αυτό συνήθως ελεγχόμενο.

Είμαι ακόμα αυτή που δε μπορεί να κάψει γέφυρες, αλλά το κάνει με επιτυχία, όταν το ύφασμα γίνει σι θρου και αρχίσει να μπάζει. Αλλά τέλειωσε με αυτό, αρκετά αποκαίδια για μια ζωή. Και αποχαιρετισμοί και όλα, τέτοια κούραση.

Πίνω 3 καφέδες το πρωί. Ελληνικούς μέτριους ή εσπρέσσο σκέτους. Γιατί ο γαλλικός θυμίζει σπίτι και δεν θέλω σκέψεις το πρωί.

Με αγορίστικες συνήθειες (κυνηγός που ντεμέκ πρέπει να είναι θύμα, αλλά δε μπορεί να σταματήσει να κυνηγάει, hunter, τι ωραία λέξη είπε ο Κ.), -λάθος σώμα- και ταυτόχρονα με όλα τα γυναικεία κλισέ μαζεμένα, και λατρεμένα, όσο τα λευκά κεριά με τις ευχές και η ψαρόσουπα.

Το αγαπημένο μου νούμερο είναι το 6 και το ανάποδό του, το 9.

Μικρή διάβαζα μεγαλίστικες αδύνατες ιστορίες που με μάγευαν.Τις μπόλιασα μέσα για τα καλά.  Η Λ. λέει ότι είμαι η καλύτερη σαμποτέρ. Γεννημένη καμικάζι, αλλά  καίω μόνο πιθανότητες. Άρα πέτυχα, άι σαπόουζ.

Τώρα διαβάζω παραμύθια πριν κοιμηθώ. Κέλτικα. Που ξέρεις το τέλος απο την δεύτερη σελίδα. Και είναι μελωμένο και ωραίο, κι όταν δεν είναι, τότε τουλάχιστον παίζει κατάρα, οπότε ελεγχόμενο από το είδος των «δε γίνεται αλλιώς» που επίσης με τσάτιζαν και άρα με μάγευαν.

Δέθηκα με 2 άντρες πολύ, με 2 άλλους έκανα πολύ προσπάθεια για να, και το ‘χασα κυριολεκτικά για 1 που όλα. Οι υπόλοιποι της λίστας αόρατοι. Α ναι, έγινα φίλη με άλλους 2. Τελικά. Πιο ψεύτικο κι απο μαργαριτάρι μαύρο στην Ερμού, αλλά αναγκαίο. Νομίζω πως ήμουνα κάτι για 4, αλλά πάλι, ίσως και όχι κάτι φοβερό. Ρούφηξα αγάπη σαν βαμπίρ όταν δεν την ένιωθα και την έδωσα όταν δεν την βρήκα. Αλλά και αυτό κρύβει μια περίεργη ισορροπία.

Δίνω πάντα 5 ευρώ στα φανάρια σε αυτούς που θέλουν να καθαρίσουν το παρμπρίζ απο ντροπή κι αν βρω κέρμα στον δρόμο και είναι γυρισμένο με το κεφάλι προς τα πάνω, το παίρνω για γούρι και χαίρομαι 2 μέρες. Ειδάλλως το γυρίζω να το βρει έτσι κάποιος άλλος με το ίδιο κόλλημα. Και να γίνει τυχερό.

Αγαπάω το πορτοκαλί και το γκρι.Και το γαλάζιο. Το μαύρο το φοράω, είναι μη χρώμα, υποταγή.

Φυσικά δεν ελέγχω επιτυχώς σχεδόν τίποτα. Αλλά έχει πλάκα να προσπαθώ καμιά φορά.

Νιώθω ευγνωμοσύνη και την ανάγκη να πω ευχαριστώ σε 2 πρώην διευθυντές, αλλά δεν θα το κάνω ποτέ, γιατί δεν είναι κουλ, επίσης ήταν και κατά τα άλλα γκράντε μαλάκες, ως άντρες. Οπότε δε θα το νιώσουν. Κάτι που επίσης κάνει εμένα γκράντε μαλάκα που το λέω, αλλά ιτ ιζ οκέι.

Χαστούκισα στη ζωή μου μια φορά έναν άντρα και μια γυναίκα. Ξεχωριστά και διαδοχικά, για διαφορετικούς λόγους. Δεν κέρδισα τίποτε. Αλλά το ευχαριστήθηκα.

Ναι, επίσης δεν ξέρω ακόμη, αν θα προλάβω.  Και ξέρω πως μόνο 1 (εκεί έξω κάπου) ξέρει ακριβώς τι εννοώ με αυτό.

Πέρασα 30 χρόνια να αλλάξω αυτά ακριβώς. Για να καταλήξω ότι έτσι είναι και όχι αλλιώς και τελικά είναι οκέι.

Θα περάσω υποθέτω τα χ+30  επόμενα αναζητώντας ότι μπορεί να άφησα εκτός υπολογισμού ή φοβούμενη για όσα μπορεί να τελειώσουν. Ενδόμυχα, δε θα το παραδεχτώ ποτέ.

Με το θέλω πάντα πιο βαρύ απο το πρέπει, και λιγότερο από το όμως.  Ιτ ιζ οκέι. Όσο υπάρχουν κάποιοι που 30 λεπτά μετά θα είναι ακόμη εκεί. Αν το μόνο που μου έχει μείνει σε έλεγχο είναι ο χρόνος και πως να αργήσω για να πω ότι άξιζε πιο πολύ. So be it.

Διάβασέ με.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Δημήτρη Ρηγόπουλο που υπογράφει. Απο όλα τα παιδιά. Δεν ξέρω αν συνηθίζεται να απαντάς σε τέτοια δημοσιεύματα, το νιώθω όμως να το πω το ευχαριστώ. Κάπου, έστω εδώ, αφού δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον εν λόγω δημοσιογράφο (αν και τον διαβάζω).

Με πέτυχε σε μια μέρα, εγώ μέσα σε κιβώτια, όχι με κιβώτια, μέσα σε κιβώτια, μες στις σκόνες και τα ξεσκονόπανα, μέσα στη γκρίνια, μια μέρα όπου τίποτε δεν καθόταν όπως έπρεπε. Η Αργυρώ το είπε πολύ ωραία: σα να σου παίρνει ο αέρας το καπέλο, κι εσύ σοκάρεσαι. Το ρεύμα κόπηκε, η βέσπα άργησε να φορτωθεί, το GPS δε δούλεψε και χάθηκα μέσα σε δρόμους για δυο ώρες σαν τον Κλουζό χωρίς όμως καμπαρντίνα, το ΙΚΕΑ δεν ξεφόρτωσε και κοιμήθηκα με υπνόσακο ανάμεσα σε κεριά πάνω στα σανίδια σα σε κάμπινγκ, όταν τελικά κατάφερα να κοιμηθώ με τον σκύλο δίπλα μου να έχει πλαντάξει στο κλάμα αναπάντεχα και να μη ηρεμεί με τίποτα.

Πρώτο βράδυ στο νέο σπίτι και όλα έδειχναν οτι δε με θέλει. Το κωλόσπιτο. Κι ας είναι όμορφο. κωλόσπιτο.

Και σκάει μύτη το κείμενο του Ρηγόπουλου, και δε μπορώ να σταματήσω να γελάω πάλι. Όπως είπε η Αργυρώ (ξανά) αργά τη νύχτα, «και μετά χωρίς καπέλο, βλέπεις τον ήλιο κι όλα στη θέση τους. αγαπώ ότι είσαι εδώ, φιλώ γλυκά, καλώς ήρθες στην πρώτη σου νύχτα εδώ». Και η Λίνα, «δεν είσαι μόνη, καληνύχτα πρώτη νύχτα, δίπλα σου όποτε το ζητήσεις». Και το Ολγάκι και ο Γκας Γκας.

Να ‘μαστε καλά, συνεχίζουμε. Έχω πέντε κεφάλια και δέκα χέρια. Σαν τη θεά Κάλι.

Ο interior trend scout Κώστας Βογιατζής (among others for Maison & Decoration) πήγε Μιλάνο, γύρισε (χωρίς πόδια πια) και αυτά είναι τα best of της φετινής Salone Satellite, επιλογής του.

Enjoy.

www.yatzer.com | designistoshare

υ.γ. οτι αυτό το μπλογκ τον αγαπάει πολύ, φαίνεται;

img058.jpg

«…Γιατί να παρεξηγήσω κάτι που έκανα εγώ παλιότερα πριν απο την Άντρεα με μια σειρά απο κορίτσια;»

«Μια σειρά απο κορίτσια,περίεργη έκφραση. Δεν αισθάνεστε λοιπόν ζήλεια, όταν μαθαίνετε με ποιους έχω πάει, σεφ;»

Σημείο βρασμού, Ronald Giphart, Εκδόσεις Gema.

Κατόπιν πρόσκλησης του amvro !{shush}. Σελίδα 123, του κοντινότερου σε μένα αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.

A_live, switters, identitycafe, thas και dystropoppygus [nootropia],το μπαλάκι πετάγεται με φόρα στα μούτρα σας.

stereo-mcs.jpg

Hi gal yeah Rob’s with ya on the 15th. Be there.
Peace
Nick

Stereo MC’s dj set @ Barouge Γκάζι @ 15 Φεβρουαρίου, άφτερ 23.00

Copied and pasted from his Majesty, Monsieur M. Hulot.

amalia.jpg

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (Διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Η μεγαλύτερη ηλεκτρονική κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα πραγματοποιείται σήμερα, 1η Ιουνίου 2007, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών που απαιτούν ικανούς γιατρούς και αποτελεσματική περίθαλψη – χωρίς φακελάκια και γραφειοκρατία. Χιλιάδες Έλληνες βομβαρδίζουν με μηνύματα διαμαρτυρίας το Υπουργείο Υγείας, Iατρικούς Συλλόγους, βουλευτές και Μ.Μ.Ε. στη μνήμη της νεαρής Αμαλίας Καλυβίνου που πέθανε την περασμένη εβδομάδα μετά από χρόνια αγώνα ενάντια στον καρκίνο από τη μία και την παθογένεια του ΕΣΥ από την άλλη.
**
Η Αμαλία κατέγραψε την προσωπική της οδύσσεια στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, το
http://fakellaki.blogspot.com/.
«Στόχος της ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» – (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
**
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών..
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο καταγγέλοντας επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει και επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
**
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα..Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

*ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

EΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ / BLOGGERS
-όλες οι πληροφορίες εδώ

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, email: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

pop-corn.JPG

Λύσσα κακιά πια με αυτά τα 5 επί 5 και 7 επί 7.

Αυτή τη φορά το ζητούμενο είναι -λέει- να ονομάσω τις 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Δεν ξέρω αν αυτές που αναφέρω πιο κάτω είναι όντως οι πιο αγαπημένες μου, για κάποιον λόγο όμως είναι οπωσδήποτε οι πρώτες που μου ήρθαν αυτόματα στο νου. Η πρόσκληση ήρθε απο ψηλά, πολύ ψηλά, απο τους αγαπητούς, διαβόητους κυρίους Switters και Fuzzy Burlesque.

[deja vu: Σου έχει τύχει να είναι καλοκαίρι, να έχει ζέστη, να είσαι σε ενα υπέροχο μέρος με υπέροχους ανθρώπους και υπέροχα εδέσματα μπροστά σου και την αλμύρα ακόμη πάνω στο δέρμα σου κι εσύ να πιάνεις τον εαυτό σου να συζητά για τις αγαπημένες του έβερ σκηνές απο κινηματογραφικές ταινίες με έναν άγνωστο που σου κλέβει τις ατάκες -και όχι μόνο- απο το στόμα, ξεχνώντας όλα τα άλλα;]

Πάμε ξανά λοιπόν με ρυθμό και παλμό το count down.

1. Carlito’s Way

carlitos-way.JPG

Λατρεμένος ο Pacino έτσι κι αλλιώς, δε θα ξεχάσω ωστόσο όσο ζω την σκηνή, όπου επισκέπτεται ως Carlito του Brian De Palma την Gail στο σπίτι της κι εκείνη δεν τον αφήνει να μπει μέσα, όμως αφήνει την εξώπορτά της μισάνοιχτη, αν και με περασμένο σύρτη, ενώ απομακρύνεται προς το εσωτερικό του δωματίου και σταδιακά γδύνεται, σκέτη τιμωρία. Δευτερόλεπτα εμείς μέσα στο βλέμμα του Carlito, που βασανίζεται, την τρώει με τα μάτια, ακούς μόνο την ανάσα του, μέχρι που σπάζει την πόρτα, τινάζοντας τον σύρτη και τρέχει πάνω της.

«Sorry baby, I tried the best I could, honest… Can’t come with me on this trip, Loaf. Getting the shakes now, last call for drinks, bars closing down… Sun’s out, where are we going for breakfast? Don’t wanna go far. Rough night, tired baby… Tired»…

2. Leon

leon.JPG

Luc Besson, Jean Reno, Natalie Portman.

Να πω κι άλλα;

«Can we try with real bullets now?»

3. Roman Holiday

roman-holiday.JPG

Για την λατρεμένη Paperina, τον τρίτο πρωταγωνιστή της ταινίας, αλλά και για την σκηνή του τέλους. Δεν έχω ξαναδεί γυναίκα να παίζει τόσο εύκολα επί πέντε ολόκληρα λεπτά μόνο με τα μάτια της, κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας σαν μπαλαρίνα τις οκτάβες των συναισθημάτων, όσο εδώ η Audrey μπροστά στον εξαιρετικό και άκρως ερωτεύσιμο Peck.

Princess Anna: Is this the elevator?
Joe Bradley: This is my ROOM!

4. Big Fish

big-fish.JPG

Χρώματα, γέμισαν τα μάτια μου εικόνες. Εξαιρετικό καστ, αλλά αγαπημένη παραμένει η σκηνή στο τσίρκο, όπου ο Edward (Ewan McGregor) βλέπει για πρώτη φορά την Sandra (Alison Lohman).

«Λένε, πως όταν αντικρύσεις τον μεγάλο έρωτα της ζωής σου, ο χρόνος σταματάει. Αυτό που δε σου λένε ποτέ όμως είναι, ότι όταν μετά ξαναρχίζει, κινείται ακόμη πιο γρήγορα για να ισοφαρίσει», λέει ο νεαρός, ενώ κινείται προς το μέρος της, παραμερίζοντας το πλήθος ανάμεσά τους, αλλά ακόμα και κάποια ποπ κορν που ξέμειναν στο πάγωμα του χρόνου να ίπτανται κάπου στον αέρα.

5. Terminator 2 -The Judgment Day

terminator-2.JPG

Εντάξει ρε φίλε, πες με ρηχή, αλλά ψοφάω. Που εκατό φορές ακόμη να το δω κάθε φορά θα λιώνω με τη σκηνή που μπαίνει το You Could Be Mine των Guns And Roses απο πίσω και ο Arnie, περπατώντας αγέρωχα και σταθερά, δίχως να βιάζεται καν, σα να μην τρέχει κάστανο κι ενώ γίνεται της πουτάνας γύρω του ήδη, ανοίγει ένα κλειστό πακέτο με τριαντάφυλλα βγάζοντας απο μέσα μια ημιαυτόματη καραμπίνα. Αλλά και με εκείνη στη συνέχεια, που είναι πάνω στην Harley, διασχίζοντας κόντρα κάθε δρόμο που διασταυρώνεται, δίχως να το προσέχει καν, κυνηγώντας ουσιαστικά τον πιτσιρικά που προπορεύεται με την μικρή Enduro έχοντας πίσω του μια McWhite νταλίκα που οδηγεί ο εξελιγμένος -μοντέλο Τ1000- κακός για να τον σώσει απο τα νύχια του, και ενώ παράλληλα -με το ένα πάντα χέρι- γεμίζει και αδειάζει την καραμπίνα στην νταλίκα του στριμμένου, κάνοντάς την στην κυριολεξία θερινή σταδιακά.

John Connor: Is it dead?

Terminator: Terminated.

6. Wings of Desire (Himmel ueber Berlin)

wigs-of-desire.JPG

Τι να λέμε τώρα….Wim Wenders, Bruno Ganz. Ένας άγγελος αρχίζει να βαριέται την αιώνια περιπλάνηση και τη μοναξιά του αόρατου προστάτη και κατεβαίνει ως κοινός θνητός στη γη για να ζήσει και να γευτεί μια φορά και αυτός όλα όσα οι θνητοί μόνο μπορούν, θυσιάζοντας έτσι την αιωνιότητά του για το ασπρόμαυρο Βερολίνο του 1987, όπου και ερωτεύεται την Marion, που δουλεύει ως ακροβάτιδα σε τσίρκο, φορώντας εκπληκτικά λευκά φτερά αγγέλου. Ο Nicolas Cage σε αντίστοιχο ρόλο χρόνια μετά φαίνεται έως και αστείος, αν έχεις δει πρώτα εδώ τον εκ-πλη-κτι-κό Ganz.

«Longing. Longing for a wave of love that would stir in me. That’s what makes me clumsy. The absence of pleasure. Desire for love. Desire to love».

Als das Kind Kind war….

7. Angel Heart

angel-heart.JPG

Ο Alan Parker στο τιμόνι, ο κούκλος Mickey Rourke ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Robert De Niro ως διάβολος και μάλιστα ο πιο επιτυχημένος όλων των εποχών και με διαφορά, η Θεά Lisa Bonet με το εκπληκτικό όνομα Epiphany. Η πιο ερωτική, σκοτεινή και μαγνητική ταινία που μπορώ να φέρω στο νου. Αξέχαστη και η σκηνή που ο De Niro καθαρίζει αργά και βασανιστικά με τα τεράστια νύχια του ένα αυγό. «Ήξερες ότι σε παλαιότερες θρησκείες το αυγό συμβόλιζε την ψυχή του ανθρώπου;», ψελλίζει αυστηρά και καπάκι καταβροχθίζει ολόκληρο το αυγό σε μια μπουκιά.

«They say there’s enough religion in the world to make men hate each other, but not enough to make them love».

_______________________________________________________________________________

Και το μπαλάκι πετάγεται με φόρα στους:

Cpil

Kalamesygxwreis

Prosperoishere

telson

still ill

Καπετάνισσα

vespa129.JPG

Συμμετέχοντας στο παιχνίδι, πρέπει κι εγώ λοιπόν με τη σειρά μου, να αποκαλύψω πέντε αλήθειες για μένα, γνωστές στους φίλους, μάλλον άγνωστες στους υπόλοιπους, αν και κάποιοι ίσως τις ψυλλιάζονται ήδη. Η έκτη -bonus truth- μπήκε απο κεκτημένη. Διαβάζοντας την αλήθεια νούμερο 4 θα καταλάβεις γιατί.

Και να φανταστείς φίλε, ότι ξέρω καλά πως τίποτα δεν αντιπαθεί ο άνθρωπος πιο πολύ, απο το να βαδίσει στον δρόμο που τον οδηγεί στον εαυτό του.

Klein mein fraeulein.

1. Το πείσμα μου σπάει πέτρα, εκκενώνει ωκεανό, πλημμυρίζει Σαχάρα, ισοπεδώνει Έβερεστ και Κ2. Όταν θέλω κάτι και το θέλω πολύ, γίνεται το Es muss sein της ύπαρξής μου. Φυσικά δεν αποκτώ πάντα αυτό που θέλω. Έχω σε πόλεμο το νόμο του Μέρφι να μου κλείνει μονίμως το μάτι απο απέναντι. Κι όταν ενίοτε συναντώ αντίστοιχο πείσμα στον στόχο ή στο δρόμο μου, μπορεί στιγμιαία να θέλω να τα κάνω γυαλιά καρφιά όλα, μέσα μου όμως χαίρομαι σα σαδίστρια. Στοιχηματίζω πως σε προηγούμενη ζωή υπήρξα ο Κολόμβος. Τη στιγμή που κοπάνησε το περίφημο αυγό του μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Μοναρχίας πάνω στο τραπέζι.

2. Όταν βαριέμαι, βαριέμαι. Δεν παίζω. Είμαι σε θέση τότε να κοιτάω την οθόνη του πισί, ή τη θέα απο το παράθυρο για ώρες. Μπορεί να πεινάω, αλλά κάνω πως δε το νιώθω. Μπορεί να κοντεύω να τα κάνω πάνω μου επί τόπου, αλλά το παίζω Βουδίστρια της αυτοσυγκέντρωσης. Κι αν τύχει να χτυπήσει το τηλέφωνο, καμώνομαι πως είμαι εξαιρετικά απασχολημένη με κάτι υπερβολικά σοβαρό, που δεν παίρνει άλλη αναβολή. Ιερή, λέμε, της βαρεμάρας η πολύτιμη στιγμή. Προσμένω την ώρα που θα καταφέρω κι εγώ να μετακινώ αντικείμενα, να φτιάχνω πραγματικότητες, να επηρεάζω ανθρώπους και κινήσεις, μέσω τηλεπάθειας. Ανάσταση.

3. Έκλεψα κάποτε λεφτά απο το πορτοφόλι της γιαγιάς μου. Μία και μοναδική φορά. Μετά ντράπηκα τόσο, που δεν το ξανάκανα ποτέ. Γιατί δεν μπορούσα να της τα ζητήσω. Απο παιδί δε μπορούσα ποτέ να ζητάω πράγματα. Απλά δε μπορούσα. Προτιμούσα να μη τα αποκτήσω ποτέ απο το να τα ζητήσω. Ήθελα ο άλλος να καταλάβει και να προσφέρει απο μόνος του. Μετά μεγάλωσα. Έφυγα στο εξωτερικό για πολλά χρόνια, έπρεπε να μάθω να ζω μόνη, ακούγοντας καλά μέσα μου τη φωνή, που μου λεγε πάντα με εξαιρετική ακρίβεια, τι ακριβώς χρειαζόμουν ή ήθελα. Κι έπρεπε επιτέλους μόνη μου πια να την ικανοποιήσω. Και τότε άρχισα να γίνομαι ανυπόμονη με τους άλλους. Επιλεκτική. Καμιά φορά ακόμη και κακιά.

4. Πάντα ήθελα να έχω τον τελευταίο λόγο. Στα πάντα. Άσπρο εσύ, μαύρο εγώ, στο μαύρο έπρεπε η κουβέντα να μείνει. Άπαξ κι έλεγε κάποιος καπάκι ριγέ, έπρεπε εγώ να ανταπαντήσω καρό. Καμιά φορά απόλυτη. Ούτε μύγα στο σπαθί μου, ούτε ελέφαντας στο παπούτσι μου. Και δεν είχε ποτέ να κάνει με πείσμα. Αν και υπήρχε κι απο αυτό μπόλικο. Είχε να κάνει με μια έμφυτη αίσθηση δικαίου που είχα απο πιτσιρίκι. Ήξερα πως κάπου είχα δίκιο, ergo έπρεπε όλη η υφήλιος να μου το αναγνωρίσει. Κορύφωση, όταν το Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε να με σουτάρει απο τη Σχολή, μη δίνοντάς μου άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, πρόλαβα σε χρόνο ντε τε να τους στείλω επιστολή παραίτησης και να κάνω μεταγραφή σε άλλη αντίστοιχη Σχολή. Στο υστερόγραφο της επιστολής κατάφερα μάλιστα να τους μάθω και την πρώτη τους φράση στα ελληνικά.

5. Όποιο κι αν ήταν το υποθετικό αντίτιμο, δε θα άλλαζα και δε θα αρνιόμουν ποτέ τη θάλασσα και τη βέσπα μου. Όσες φορές το δοκίμασα, διεπίστωσα με τρόμο σχεδόν, ότι απλά δε μπορώ χωρίς. Για να το καταλάβω, χρειάστηκαν ένας δερματολόγος, ένας φυσιοθεραπευτής, ένας μηχανικός και ένας ψυχολόγος.

6. Όλα τα παραπάνω αναιρέθηκαν ταυτόχρονα και οικειοθελώς μία φορά. Και αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, πάλι θα τα αρνιόμουν. Αβέκ πλεζίρ και χωρίς ίχνος τύψεων. Για κάποιο σημείο, στο οποίο συναντήθηκε το φαινόμενο του κόσμου με τον τρόπο αυτό που συναντήθηκε και όχι με άλλον, για μία και μόνο φορά, αλλά με περίεργη αχρονικότητα.

Στο παιχνίδι με έμπασε απο την πίσω πόρτα η Composition Doll, η οποία και πλέον φέρει ακεραία την ευθύνη. Τα παράπονά σας σε εκείνη. Ή στον Ύψιστο. Ή στον Πρωθυπουργό. Ή στον Paul Smith.

Για τη συνέχεια προτείνω τους εκλεκτούς:

CrazyMonkey

Isms end schisms

Kalamesygxwreis

Αμβρόσιος

Kopoloso